Kamp Westerbork was een doorgangskamp van waaruit meer dan honderdduizend mensen zijn gedeporteerd.
Van hen keerden 102.000 niet terug.
Als onderdeel van de symbolische herinrichting zijn op de vroegere appèlplaats van het kamp 102.000 stenen geplaatst. Dit was een initiatief van een aantal oud-kampgevangenen, verenigd in de Werkgroep 102.000.
Dankzij bijdragen van bijna alle gemeenten in Nederland kon deze verwijzing naar de laatste verblijfplaats in ons land van 102.000 gedeporteerde en vermoorde joden worden gerealiseerd.
De gedachte achter deze 102.000 stenen is om duidelijk te maken om hoeveel mensen het ging bij deze moord.
Maar naast deze massaliteit ook de individualiteit duidelijk te maken: 102.000 is geen getal, maar één mens 102.000 keer.
De stenen zijn geplaatst binnen de kaart van Nederland.
Voor de oorlog kende bijna iedere plaats of dorp joodse inwoners.
De vervolging van de joden ging dan ook de gehele samenleving aan.

De stenen zijn in hoogte willekeurig gestraat: de jodenvervolging gaat om 102.000 maal het verhaal van één mens. Ieder kind, man of vrouw was een individu en uniek mens.
Op de kop van de stenen is een davidster te zien.
Van de stenen zijn er tweehonderd met een vlam uitgevoerd: een groep van 245 Sinti en Roma werd via kamp Westerbork gedeporteerd en grotendeels om het leven gebracht.
Honderd stenen zijn zonder symbool uitgevoerd en staan voor de verzetsstrijders die in kamp Westerbork gevangen zaten en werden weggevoerd.