31 December alweer, het jaar is voorbij gevlogen.
het was een goed jaar voor ons, wat een geweldige zomer ook, nee niet wat het weer betreft want dat was niet veel soeps.
maar deze zomer was een Prince-heerlijke zomer .
met twitter konden we de man op de voet volgen en dan stond hij ook nog eens 4 x in Ahoy en 2 x in de Melkweg.
ik nam naast de t-shirts nog wel een andere souvenir mee naar huis, maar daar is ook weer iets positiefs uitgekomen, yoga en jongeren bewust maken.

dit jaar stond in het teken van genieten, genieten van muziek en van het gezelschap van lieve mensen, genieten van de natuur, een goed boek, mooie films.
maar in 2011 was er ook nieuw leven, een mijlpaal, de kans om een andere weg in te slaan, nieuwe vriendschappen, eindelijk een eos, een platenspeler, geweldige nieuwe schoenen, vele tranen van het lachen en het belangrijkste ... er was hoop!

wat 2012 gaat brengen dat weet niemand, griezelige verhalen over het einde van de wereld, daar ren ik maar hard aan voorbij.
met in de agenda in ieder geval alweer 3 concerten en 3 tripjes naar het buitenland, kijk ik er in ieder geval naar uit!

heb een fijne jaarwisseling en dat 2012 vooral veel moois mag brengen bij jullie allemaal!

10 Juli was het zover, we gingen naar Prince op North Sea Jazz.
een nachtconcert nog wel!
opgetut met paarse nagels en paarse bloemen in 't haar nam ik plaats op de tribune.
WOW!
we zaten echt dichtbij!
wat een feestje, kom maar op heur, ik heb er zin in.

het eerste uur was een genot voor mijn oren.
voor de 'niet' fans veelal onbekende nummers met een jazzy touch, hij speelde zelfs 1 van mijn favorieten 'empty room'.
heus ik pinkte toch echt een traantje weg.

het uur daarna was heftig, en dan bedoel ik het geluid.
snerpend pijnlijk ...
ik deed al zo af en toe mijn handen over mijn oren.
ik heb er nooit geen last van gehad, maar dit was te hard.
ik zag dan ook om mij heen dat ik niet de enige was.
er waren wat mensen die weg gingen en weer andere stopten oordoppen in hun oren.
oordoppen had ik niet, nooit gedaan ook ... omdat ik nooit geen last had.
praten was er niet bij, je moest gewoon schreeuwen in elkanders oren om je verstaanbaar te maken.

enfin, na 2 1/2 uur was hij klaar met spelen.
ik was lyrisch, zat glimlachend in de auto en stapte met dezelfde grote glimlach om 5 uur s'morgens in bed.

de volgende dag had ik een lichte piep, normaal ...
toch?
ja, na een concert is dat wel redelijk normaal ....
dacht ik.

maar het was 2 dagen later dat ik ineens stond te duizelen.
ik greep nog op tijd het aanrecht vast, anders had ik zo languit in de keuken gelegen.
de piep was ook een stuk heftiger.
en dan, zoals dat soort dingen gaat ... ga je er op letten.

op een piep letten in je hoofd, dat is niet fijn.
zie het als een tv of pc die aanstaat zonder geluid, let maar eens op, je hoort een piep.
maar dit is een piep wat je overal mee naartoe neemt.
het is niet uit te zetten.

die woensdagnacht had ik mijn eerste paniekaanval.
ik kon niet slapen.
het was doodstil, dus de piep was keihard aanwezig
*hallo, hoor je me, ik pieeeeeep er lekker op los*

de volgende dag was ik gebroken.
en dan ga je googlen ...

