bij Wibi thuis

Ergens in November vorig jaar belde mijn schoonzus.
We hadden net ons uitje voor Januari vastgezet, een balletuitvoering van Romeo & Julia.
Ze belde dus.
“Zeg heb jij van de week die aflevering van Peter v/d Vorst gezien bij Wibi Soerjadi thuis?” vroeg ze.
Ja die had ik gezien, ze liepen door zijn nieuwe huis in Diepenheim tussen de Disney beelden richting gameroom en de prive bioscoop.
Dit afgewisseld met beelden van optredens.
“Die zou ik best weleens live willen zien” zei ik nog tegen Jos.
Ze ging verder “er gaat een reeks salonconcerten bij hem thuis in de verkoop, wil jij met mij mee?”
Ik twijfelde geen seconde en zei meteen ja!
En zie daar ons tweede uitje voor 2018 stond vast.

Afgelopen zondag was het zover, op naar Diepenheim Overijssel.
Een aardig stukje rijden van Leiden, maar joh we maakte er een dagje van.
De mannen bleven thuis, duh dit was tenslotte ons uitje en ze zaten er ook niet echt om te springen om mee te gaan [their loss}.

Half 12 stond ze voor de deur.
We hadden een heel plan.
Eerst een uurtje rijden, dan lekker ergens lunchen en dan nog het 2de gedeelte voor we villa Peckedam in het vizier zouden krijgen.
Dan op de terugweg naar huis langs een van der Valk om lekker een hapje te eten.

Zo gezegd, zo gedaan.
Half 3 stonden we voor het huis van Wibi, er was nog niemand te zien dus besloten we om de auto iets verderop te parkeren, we hadden geen idee of je namelijk het landgoed op mocht met je auto en dus namen we het zekere voor het onzekere.

We wandelen over het grasveld richting het huis.
De omgeving is prachtig en de buitenkant van het huis had zo in het sprookjesbos van de Efteling kunnen staan.
Heel benieuwd hoe het er van binnen uit ziet, sowieso wat ons te wachten stond.

Een paar treden omhoog en we stappen door de voordeur het portiek binnen.
Nog een deur en daar staan we in de hal met een gedraaide trap naar boven en verschillende kamers om ons heen.
Ook staat daar de gastvrouw ons op te wachten.
Ze pakt de kaartjes aan en heet ons welkom in het huis van Wibi Soerjadi.
Het huis is voor de gelegenheid opengesteld, we mogen rondkijken maar de kamers die afgesloten zijn, nou ja die zijn afgesloten.
Recht voor ons is de bar en kunnen we een drankje pakken.
Er staat een jukebox met roze neon verlichting waar crooners uit klinken.

Schoonzusje valt nog net niet in de armen van een levensgrote Jack Sparrow … ze heeft iets met Johnny Depp, bij mij is dit inmiddels weggeëbd, maar er was een tijd, nou ja dat kan je hier lezen.
Voor nu ga ik verder met ons avontuur in Villa Peckedam.

Na ons sjuutje te hebben opgedronken gaan we naar de Disneykamer naast de bar.
Veel herken ik uit de winkels van Disneyland Parijs, grote beelden, speeldoosjes, Swarovski beeldjes, Cinderella’s glazen muiltje.
Maar ook een super grote Kuifje die verstopt zit in een Chineze vaas.

We kijken onze ogen uit en die kroonluchters overal … zo groot!
Praktische Gadies komt weer om een hoekje kijken en spreekt al snel het zinnetje uit “je zal het allemaal schoon moeten maken”.
Ja, ik kan er niks aan doen, zo denk ik nu eenmaal :)

