dag boeken …

mijn jeugd, ik zou er een boek over kunnen schrijven.
en eigenlijk heb ik dit soort van gedaan.
mijn eerste dagboek kreeg ik toen ik een jaar of, nah wat zal het zijn geweest … 10?
ja ik denk 10 jaar oud was.
iedere avond voor het slapen gaan pende ik trouw mijn belevenissen neer.
ik heb dit jarenlang volgehouden.

het werd op een gegeven moment meer een uitlaatklep van verdriet met geschreven tranen.
bladzijdes vol … tot het moment dat ik het ouderlijk huis verliet.
ik begon te ontdekken, te leven, van mijn vrijheid te genieten.
mijn dagboeken verhuisde mee toen ik ging samenwonen.

ze kregen een plekje in het nachtkastje naast mijn bed en af en toe las ik bepaalde stukjes voor aan Jos.
maar echt vrolijk werd ik er niet van.
en naarmate ik ouder werd, lees 40+, begon ik ook na te denken over het ‘wat als ik er straks niet meer ben’.
waar komen die dagboeken dan terecht?
wie zal ze lezen?
en zullen ze het begrijpen?

eigenlijk wil ik het verhaal liever persoonlijk vertellen aan de personen van wie ik wil dat ze het weten, zodat ze de vragen ook kunnen stellen terwijl ik tegenover ze zit, ipv dat ze met zo’n dagboekje op hun schoot zitten terwijl tante gadies er niet meer is.

en dus pakte ik 3 jaar geleden de papierversnipperaar en maakte korte metten met alle dagboeken.
ik scheurde bladzij voor bladzij eruit, soms las ik het nog even door maar vaker stopte ik het stuk papier in de papierversnipperaar, waarna deze er als sliertjes aan de onderkant uitkwam.

bij de allerlaatste bladzijde voelde ik zo’n opluchting.
een afsluiting na ruim 27 jaar.
het heeft even geduurd, maar ze zeggen dan ook niet voor niets
hoe ouder, hoe wijzer

hoe ik hier nu zo bij kom om dit te delen?
omdat ik vandaag in mijn tijdlijn een jonge vrouw hetzelfde ‘zag’ doen.
ik hoop oprecht dat zij ook de opluchting zal voelen wanneer ze kan zeggen “dag boeken …

2

2 Reacties

  • Linda
    26/09/2017 at 21:58 — Reply

    Dit is zo herkenbaar. Ook ik heb jaren lang trouw in mijn dagboeken geschreven. Bladzijdes vol met tranen en soms met een lach. Toen ik twee jaar geleden begon met opruimen, heb ik ook mijn dagboeken vernietigd, stuk voor stuk en het luchtte zo op. Ik ben zelfs nog verder gegaan en heb ook mijn foto’s uitgezocht en alleen de foto’s bewaard die echt speciaal voor me zijn en dat voelt zo goed. Ik snap je zo goed

  • 27/09/2017 at 09:50 — Reply

    Mijn allereerste dagboek, zelfde leeftijd gekregen en aan gestart, nou ja! hahaha Die staat vol met jeugdsnetiment, en die is er nog, die blijft bewaard, een mooie tijdgeest is dat, hoe de dingen er toen aan toe konden gaan in dagelijks leven.

    Daarna schreef ik alleen zo bleek, als er inderdaad telkens weer dingen mis gingen, verliefdheden, relaties die stuk liepen, kortom al die dagboeken heb ik ook al een paar jaar terug ritueel verbrand.

    De reden is net even anders bij mij, het is en blijft energie wat in huis blijft hangen, en die energie moest ik korte metten mee maken, en sindsdien? Raar maar waar, werd het leven ook direct beter, en kon ik loslaten van wat was geweest, er vielen kilo’s van mijn schouders af.

    Overigens, geef ik deze tip heel vaak aan mensen, waarvan ik weet dat ze schrijven ;-)

    X

Laat je ook een reactie achter? leuk!