FOUT!!!

maar ja, in dit geweldige kom-we-zoeken-het-even-snel-op tijdperk doe je zoiets gewoon zonder erbij na te denken.
enfin, ik nodig je bij deze uit om zelf maar te googlen op piep in oor na concert en je komt de meest ellendige verhalen tegen.

hoe langer het duurt, des te meer is kans op genezing nihil.
o ja, en stress maakt het ook erger en je moet er niet aan proberen te denken.

ha, da's fijn, stress vermijden en er niet aan denken.
want als ik er wel aan denk krijg ik stress en dan is de kans op genezing weer een stuk kleiner.

round, round, round we go

donderdagnacht zat ik weer huilend op bed.
ik liep door het huis, had het liefst gewoon met mijn hoofd tegen de muur aan willen bonken.
of heel hard de radio aan ... herrie maken.
zal ik buiten in de tuin gaan zitten? met de wind die langs mijn oren suist is het ook lekker.
nah, dan maar een half uur onder de douche staan ... fuck it met zuinig doen met water!
onder de douche ben ik verlost van die piep, of tenminste zo lijkt het.

de zin die ik hartverscheurend snikkend tegen Jos herhaalde
"stel je voor dat het zo blijft? nooit meer stilte!!"

ja, ik had medelij met mezelf ...

ik, die altijd zo zuinig was op haar oren.
ik, die altijd tegen Jos begon te tieren dat hij het geluid van zijn koptelefoon een stuk zachter moest zetten omdat ik het helemaal in de gang kon horen
"verdomme, vandaag of morgen ben je doof!!"
ik, die helemaal niet van ipod oortjes hield en ze dus ook bijna niet in had.
ik, die zo kon genieten van muziek.

ik zou voor altijd een storende piep door alles horen en bovenal, het zou nooit meer stil zijn in mijn hoofd.

zeg nou zelf, als je dit hierboven constant tegen jezelf zegt, midden in de nacht, na het googlen en het lezen van zoveel ellende [zoals het lezen dat zelfmoord het hoogst was onder de mensen met tinnitus [ja, het heeft een naam]
en die rottige piep in je hoofd, heus ... dan is de kans op stress toch wel redelijk aanwezig.

vrijdagochtend kon ik terecht bij een vervangend arts, mijn eigen huisarts was [maar weer eens] met vakantie.
ik kreeg een preek, waarom ik niet met oordoppen naar een concert ging?
verder kon hij niets ontdekken
"dus was het waarschijnlijk gehoorbeschadiging"
hij zei het zo lullig, alsof je bij de slager stond "mag het een onsje meer zijn?"

op mijn vraag wat er nu ging gebeuren zei hij nog
"niets, er is niets aan te doen. je kan met de tijd een keer naar kno arts, maar die kunnen er ook niets aan doen"

en zo stond ik weer buiten.

op de fiets begon ik kwaad te worden.
verdomme, ik laat me niet gek maken door zo'n ellendige piep!
flikker op.
ik ga je negeren!
eenmaal thuis begon ik weer te googlen, dit keer op oordoppen.

s'avonds kwam weer het moment dat ik naar bed moest.
zachtjes de radio aan, ik was ondertussen zo moe van die slapeloze nachten dat ik als een blok in slaap viel.

en zo gaat het nu al 2 weken.
de piep is nog hetzelfde, niet zachter maar ook niet harder.

voor het slapen gaan zoek ik nog afleiding, ik lees een boek [want als ik mij concentreer op het lezen dan gaat de piep naar de achtergrond] of luister wat naar de radio.
soms slaap ik rustig door en soms lig ik klaarwakker.

er komen nu kleine dingen bij kijken.
lullige dingen.
zoals bv afgelopen zaterdag, ik liep over de markt en zag een jongetje aan komen lopen.
hij was een ballon aan het opblazen, de ballon was al aardig groot.
ik moest langs hem en hield mijn adem in ...
om eerlijk te zijn hield ik bij het voorbij gaan zelfs mijn handen tegen mijn oren.

ik zei toch al dat het lullig was.
maar zo voelde ik het op dat moment en ik gaf er maar gewoon aan toe, want alleen al het idee dat de ballon zou knallen ...

ondertussen doe ik mijn best om een afspraak met een kno arts te krijgen, is nog niet zo makkelijk want je bent nummer zoveel en een gehoortest word pas na 6 weken van aanhoudende piep afgenomen.
met andere woorden, ik ben er te vroeg bij [ja, dat bestaat ook nog]
oordoppen zitten nu standaard in mijn tas en afspraak met audicien is ook gemaakt.

ik blijf hopen dat ik op een ochtend wakker word zonder piep.