We lopen de trap op en komen op de eerste verdieping, de gameroom is hier.
Volgens mij mag je zelfs gamen als je dit zou willen.
We kijken nog wat rond in de andere kamers en komen tot de conclusie dat dit echt als thuis voelt.
Oké waarschijnlijk voor mensen die niets met het hele Disney gebeuren hebben of sowieso met het speelse, kan ik mij voorstellen dat het raar voelt/lijkt.
Die zien waarschijnlijk liever een biljarttafel en een bibliotheek en wie weet heeft hij deze ook wel maar hebben we dit niet gezien.
Maar voor ons is dit bekend terrein.
Vroeger hadden Jos en ik door ons hele huis Disney staan, écht overal waar je keek.
De laatste jaren is dit een heel stuk minder geworden, eigenlijk hebben we nog 1 vitrinekast op de computerkamer en 4 kleine “kijk vitrine planken” in onze 2 1/2 meter lange Billy kast.
Verder hebben we alles weggegeven.
Maar goed, dit is écht een thuis en geen museum … hier wordt geleefd, gewerkt en genoten.

Er is nog een trap naar boven maar deze is afgesloten.
We gaan weer naar beneden waar het inmiddels een stuk drukker is geworden.
Nou ja druk, als de deur van de salon open gaat, tellen we even snel de koppen en komen we op ongeveer 45 mensen.
Meer mensen kunnen er ook niet in en alle salonconcerten zijn dan ook uitverkocht.

Zijn concert piano staat in de kamer bij het grote raam.
We hebben een mooi plekje tegenover het raam, aan de zijkant van de piano zodat we ook zijn handen kunnen zien.
We zitten echt zo dichtbij, dat beloofd wat.
Natuurlijk gaan mijn gedachte even naar Prince, ik kan mij niet voorstellen om zo dicht bij Prince te zitten … of nou ja, dat in verleden tijd lezen dan, helaas.

De gastvrouw, die vandaag dus alles in haar uppie doet, kondigt hem aan en daar staat ie ineens.

Vanaf dat moment kan ik hier niet vertellen wat er gebeurde.
Nee joh, ik ben niet flauwgevallen ofzo, maar het is gewoon niet met woorden te beschrijven.
Zijn vingers dansen over de toetsen, geen bladmuziek, alles uit zijn hoofd.
Het is meeslepend en het liefst zou ik mijn ogen dicht willen doen om de muziek nog beter te voelen, maar dan mis ik weer die handen, vleugels hebben ze.
Op een gegeven moment begint het zachtjes te regenen, het lijkt wel alsof dit zo is afgesproken.
De donkere wolken, de bomen, het wintergevoel, die piano en dat kleine groepje mensen er omheen.

Tussen elk nummer wat hij speelt geeft hij tekst en uitleg, op een gegeven moment speelt hij Roodkapje en de wolf.
Hij verteld dat de wolf Roodkapje achterna zit, zijn linkerhand is de wolf en rechts is Roodkapje.
En dan gaat hij spelen.
En ja je hoort het, wat zeg ik … ik zie het gewoon voor me!

Pauze, we kijken elkaar aan … BIZAR!
En dat woord roepen we de rest van de dag wel vaker, want het is gewoon bizar.
Wanneer hij Bohemian Rhapsody [jeweetwel Queen] speelt, speelt hij zowel de zang als de muziek … mens, ik kan het gewoon niet uitleggen.
Alsof hij 4 handen heeft ipv 2.

Na de pauze speelt hij prachtige stukken van zijn zelf gecomponeerde Once upon a Time sprookjesboek.
Hij laat je voelen hoe het is om een balzaal binnen te stappen, het overweldigende van die balzaal.

“Joh, ik voel me helemaal zen, jij ook?” en ja schoonzusje ook.
Na afloop is er ook nog een meet & greet en eventueel fotomoment, ja het was echt helemaal af!
Om half 6 trekken we de statige voordeur achter ons dicht.

Een klein uurtje later zitten we aan een tafel in het restaurant van een van der Valk met de menukaart voor onze neus.
Buiten begint het te sneeuwen, wat mij betreft een perfecte afsluiting van deze dag in Wibiland.

 

nootje : alle foto’s ©️ Gadisa, behalve die van de stoelen in de salon … die is van mijn lieve schoonzus Joan!

7