ga met het pijltje over de foto's voor meer info

"ga je mee naar Brugge?"
lief zei meteen ja, dus hopla ... hotel boeken, in de auto stappen en rijden maar.

lief en ik, we wandelen door het Amsterdamse bos.
het is de tweede zondag van januari en dat zie je ook duidelijk.
overal waar je kijkt zie je mensen joggen.
alleen of met z'n twee, grote groepen met de 'leider' voorop, hij houdt het tempo erin.
ze joggen ons voorbij, oh wat hebben ze er zin in, het was tenslotte hun goede voornemen voor 2012, wat meer aan de conditie doen.
lekker in de frisse buitenlucht ...

er komt een boeing 747 laag over het bos vliegen, 7 km verderop ligt schiphol en dat is te horen.
lief staat iedere keer stil om een blik omhoog te werpen naar het vliegtuig, wat inhoud dat we om de 2 a 3 minuten stil staan aangezien het nogal druk is daar op schiphol.
de kerstvakantie is voorbij, het gewone leven gaat weer beginnen.

lief en ik, we wandelen hand in hand verder.
ik heb inmiddels mijn eigen snelwandelwedstrijd aangezien ik heel nodig moet plassen.
maar die verdomde geitenboerderij ligt 2 km verderop, dus ik moet nog even flink doorstappen.

we wandelen graag, daar door het Amsterdamse bos.
het gekke is dat we het pas hebben 'ontdekt' nadat Belle er niet meer was.
de eerste keer dat we er liepen zeiden we dan ook tegen elkaar hoe heerlijk ze het hier wel had gevonden.
tennisbal mee en spelen maar ... ik zie het dan ook voor mij.

ondertussen puffen de joggers voorbij.
sommige rood aangelopen, met koptelefoon op en een gezicht dat boekdelen spreekt.
"waar ben ik aan begonnen?"
"nog een klein stukje, dan ben ik bij de auto"
want hé, sportief zijn is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk.

eindelijk zijn we bij de boerderij, bij het openen van de deur dringen de krijsende kinderstemmetjes mijn hoofd binnen.
"neeheeeeheee ik whiiiiiil niehieeeet"
en die hitte, mijn hemel, wie wordt er hier gecremeerd?
nou ik niet, snel plassen en dan wegwezen!

we wandelen inmiddels verder langs het water waar verschillende roeiers aan het roeien zijn, want dat doen roeiers nu eenmaal.
jongens en meisjes fietsen langs de kant mee en bleren door een megafoon.
"nr 18, minstens 1 cm diep in het water"

"ik wil ook zo'n toeter" zeg ik tegen lief, "en dan ga jij roeien, bij ons achter in zo'n bootje"
"ja en dan ga jij de hele tijd gillen door die toeter, voor je het weet sta je in het dorp bekend als dat toetervrouwtje"

we hebben de grootste lol, lief en ik.

er komt een jongen voorbij rennen, strak kontje heeft ie, ja zeg dat is duidelijk te zien in zo'n legging, want meer is het ook niet.
er sjokt een meisje achter hem aan, die hoort erbij, dat zie je want zij heeft ook zo'n legging, alleen niet zo'n strak kontje.

"die kennen elkaar vast nog niet zo lang" zeg ik.
"huh? hoezo?" vraagt lief
"nou, dat is toch duidelijk, als je elkaar net kent doe je dat soort stomme dingen.
kijk dan, je ziet aan haar hele houding dat ze denkt 'wat doe ik hier?' heus als hij zich zometeen omdraaid loopt ze ineens weer heel pittig"

en verdomd, hij draait zich naar haar om en ja hoor, rechte rug en de voetjes gaan flink van de grond.
oh oh oh wat loopt ze toch pittig, tot hij weer verder gaat met zijn eigen ding ... dan zakt ze zo terug.

lief moet lachen.
"ik zei het toch?! het is gewoon een paringsdans net zoiets als wat vogels doen"
ik denk even na en zeg dan "ik ben blij dat ik dat allemaal heb gehad, wij kunnen gewoon onszelf zijn, lekker ongegeneerd boeren en scheten laten"

toettoeeeeet ...

the holstee manifesto

1ste pinksterdag.
lief en ik, we gingen een dagje naar Blijdorp.