enne een gewaarschuwd mens telt voor 2 ...
ga je naar een concert?
OORDOPPEN IN!
een piep na een concert, ook al is het maar een dag, hoort er niet bij en is zeker niet normaal!
het is een waarschuwing!

dankzij Glee ontdek ik weer oude nummers die ik dus echt compleet vergeten was, ja tot het moment dat ik zo'n Rachel of een ander jong poppetje het hoor zingen en denk "oooh jaaaa".
vaak ga ik dan de volgende dag op zoek naar het origineel en luister deze met een glimlach terug.

zo zat ik gisteravond dus weer te glimlachen tijdens de Glee versie van Silly Love Songs.
oh Wings, mijn vader draaide dit vroeger zo vaak.
vandaag ging ik eens op zoek in iTunes, er moet toch een greatest hits van Wings zijn?

en inderdaad daar is 'Wingspan - Hits and History'
hopla, downloaden, op iPod zetten en in versterker pluggen.

vanaf het eerste nummer "Listen to What the Man Said" tot de allerlaatste "No More Lonely Nights" zing ik ze alle 40 mee.
wat een vrolijkheid, wat een juweeltjes.
volgende week neem ik mijn iPod mee naar mijn vader, gaan we samen meezingen

Mindy Gledhill, Stuart Brawley © 2010 Blue Morph Music

I’m gonna walk a hundred miles
I’m gonna whistle all the while
If that’s what it takes to make me smile
I’m gonna walk a hundred miles

I’m gonna run right up this hill
Summer sky or winter chill
If I gotta take a break I will
But I’m gonna run right up this hill

I wanna hold the whole wide world
Right here in my open hands
Maybe I’m just a little girl
A little girl with great big plans

I’m gonna go and take a chance
I’m gonna learn to ballet dance
Learn a little something ‘bout romance
I’m gonna go and take a chance

I’m gonna live a crazy dream
Impossible as it may seem
Doesn’t matter what the future brings
I’m gonna live a crazy dream

I wanna hold the whole wide world
Right here in my open hands
Maybe I’m just a little girl
A little girl with great big plans

You tell me, “don’t try it”
I’m warning you that I won’t buy it
All failure is fleeting
I trust it always has its meaning

I wanna hold the whole wide world
Right here in my open hands
Maybe I’m just a little girl
A little girl with great big plans

vanaf nu is dit mijn lijflied!

Mindy Gledhill, Kendra Lowe © Blue Morph Music 2010 (BMI), Kendra Lowe (ASCAP)

I don’t mind your odd behavior
It’s the very thing I love
If you were an ice cream flavor
You would be my favorite one

My imagination sees you
Like a painting by Van Gogh
Starry nights and bright sunflowers
Follow you where you may go

Oh, I’ve loved you from the start
In every single way
And more each passing day
You are brighter than the stars
Believe me when I say
It’s not about your scars
It’s all about your heart

You’re a butterfly held captive
Small and safe in your cocoon
Go on you can take your time
Time is said to heal all wounds

Oh, I’ve loved you from the start
In every single way
And more each passing day
You are brighter than the stars
Believe me when I say
It’s not about your scars
It’s all about your heart

Like a lock without a key
Like a mystery without a clue
There is no me if I cannot have you

Oh, I’ve loved you from the start
In every single way
And more each passing day
You are brighter than the stars
Believe me when I say
It’s not about your scars
It’s all about your heart

mooi hè?
ja, ik ben verliefd op haar stem en songteksten & draai haar laatste cd 'Anchor' dan ook helemaal grijs ... nou ja,voor zover dat kan bij een c.d

weet je nog, vroeger ... toen keek je uit naar de dag dat een elpee uitkwam.
je ging dan op je fiets richting platenzaak, kocht de plaat, kreeg 'm mee in zo'n speciaal elpee tasje, fietste weer terug naar huis, waar je 'm voorzichtig op de draaitafel lag, naald erop, zitten en luisteren terwijl je de hoes van alle kanten bestudeerde.

zo ging dat in ieder geval bij ons thuis.
mijn vader is een audio/muziek freak en er klonk altijd muziek door de speakers.
Beatles, Elvis, Rolling Stones, the Doors, David Bowie, Kate Bush maar ook the Everly Brothers, Roy Orbinson, Diana Ross & the Supremes, Fats Domino en dan had je ook nog Earth & Fire, Emily Lou Harris of de Nederbeat Golden Earing, Shocking Blue, Q65, Catapult en ga zo maar door.

