My Name is Prince – Official Exhibition [Amsterdam]

❝ My name is Prince and I am funky
My name is Prince the one and only ❞

31 Maart bracht ik mijn verjaardag op wel een heel bijzondere plek door.
In de Beurs van Berlage, My Name is Prince, official Exhibition.

We hadden VIP tickets en werden om uiterlijk 10:15 aldaar verwacht.
Dus om 7 uur ging de wekker, ik had zowaar redelijk geslapen maar werd wakker met een kriebel in mijn maag.
Die kriebel had ik voor het laatst in 2014.
Yep de Prince Concert kriebel, nooit gedacht dat ik die nog zou krijgen na die ellendige dag in April 2016, maar hij was er hoor, en hoe!
Ik zat om 8 uur al startklaar en moest zelfs op Jos wachten.
“Kom nouhouuu” zeurde ik constant.
Even dit, even dat, nog even de katten wat extra brokjes geven, nog even plassen …
pfffffff
Eindelijk stapte we om half 9 in de auto en reden richting Amsterdam.

Natuurlijk waren we er veels te vroeg, dus eerst maar even een koffie halen bij Starbucks … je moet toch wat.

Om 10 uur stapte we door de deuren van Beurs van Berlage.
We bergen onze jassen en tassen op in een kluisje, krijgen een lanyard om met daarop VIP [artist] en wachten in een aparte ruimte op wat komen gaat.
Later op de dag kijk ik terug op mijn fitbit en zie dat mijn hartslag op dat moment 105 bpm tikte … lekker ontspannen dus, ahum.

Net zoals in Paisley Park wordt ook hier de rondleiding door Prince fans gedaan, beter kan je niet krijgen.
Mensen die net als de bezoeker weten wat het is om fan te zijn van Prince.
En zo weet je ook zeker dat er met groot respect met de spullen wordt om gegaan,
Ik blijf het briljant vinden.

Wayne is onze gids en hij gaat meteen van start, hij wil weten watvoor soort fans we zijn, we zijn inmiddels met 14 mensen, en vraagt wat ons eerste concert van Prince was.
Hij wijst mij als eerste aan, “1987 Utrecht” antwoord ik, wat mij een high five oplevert.
Achteraf blijk ik samen met een man uit Belgie de oudste vaste fans te zijn.

❝ Cool means being able to hang with yourself.
All you have to ask yourself is ‘Is there anybody I’m afraid of?
Is there anybody who if I walked into a room and saw, I’d get nervous?’
If not, then you’re cool.❞

En dan begint de tour, we gaan door de deur backstage.
De opzet is dat we naar Prince zijn kleedkamer gaan tijdens een tournee, het is zo gaaf en in de verte hoor je Prince live.
Alsof hij dus echt op het podium staat terwijl wij daar achter rondstruinen.
Flightcases overal.
We mogen hier foto’s maken, Wayne moedigt ons ook echt aan om dit te doen en er rustig de tijd voor te nemen.
“Neem alles goed in je op en bekijk het door de ogen van Prince”
Hij verteld enthousiast vele verhalen en maakt er op een gegeven moment ook een soort quiz van door vragen te stellen, wie het weet mag het antwoord roepen.
Compleet automatisch floepen de antwoorden uit mijn mond en ik krijg de ene high five na de andere.

We zien o.a zijn studiogitaren maar ook zijn make-up, sieraden van Dior, flightcase met kleding en schoenen zoals deze meeging tijdens tournee.
Er is ook een fotomomentje met een prachtige foto van hem.
Voor we verder lopen verteld Wayne dat om de volgende hoek een gitaar staat van Prince die we mogen vasthouden.
Maar … geen foto’s tijdens het vasthouden.

Iemand vraagt wat daar de reden voor is, Wayne antwoord kort maar krachtig
“Wat zou je denken van Respect?!”
En zo is het, voor mij hoeft het eerlijk gezegd helemaal niet … dat vasthouden, ik vind het al bijzonder dat ik dit allemaal mag aanschouwen.

Wayne verteld dat er echt niet mag worden gekust en zeker “no licking”!
We lachen, maar we hebben ook allemaal nog de foto’s in gedachten van de eerste paar dagen dat Paisley Park als museum open was en mensen languit op zijn piano gingen liggen, gitaar kuste en likte … ja likken met de tong inderdaad … afgrijselijk om te zien!
Daar is van geleerd, godzijdank.