"kom, we gaan naar de vleermuizengrot"
we lopen de grot in en zien werkelijk geen hand voor ogen, zo donker.

het is druk.
iedereen botst tegen elkaar aan en we lopen met zijn allen als een stel zombies richting het weinige licht waar de vleermuizen heen en weer fladderen.
ze zitten achter glas ... wat een aantal jaar geleden wel anders was.
toen vlogen ze los en liep je er tussendoor, goh dat was wat!

voor de ingang hing er al een bord:

oktober 2007 maakte ik een account aan.
niet dat dit zo'n memorabele dag was, ik weet het gewoon omdat ik in het archief een logje tegenkwam genaamd hyves ...
ik eindig dat logje met het zinnetje,"ik geloof dat hyves niet echt aan mij is besteed ..."

vandaag heb ik hyves gedelete!
en dat is wel een memorabele dag, vandaar dat ik dit even hier neertik.
voor later, als ik weer eens terug lees en denk "huh? heb ik ooit hyves gehad dan?"

weet je nog, vroeger ... toen keek je uit naar de dag dat een elpee uitkwam.
je ging dan op je fiets richting platenzaak, kocht de plaat, kreeg 'm mee in zo'n speciaal elpee tasje, fietste weer terug naar huis, waar je 'm voorzichtig op de draaitafel lag, naald erop, zitten en luisteren terwijl je de hoes van alle kanten bestudeerde.

zo ging dat in ieder geval bij ons thuis.
mijn vader is een audio/muziek freak en er klonk altijd muziek door de speakers.
Beatles, Elvis, Rolling Stones, the Doors, David Bowie, Kate Bush maar ook the Everly Brothers, Roy Orbinson, Diana Ross & the Supremes, Fats Domino en dan had je ook nog Earth & Fire, Emily Lou Harris of de Nederbeat Golden Earing, Shocking Blue, Q65, Catapult en ga zo maar door.

Dean Martin, Bing Crosby & Doris Day was weer helemaal mijn moeder haar ding en Nederlandstalig ... Conny van de Bos, Lenny Kuhr, Benny Neyman, Willeke Alberti, Rita Hovink ...

samen hadden ze Elvis en Mario Lanza gemeen.
op zondag brulde Mario vaak zijn Nessun Dorma door de huiskamer.

ik kreeg dus van alles wat mee en ben daar nog dankbaar voor.
maar goed, terug naar vinyl, toen de cd speler ergens eind jaren 80 zijn intrede deed verdween de platenspeler onder het bed.
de cd was het helemaal, nooit geen overslaande plaat, geen getik of krassen ...

mijn eerste elpee weet ik nog wel, Grease, gekocht in 1978 [en ik heb 'm nog steeds]
maar mijn eerste cd?
ik zou het niet kunnen zeggen, zal vast iets van Prince zijn geweest denk ik maar zo

maar de laatste tijd ging het weer kriebelen, afgelopen zomer vond ik al mijn platen in de schuur, ik heb ze nooit weg gedaan.
ik bekeek de elpee's van Prince, ze zagen er nog goed uit, ik ben dan ook echt een kind van mijn vader
mijn vader heeft namelijk ook al zijn platen nog, een aardige verzameling in perfecte staat.

ik wilde ze wel weer draaien, maar we hadden geen platenspeler meer.
Jos was inmiddels ook helemaal om en zo kwam het dat we eens gingen kijken voor een platenspeler.

platenspelers van Dual, helemaal hot en hip ... en duur.
ook platenspelers met usb, "dat is makkelijk om je platen op de pc te zetten" sprak de verkoper.
maar wij willen onze platen helemaal niet op pc zetten, dan downloaden we ze wel ... ja dat laatste zeiden we natuurlijk niet hardop
nee, wij willen gewoon weer de beleving van het plaatjes draaien op een pick-up, draaitafel, platenspeler!
nou ja, geen platenspeler? dan maar wat grabbelen in de bakken met vinyl bij Plato & Velvet.
er stond veel 2de hands maar ook ontzettend veel nieuw, Coldplay, Moby, de complete Beatles collectie opnieuw uitgebracht.

de geur van vinyl, we werden er helemaal blij van.

we kwamen met fijne muziek thuis, alleen tja ... nog geen speler.
Jos besloot om op marktplaats te gaan kijken en na een weekje zoeken en bieden kwamen we terecht bij een gepensioneerde man die als hobby had, platenspelers reviseren.
precies wat wij zochten!
een oude platenspeler die weer als nieuw was.

we mochten komen luisteren.
"neem zelf wat platen mee, dan kun je vergelijken"

dus daar stonden we een paar dagen later, beide te glimmen bij een sony platenspeler uit 1979.
het moment dat de naald de plaat raakt ... heus het is magisch.
dus, eenmaal andermaal ... verkocht!