Dean Martin, Bing Crosby & Doris Day was weer helemaal mijn moeder haar ding en Nederlandstalig ... Conny van de Bos, Lenny Kuhr, Benny Neyman, Willeke Alberti, Rita Hovink ...

samen hadden ze Elvis en Mario Lanza gemeen.
op zondag brulde Mario vaak zijn Nessun Dorma door de huiskamer.

ik kreeg dus van alles wat mee en ben daar nog dankbaar voor.
maar goed, terug naar vinyl, toen de cd speler ergens eind jaren 80 zijn intrede deed verdween de platenspeler onder het bed.
de cd was het helemaal, nooit geen overslaande plaat, geen getik of krassen ...

mijn eerste elpee weet ik nog wel, Grease, gekocht in 1978 [en ik heb 'm nog steeds]
maar mijn eerste cd?
ik zou het niet kunnen zeggen, zal vast iets van Prince zijn geweest denk ik maar zo

maar de laatste tijd ging het weer kriebelen, afgelopen zomer vond ik al mijn platen in de schuur, ik heb ze nooit weg gedaan.
ik bekeek de elpee's van Prince, ze zagen er nog goed uit, ik ben dan ook echt een kind van mijn vader
mijn vader heeft namelijk ook al zijn platen nog, een aardige verzameling in perfecte staat.

ik wilde ze wel weer draaien, maar we hadden geen platenspeler meer.
Jos was inmiddels ook helemaal om en zo kwam het dat we eens gingen kijken voor een platenspeler.

platenspelers van Dual, helemaal hot en hip ... en duur.
ook platenspelers met usb, "dat is makkelijk om je platen op de pc te zetten" sprak de verkoper.
maar wij willen onze platen helemaal niet op pc zetten, dan downloaden we ze wel ... ja dat laatste zeiden we natuurlijk niet hardop
nee, wij willen gewoon weer de beleving van het plaatjes draaien op een pick-up, draaitafel, platenspeler!
nou ja, geen platenspeler? dan maar wat grabbelen in de bakken met vinyl bij Plato & Velvet.
er stond veel 2de hands maar ook ontzettend veel nieuw, Coldplay, Moby, de complete Beatles collectie opnieuw uitgebracht.

de geur van vinyl, we werden er helemaal blij van.

we kwamen met fijne muziek thuis, alleen tja ... nog geen speler.
Jos besloot om op marktplaats te gaan kijken en na een weekje zoeken en bieden kwamen we terecht bij een gepensioneerde man die als hobby had, platenspelers reviseren.
precies wat wij zochten!
een oude platenspeler die weer als nieuw was.

we mochten komen luisteren.
"neem zelf wat platen mee, dan kun je vergelijken"

dus daar stonden we een paar dagen later, beide te glimmen bij een sony platenspeler uit 1979.
het moment dat de naald de plaat raakt ... heus het is magisch.
dus, eenmaal andermaal ... verkocht!

sinds dit weekend draaien we weer plaatjes en ook heb ik dit weekend mijn eerste Sly & the Family Stone dubbel elpee gekocht.
daar ging ik dus weer, met zo'n mooi plastic tasje in mijn hand op huis aan.
jas uit, kopje koffie, kap van platenspeler omhoog.
elpee uit de hoes, op de draaitafel liggen, naald er boven hangen, knopje om en daar gaat ie .......................

26 oktober komt Prince naar antwerpen, zo stond het vermeld. kaartverkoop start vrijdag 1 oktober!
maar al snel werd duidelijk dat het feestje niet door ging.
kaartverkoop ging niet door en het concert werd op hold gezet.

26 oktober kwam en ging voorbij, zo ook 27, 28, 29, 30, 31 oktober
het werd november 1, 2 ...
en plots was ie daar, het verlossende mailtje op 3 november.
Prince komt 8 november naar Antwerpen voor een concert en de kaartverkoop start 3 nov om 8 uur s'avonds.