❝ Always Cry for Love, never Cry for Pain 

Er staan 4 bankjes waarvan de zitting met paars velours is bekleed, met op iedere bank weer 4 paar witte handschoenen.
Er is nog 1 plekje vrij op de eerste bank vooraan, dus ik neem daar plaats.
Wayne verteld ons hoe we de gitaar vast moeten pakken, handen plat houden, hij legt de gitaar er een paar seconde op en dan door naar de volgende.

Ik vind het retespannend, we doen allemaal onze handschoentjes aan, wel eerst armbanden en ringen af.
Hij begint aan de rechterkant.

Ik ben als derde aan de beurt.
Steek mijn armen vooruit, met mijn handen open en hij legt de paarse gitaar erop, Wayne houdt de gitaar zelf ook vast.

Het zijn misschien 10 a 15 seconden, maar het zijn die paar seconden waarin ik écht besef dat ik daar zit tussen die man zijn spullen, met zijn gitaar in mijn handen … nou ja soort van dan.
Dichterbij dan dit kom ik nooit meer!
De man die zo met mijn leven is verweven.
De herinneringen schieten door mijn hoofd, zoveel meegemaakt, hij was zo belangrijk in mijn leven van een meisje van 13 jaar tot nu als vrouw van 48 en zal dit altijd blijven, hoe oud ik ook mag worden.

Inmiddels is iedereen aan de beurt geweest en start Wayne beeldmatriaal van een live optreden in O2 in Londen, lekker hard ook.

Het besef dat we nooit meer naar een concert gaan van de beste man knalt er flink in bij ons allemaal en de emoties zijn duidelijk zichtbaar.

En dan begint hij ook nogeens Purple Rain te spelen.
Ik had nooit zoveel met dat nummer, te veel gedraaid op de radio etc etc
maar nu, zo hier … mijn hemel.
Wayne roept ons bijelkaar en we gaan allemaal zitten, we kijken naar de beelden en luisteren het nummer.
De tranen rollen inmiddels over mijn wangen, we luisteren en huilen met elkaar.

❝ I Celebrate the Day I Die ❞

Aan het begin van de rondleiding vertelde Wayne al dat dit therapie voor hem was, ik snap dat.
Dit is voor mij de eerste keer na zijn overlijden dat ik met medefans ben en het is een warm bad.

We zijn hiermee ook aan het eind van het vip gedeelte gekomen, nu komt nog de ‘gewone’ tentoonstelling.
We kletsen nog wat na, stoppen onze smartphones in speciaal daarvoor gemaakte zakjes, krijgen een audioset plus koptelefoon mee en gaan ieder onze weg door de tentoonstelling.
Hier mogen geen foto’s gemaakt worden, maar mensen hoe indrukwekkend is ook dit weer.
Je volgt zijn carrière vanaf het begin.

Dit jaar, 2018, had Prince 40 jaar in het vak gezeten.
Hij wilde dit vieren doormiddel van concerten in O2 arena in Londen [net al in 2007 – 21 nights], en dan deze tentoonstelling eraan vastplakken.

Het is geen kijkje in zijn prive leven, verrek, wat schrijf ik nu?
Muziek was zijn leven!
Zijn muziek, de teksten, ze laten meer de persoonlijke kant van Prince zien dan wat dan ook.

We lopen uiteindelijk om half 2 door de deuren van Berlage naar buiten, ja, we hebben het aardig uit gehouden.
Natuurlijk eindigde we in de merchandise store waar we ook flink geshopt hebben.
Waaronder 2 prachtige boeken die normaal alleen te koop zijn in Paisley Park Minneapolis, 1 over zijn gitaren en bassen en het andere boek over zijn kleding, beide met schitterende foto’s van de hand van John Wagner.

Het was een dag om nooit te vergeten, gewoon de perfecte manier om mijn verjaardag te vieren.

❝ Paisley Park is in Your 💜

Hieronder een aantal foto’s die ik heb gemaakt tijdens de VIP tour – klik op foto voor grote versie

Natuurlijk maakte Jos ook weer een vlog.


My Name is Prince – Official Exhibition – is nog te zien t/m 8 Juni 2018 in de Beurs van Berlage in Amsterdam

5