sinds dit weekend draaien we weer plaatjes en ook heb ik dit weekend mijn eerste Sly & the Family Stone dubbel elpee gekocht.
daar ging ik dus weer, met zo'n mooi plastic tasje in mijn hand op huis aan.
jas uit, kopje koffie, kap van platenspeler omhoog.
elpee uit de hoes, op de draaitafel liggen, naald er boven hangen, knopje om en daar gaat ie .......................

wat een feestje om zo wakker te worden op een zondag!
vanaf het moment dat ik uit het raam keek [8 uur s'morgens] was ik niet meer te houden
maar Jos moest eerst nog ontbijten, uitgebreid koffie drinken, douche, aankleden en dat allemaal terwijl ik al klaar voor de start aan het rond springen was.
maar eindelijk was hij dan zover, daar gingen we, aan de wandel in winter wonderland

onderweg kwamen we van alles tegen, auto's die vast stonden [duwen maar], schaapjes die ons begluurde vanachter het hek, kinderen op de slee die vast kwamen te zitten in het hoge sneeuw.
Jos vond het 'armoe' , tenminste dat blèrde hij toen hij wegzakte tot zijn knieën.
maar ik weet zeker dat hij het stiekem wel leuk vond, dat kan toch bijna niet anders als je met een klein kind ehm Gadies loopt

hieronder wat foto's die we hebben gemaakt en een filmpje, aan de wandel door Zoeterwoude.

26 oktober komt Prince naar antwerpen, zo stond het vermeld. kaartverkoop start vrijdag 1 oktober!
maar al snel werd duidelijk dat het feestje niet door ging.
kaartverkoop ging niet door en het concert werd op hold gezet.

26 oktober kwam en ging voorbij, zo ook 27, 28, 29, 30, 31 oktober
het werd november 1, 2 ...
en plots was ie daar, het verlossende mailtje op 3 november.
Prince komt 8 november naar Antwerpen voor een concert en de kaartverkoop start 3 nov om 8 uur s'avonds.

SODELOOIER!!
dezelfde dag dus!!

wat nu?
en met dat ik zenuwachtig zat te sms-en kwam er een mailtje binnen

Prince in Gelredome 18 november!!
kaartverkoop start 6 november!

WOEAH!!
gaan we voor allebei?

enfin na adem in en adem uit en een flinke portie zen was het besluit daar, we gaan voor Arnhem!
niets zo leuk dan uit Prince zijn mond "Holland i love you" te horen ... toch een stuk leuker dan Belgium i love you

zaterdag 6 november
9 uur en de zenuwen zitten er goed in.
10 uur: inloggen en refreshen maar ...
voor ik het weet zit ik er in en mag ik kaartjes bestellen

donderdag 18 november
al dagen ben ik van het padje, of zoals Jos het zegt
"je zit in een tunnel en bent compleet confused"
maar vandaag is het dan zover, op naar Gelredome!
het was koud en de fans zijn inmiddels ouder dus echt vroeg voor de deur liggen is er niet bij.
we komen om een uurtje of 3 aangelopen en zien al wat mensen staan, niet veel en dus zijn we zeker van een goede plek voor het podium of het moet wel heel gek lopen!

om 6 uur gaan de deuren open, dus we moeten ons zo'n 3 uur vermaken in de kou.
beetje kletsen, concert verhalen uitwisselen er ontstaat al snel zo'n heerlijk Prince sfeertje.
tijdens de verhalen ontdek ik al snel dat er niet alleen die hard fans staan, voor sommige van hen is het zelfs 20 jaar geleden dat ze naar een Prince concert geweest zijn.
ik niet, als deze avond voorbij is mag ik nr 18 aanvinken bij het aantal concerten dat ik van de grote kleine man heb gezien.
hoe dan ook, we zijn allemaal 20 jaar ouder maar nog steeds verdomde funky en dankzij de gezelligheid [we blijven hollanders] vliegt de tijd.

als om 6 uur de deuren open gaan voel ik me even alsof ik richting slachthuis gaat ... door een smal pad en hekken, gefouilleerd van onder tot boven, tassencontrole en foto + filmcamera's worden in beslag genomen.
maar eindelijk zijn we binnen ... hup hup hup lopen richting podium.
mijn hart bonst inmiddels in mijn keel, ga ik dit trekken?!
je moet weten ik ben niet zo groot, 1.53 van top tot teen en dan al die mensen die zometeen binnenkomen ...
maar terwijl deze gedachten door mijn hoofd gaan loop ik door richting podium.