SODELOOIER!!
dezelfde dag dus!!

wat nu?
en met dat ik zenuwachtig zat te sms-en kwam er een mailtje binnen

Prince in Gelredome 18 november!!
kaartverkoop start 6 november!

WOEAH!!
gaan we voor allebei?

enfin na adem in en adem uit en een flinke portie zen was het besluit daar, we gaan voor Arnhem!
niets zo leuk dan uit Prince zijn mond "Holland i love you" te horen ... toch een stuk leuker dan Belgium i love you

zaterdag 6 november
9 uur en de zenuwen zitten er goed in.
10 uur: inloggen en refreshen maar ...
voor ik het weet zit ik er in en mag ik kaartjes bestellen

donderdag 18 november
al dagen ben ik van het padje, of zoals Jos het zegt
"je zit in een tunnel en bent compleet confused"
maar vandaag is het dan zover, op naar Gelredome!
het was koud en de fans zijn inmiddels ouder dus echt vroeg voor de deur liggen is er niet bij.
we komen om een uurtje of 3 aangelopen en zien al wat mensen staan, niet veel en dus zijn we zeker van een goede plek voor het podium of het moet wel heel gek lopen!

om 6 uur gaan de deuren open, dus we moeten ons zo'n 3 uur vermaken in de kou.
beetje kletsen, concert verhalen uitwisselen er ontstaat al snel zo'n heerlijk Prince sfeertje.
tijdens de verhalen ontdek ik al snel dat er niet alleen die hard fans staan, voor sommige van hen is het zelfs 20 jaar geleden dat ze naar een Prince concert geweest zijn.
ik niet, als deze avond voorbij is mag ik nr 18 aanvinken bij het aantal concerten dat ik van de grote kleine man heb gezien.
hoe dan ook, we zijn allemaal 20 jaar ouder maar nog steeds verdomde funky en dankzij de gezelligheid [we blijven hollanders] vliegt de tijd.

als om 6 uur de deuren open gaan voel ik me even alsof ik richting slachthuis gaat ... door een smal pad en hekken, gefouilleerd van onder tot boven, tassencontrole en foto + filmcamera's worden in beslag genomen.
maar eindelijk zijn we binnen ... hup hup hup lopen richting podium.
mijn hart bonst inmiddels in mijn keel, ga ik dit trekken?!
je moet weten ik ben niet zo groot, 1.53 van top tot teen en dan al die mensen die zometeen binnenkomen ...
maar terwijl deze gedachten door mijn hoofd gaan loop ik door richting podium.

de vraag of er een voorprogramma is en zo ja door wie dan? hoor ik iedere keer weer.
geen voorprogramma ... nee want wat blijkt om kwart over 8 als de band op komt?
Prince speelt zelf zijn voorprogramma, hij laat de achtergrondzangeressen veel zingen en speelt zelf gitaar, percussion, bass en piano.
na een half uurtje verlaten ze plotseling het podium.
al die tijd zijn de zaallichten gewoon aan geweest ...
na 5 minuten gaan de lichten uit en weten we, nu gaat het echt beginnen!

het was een groot feest en mijn avond was compleet toen hij mountains speelde ... mijn favoriete nummer.
als hij dan later op de avond ook nog eens sometimes it snows in april speelt, is het helemaal compleet.
30.000 mensen stil krijgen, traantjes hier en daar ... ja ook bij mij!

hij kreeg het publiek weer helemaal mee, de interactie tussen Prince en het publiek, dat kan alleen hij.
de grapjes, zijn gitaarspel ... ja, ik ben lyrisch en ik niet alleen.
op het moment dat hij zegt "let me see your cellphones" gaan er mobieltjes in 'aan' stand omhoog.
het licht gaat uit en et voila, waar we vroeger met een aansteker stonden te zwaaien zie je nu een zee aan lichtjes afkomstig van mobieltjes.
wat een machtig mooi gezicht moet dat zijn op het podium en vanaf de tribunes.

Prince brengt ons 3 uur lang funky music, we dansen en zingen mee, en als we om 12 uur bij de auto staan merk ik dat mijn mond gewoon verkrampt is ... verkrampt van een grote grijns.

Prince is mijn held, hij is de enige echte PARTYMAN!

hangt soms zelfs samen met een gevoel, een gebeurtenis.
een begrafenis, een trouwerij, de liefde, een vakantie ...
het kan van alles zijn ...
als je dat bepaalde liedje hoort komt er weer iets naar boven van dat gevoel, geluk of verdriet.

sinds de film uit kwam werd ik verliefd op de soundtrack.
zodra deze in de winkel lag kocht ik 'm ...
het had niets te maken met een gebeurtenis ... het was de melodie, vrolijk voelde ik me er door, gelukkig.

toen we in november 2008 op een mooie zondag een wandeling hadden gemaakt en ik van deze mooie dag een filmpje in elkaar draaide was het niet meer dan logisch dat ik het thema van deze soundtrack gebruikte.
het paste perfect ... een vrolijke melodie want wat voelde ik me gelukkig.

na verloop van tijd hoorde je de melodie terug in programma's op t.v
vaak als er iets moois gebeurde, iets met de liefde.

hoe een melodie dan na een gebeurtenis kan veranderen.
als ik het nummer nu hoor dan zet ik 'm uit, ik kan er niet meer naar luisteren zonder te huilen.

muziek is emotie ...

Hij kan beter feestjes bouwen dan wie ook. Zonder vuurwerk en zonder over het publiek te vliegen bouwde hij gisteren het leukste feest van de zomer in Werchter.

(nieuwsblad.be)

God bestaat en Hij was gisteren ruim 2 uur onder ons op Werchter...Zijn naam...Prince. Geweldig concert!!!

(twitter)

"En net toen we de regen bijna vergeten waren (Prince zette zelfs 'Hot summer' in), knalde bliksem langs alle kanten en volgde een stortbui die zijn gelijke niet kent. Hét sein om 'Purple rain' naar voren te brengen in de set - een magisch moment, met een lichtshow van Moeder Natuur.

(hbvl.be)

"De sfeer zat er wel goed in, hij wist dat hij in Belgium was, zei "dag" in beide landstalen, en ook de Nederlanders waren tevreden. Veel Nederlanders trouwens. Héél veel Nederlanders."

(deredactie.be)

"Ik had nu bij Prince op #Werchter kunnen zijn, maar heb op het laatste moment afgezegd, vanwege de slechte weersvoorspelling."

(twitter)

"oh tweepjes ik ga uit mijn pannetje!!! in een frisse regenbui nog wel, heerlijk!!!!! #prince #werchter"

Gadisa op twitter

ja, Prince op Werchter was een feest!!

hij doet het weer!
wie?
Pogo ... die jongen kan volgens mij niet normaal naar een film kijken, zit bij iedere scene al te denken wat hij ermee kan doen.
dit keer is het Up, jeweetwel van Pixar ... echt zoooo goed.
hij knipt en plakt en knipt en plakt nog wat meer, zet er een beat onder en voila ... een heerlijk nummer is geboren!

Oh men, wat heb ik gelachen om dit filmpje.
Het nummer is welbekend maar dit optreden van die man had ik nog nooit gezien ...
Screamin Jay Hawkins, hoe zou ie toch aan die bijnaam komen?

*nootje* de groep bestaat dus uit 2 personen, de zanger is meerdere keren gefilmd, dus niet alleen mooi vanwege de zang maar ook hoe het in elkaar is gezet ...

meer horen? ~> Sam Tsui

er zijn van die nummers waarvan je hoopt dat ze niet op single verschijnen, omdat ze dan op de radio etc zo grijs worden gedraaid dat ze wat van de magie verliezen ...
toen ik las dat strawberry swing uit kwam op single had ik dat gevoel ...
'he bah ... stop nu maar met de hele viva la vida cd op single uit te brengen' dacht ik nog ...

tot vandaag de premiere van de clip mijn mailbox inrolde ...
het is een plaatje van een plaatje ... oftewel, wat je met krijt al niet kan doen

~> klik <~

Ik was een jaar of 11 toen ik 'm ontdekte, het was liefde op eerste bakvis gezicht.
Ik kreeg 'off the wall' van mijn pa en draaide deze helemaal grijs.
Maar met de release van 'thriller' was het echt bal ... swingende muziek zoals je niet eerder gehoord had.
Posters op mijn slaapkamer, een levensgrote zelfs op de deur, in zijn zwarte pak met natuurlijk die witte sokken en zwarte instappers, en boven mijn bed een grote poster waarop hij liggend op de grond in wit pak met baby tijgertje me indringend bleef aankijken waar ik me ook bevond in de kamer.