de vraag of er een voorprogramma is en zo ja door wie dan? hoor ik iedere keer weer.
geen voorprogramma ... nee want wat blijkt om kwart over 8 als de band op komt?
Prince speelt zelf zijn voorprogramma, hij laat de achtergrondzangeressen veel zingen en speelt zelf gitaar, percussion, bass en piano.
na een half uurtje verlaten ze plotseling het podium.
al die tijd zijn de zaallichten gewoon aan geweest ...
na 5 minuten gaan de lichten uit en weten we, nu gaat het echt beginnen!

het was een groot feest en mijn avond was compleet toen hij mountains speelde ... mijn favoriete nummer.
als hij dan later op de avond ook nog eens sometimes it snows in april speelt, is het helemaal compleet.
30.000 mensen stil krijgen, traantjes hier en daar ... ja ook bij mij!

hij kreeg het publiek weer helemaal mee, de interactie tussen Prince en het publiek, dat kan alleen hij.
de grapjes, zijn gitaarspel ... ja, ik ben lyrisch en ik niet alleen.
op het moment dat hij zegt "let me see your cellphones" gaan er mobieltjes in 'aan' stand omhoog.
het licht gaat uit en et voila, waar we vroeger met een aansteker stonden te zwaaien zie je nu een zee aan lichtjes afkomstig van mobieltjes.
wat een machtig mooi gezicht moet dat zijn op het podium en vanaf de tribunes.

Prince brengt ons 3 uur lang funky music, we dansen en zingen mee, en als we om 12 uur bij de auto staan merk ik dat mijn mond gewoon verkrampt is ... verkrampt van een grote grijns.

Prince is mijn held, hij is de enige echte PARTYMAN!

en zo was het ineens Oktober en werd het ook kouder.
tijd om het huisje eens lekker te verwarmen, hopla 21 graden is voldoende denk ik zo.
dus ik gaf gezellig een slinger aan de knop en ging verder met wat ik aan het doen was, knutselen aan de halloween hal.
Lucky lag inmiddels te spinnen van genot, zoveel warmte ineens daar waar ze lag [vensterbank] dit was haar hemel.
die van mij ook trouwens, een warm huisje is fijn ... tot ineens zo uit het niets

TOEEEEEEEEEEEEEEET

ik schrok me werkelijk het apezuur!
wat was dat?
ik rende al richting raam en wist zeker wat ik daar zou zien ... een boot, een bloody stoomboot!
dat kan natuurlijk niet, want er is hier geen water te bekennen, ja slootjes ... daar past een barbie stoomboot in, is er eigenlijk wel een stoomboot voor barbie te koop?
nah hoe dan ook, er was niets te zien, kinderen speelde gewoon vrolijk door, vogeltjes fladderen rond en lucky ... ja waar was lucky eigenlijk?
oh, die zat onder de tafel, een plekje waar ze alleen maar zit als ze flink geschrokken is.

hmz, raar.

nou ja, het zal wel.
het was nu stil, niets aan de hand, geen helikopters dat we ons huis moeten verlaten of wat dan ook.
dus ik ging weer verder aan de knutsel.

maar na ongeveer een half uur ....

TOEEEEEEEEEEEEEEET

ik begon nu werkelijk aan mezelf te twijfelen.
wat zou dit toch kunnen zijn?
waarom was ik de enige, ja samen met lucky dan, die dit hoorde?

ik kreeg het er in ieder geval bloedje heet van.
nu eerst die verwarming eens uit!

s'avonds vertel ik het aan jos, die kijkt me alleen maar aan met een blik van *gadies gaat koekkoek*
nou ja, ik vergeet het hele voorval en sta een paar dagen later in de gang, vlakbij de verwarmingsketel wanneer het volgende geluid door het huis schalt

TOEEEEEEEEEEEEEEET

juist ja, het komt uit de ketel.
ik wil nu weten wat het is en nog meer of ik straks niet in een boom hang omdat het huis is opgeblazen, dus op naar google!

Ook het luchthoorn geluid geeft dit al aan dat er een verstoorde gas/lucht verhouding bij deze ketel aanwezig is,laat dit afstellen door een monteur

en dan ga je bellen en moet je vertellen aan zo'n meisje dat de telefoon aanneemt wat er loos is.

"ja, goedemorgen, u spreekt met mevrouw s.
als ik de verwarming aanzet dan komt er het geluid van een toeter uit de ketel"

"een wat?"