De aankondiging bij Veronica's Countdown, het programma met de nieuwste videoclips en optredens van de grote, enfin die aankondiging dus, nou dat was wat ... ze hadden de premiere van Jackson's nieuwste videoclip 'thriller', deze was wel 15 minuten lang, nog nooit eerder vertoond en moest ook later op de avond vertoond worden want hij was nogal eng en niet voor kleine kinderen geschikt.

Dus daar zat Gadies voor de televisie, wachtend op wat komen zou.
WOW!!
Het was een complete film, oké wel in 15 minuten gestopt maar dan nog!

Later was de video met 'the making off' the koop en natuurlijk mocht deze niet aan mijn verzameling ontbreken.
Inmiddels werd zo een beetje de hele elpee als single uitgebracht en was hij een grote ster ... maar mijn interesse ging inmiddels ook uit naar een andere man.
Prince, hij begon langzaam in mijn hart te kruipen en mijn bakvis liefde voor MJ sloeg om in bewondering voor deze kleine man, die op een paarse motor en dansend op hoge hakken door het leven ging.
Ik kon al aardig een woordje engels en had wel zo'n beetje een idee waar ie over zong, maar gut ... in die tijd was je als 13 jarige nog echt een ... ehm tja 13 jarige ;)
in ieder geval niet zoals de 13 jarige nu zijn ...
Maar dat ie stout was, ja dat was duidelijk!

En dus veranderde de posters, werd de kamer [en ik] paars en is dit gevoel tot op de dag van vandaag zo gebleven.
Ik verloor MJ uit het oog, zag hem wel af en toe voorbij komen in de roddelbladen, hij leek inmiddels in niets meer op die jongen waar mijn hartje zoveel sneller van ging kloppen.

Ik ging uit mijn dak tijdens de concerten van Prince en toen hij begin jaren negentig als antwoord op 'the king of pop' [zoals MJ werd genoemd] tijdens een concert brulde 'there are no kings on this earth, only princes' brulde ik dit keihard mee.

toen ik vorig jaar juni de c.d voor het eerst hoorde was ik al op slag verliefd op het intro genaamd 'life in technicolor'
eind vorig jaar kwam er als extraatje een EP uit met de complete versie van dit heerlijke nummer

als ik 't hoor moet ik dansen, wil ik springen en blèr automatisch mee ...
blij ...
ja, dat is wat ik ervan wordt!

en nu?
nu is ie op single verschenen en zit er een geweldige videoclip bij.

zo, en als je me nu even wil excuseren.
*sleept trampoline uit de schuur en geeft een slinger aan de volumeknop*

20 jaar geleden ging ik helemaal uit mijn dak, nog even en dan stonden we weer in de kuip, genieten van deze grote kleine man met zoveel talent ...
het was een waanzinnig concert, allebei de avonden trouwens.
sindsdien heb ik 'm vaak live in aktie gezien ...
de magie van zijn liedjes verdwijnen niet ...
en dus ben ik voor nu weer even 20 jaar terug in de tijd ...
daar sta ik in de kuip, zon, zomerse temperaturen, bolletjes shirt [bruin met witte bolletjes] want bolletjes waren hip, ook bolletjes hakjes [bruin met wit] en mijn haar opgestoken ...
andreas vollenweider klinkt door de speakers en dan ineens ...
de muziek begint ...
gesidder door het stadion ...
woehaaa ....
kippevel over mijn hele lichaam ...
kijk daar heb je sheila e [on drum]
cat ...
boni boyer ...
en daar is ie ...
in een wit pak met zwarte bolletjes ...
de grote kleine man ...
*AHHHHHHHHHHHHHHHHHH* [gilt de hele kuip bijelkaar, ja zeg ik was 18 ... mag het ]

This feeling's so good in every single way I want it morning, noon and night of every day And if by chance I can not have it - I can't say But with it I know heaven's just a kiss away Kiss away

het raampje is naar beneden.
de wind door mijn haar.
ik kijk naar buiten.
groene weilanden.
blauwe lucht.
we rijden.
rijden met een doel.
de stem van chris klinkt uit de speakers.
hij zingt over de dood en al zijn vrienden.
bizare tekst voor een liedje met zo'n heerlijke beat.
een reiger zit langs de weg.
we staan te wachten voor een stoplicht.
lief kijkt naar me.
ik kijk terug.
hij geeft me een knipoog en zegt "lekker ding!"
een warm gevoel stroomt door me heen.
daar is het weer.
dat gevoel.
intens geluk.
alles klopt.
hij.
ik.
rust.
even niets.
hier en nu.
in de auto.
richting supermarkt.

ik twitterde [jaja ik weet dat ze 't tweets noemen maar ik zeg lekker twitterde/twitteren] gisteravond dat ik zo gelukkig was omdat we via itunes de nieuwste c.d van coldplay konden downloaden.
en dus lag ik op de bank met mijn ipod de muziek in me op te nemen ... wat een heerlijke c.d, ik kreeg zin om wat te knutselen en dus met de laptop op schoot en de stem van chris martin in mijn oren ging ik aan de slag ... et voila hier het resultaat!

ik ben er helemaal tevreden mee, lekker chique zwart ...

[ehm ipodje hierboven, daar ben ik mee bezig om coldplay in te plaatsen, even geduld dus hopla, gebeurt ]
[o ja, links beneden is het lettertyp te downloaden dat ik gebruik voor dit log, nahhh hoef niet hoor maar het ziet er net even anders uit]

Was ik gek op tjolk, keek altijd naar ren je rot & toppop, wilde ik blond haar zoals Olivia Newton John, waren de Disney kriebels ook al aanwezig, mocht ik opblijven voor Dallas, was ik verliefd op John Travolta en ontdekte mijn muzikale held Prince ...

Ik heb 75 filmpjes [heus ik heb me ingehouden] bijelkaar gezocht met films & muziek die ik toen ontdekte en nog steeds geweldig vind, dus ga er maar voor zitten, we gaan terug naar de jaren 70 & 80

Adele, heerlijk wat een stem en ze schrijft ook nog eens haar nummers zelf!
enne nog zo'n dame die ik ook helemaal geweldig vind is Kate Nash, echt die teksten, niks geen zoetsappige poespas maar hup recht voor haar poëtische raap, heerlijk

nog meer tips Gadies?
ja Colbie Caillat [klik op ipod bovenaan dit log de complete c.d te luisteren]

zo mooi, ik draai 'm iedere keer weer...
een paar jaar terug heb ik hem ontdekt en nu weer her-ontdekt ...
klik op play, luister en geniet ....

Oooooooooooooooooh
Oooooooooooooooooh
Oooooooooooooooooh
oooooooooh oooooooh

Somewhere over the rainbow
Way up high
And the dreams that you dream of once in a lullaby

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
And the dreams that you dream of
Dreams really do come true

Someday I wish upon a star
Wake up where the clouds are far behind me
Where trouble melts like lemondrops
High above the chimney top
That's where you'll find me

Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly
And the dreams that you dare to
Oh why oh why can't I

Well I see trees of green and red roses too
I'll watch them bloom for me and you
And I think to myself
What a wonderful world

Well I see skies of blue and
I see clouds of white
And the brightness of day
I like the dark
And I think to myself what a wonderful world

The colors of the rainbow
So pretty in the sky
and also on the faces of people passing by
I see friends shaking hands saying
How do you do
They're really saying I, I love you

I hear babies cry and I watch them grow
They'll learn much more then we'll know
And I think to myself what a wonderful world
world...

Someday I wish upon a star
Wake up where the clouds are far behind me
Where trouble melts like lemondrops
High above the chimney top
That's where you'll find me

Oh somewhere over the rainbow
Way up high
And the dreams that you dare to
Why oh why can't I...

Ooooooooooooooooooh
Ooooooooooooooooooh
Oooooooh Oooooooooh

Over The Rainbow/What A Wonderful World - by Israel Kamakawiwo Ole'