"een toeter, je weet wel van een stoomboot zo'n hard geluid ook"

ik zie gewoon in gedachten dat ze haar collega aanstoot en een handbeweging maakt
"ik heb er nu 1 aan de lijn ..."

maar vooruit, ze sturen een monteur, tenminste dat zei ze wel ... als er een wit busje voor de deur stopt doe ik maar niet open

afgelopen zondag werden we wakker met het zonnetje op ons gezicht.
"kom we staan lekker vroeg op en gaan naar kasteel de haar in haarzuilens" zei ik tegen jos.
zo zaten we dus lekker bijtijds in de auto, ipod aan en eva bracht ons waar we zijn moesten ...
tenminste dat was de bedoeling.

we waren er bijna, toen we een weg in gingen dat dood liep.
"huh? en nu?"
"bloody eva, daar heb je ook niks aan, wat heb je dan ingetikt?"
"kasteel de haar!"
"nah, ik tik wel haarzuilens in en dan komen we vast wel borden naar kasteel tegen"

zo gezegd, zo gedaan ...
we reden een aardig stuk terug en kwamen bij een viaduct.

"JOH, KIJK NOU!!!"
schreeuwt jos terwijl hij op zijn rem trapt.
vanuit het hoge gras komt er een katje de weg op lopen dat zo voor onze auto gaat zitten.
ondertussen komt er met een rot gang een auto ons tegemoet.
"ooooh nee, die gaat dood, dat zien we nu zo gebeuren"
ik heb mijn ogen inmiddels dicht gedaan...wil het niet zien.

als ik mijn ogen open zit het katje daar nog steeds.
ik ren uit de auto uit, ze komt intussen rustig naar me toe gewandeld, en ik graai haar van de grond.
spring weer in de auto en zit daar dus met een kitten op mijn schoot.

en nu? vraagt jos
ja, laten we maar een stukje terug gaan en kijken of er huizen in de buurt zijn.

maar niemand die iets wist van een nestje.
uiteindelijk bellen we aan bij een boer.
hij deed me denken aan die boer uit 'babe' ... grote handen met de aarde nog onder zijn nagels.
hij wil het katje wel houden hoor, zijn vrouw zal er wel niet blij mee zijn ... ze hebben namelijk al een poes, een oudje.
hij houd de kitten omhoog en zegt nog dat het wel een mooie is.
"kom nog maar een keer langs als je in de buurt bent" grapt hij nog

we rijden dus naar kasteel haarzuilen.
en we hebben er ook rondgelopen.
vraag me niet wat ik heb gezien, want ik heb echt geen idee.
ik zat er namelijk niet met mijn gedachten bij.

s'middags doen we nog wat kleine boodschappen in de stad.
en we eten zelfs nog, nou ja, jos eet ... ik krijg geen hap door mijn keel.

"wat zit je nou dwars?" vraagt jos
ik denk, ja wat zit me nou dwars ... ik wil het katje niet.
nee, ik wil weten hoe het is afgelopen!
een happy end of niet?
wat vond zijn vrouw ervan?
hij zal het katje toch niet weer los hebben gelaten?

"oké" zegt jos "ik wil wel terug rijden en dan vragen we gewoon hoe het gaat, hij heeft toch gezegd dat we langs mochten komen"

ik heb mijn schoenen al aan!

en daar gaan we dus weer.
we maken exact hetzelfde ritje inclusief doodlopende weg.
we rijden de oprit op.

ik bel aan.
de deur gaat open.
"dag meneer, wij hebben vanochtend een katje gevonden en bij u achter gelaten"
"ja"
"nou, ik wil graag weten hoe het gaat en of uw vrouw het ermee eens was"
"nou dat moeten we nog even bekijken"
"waar is het katje" vraag ik, want ik wil natuurlijk wel zeker weten dat het er nog is en niet alsnog ergens platgereden.
"in de schuur"
"in de schuur?" ja, daar gaan we het krijgen ... wie stopt er nu een kitten in de schuur?
"mag ik het zien?" vraag ik met mijn liefste glimlach.
jos bekijkt het allemaal van een afstandje, hij weet inmiddels als ik ergens mijn tanden in heb gezet ik niet zo makkelijk los laat en dan vooral als het om dieren gaat.

dus daar gingen we, naar de schuur ...
zo'n houten schuur, met zo'n klein vies raampje waar je wel doorheen wilt kijken maar gewoon niet lukt, zo vies.
de eveneens houten deur gaat open en het is met recht een schuur.
ik kijk op het werkbankje en zie een melkpannetje met water en wat brokjes verspreid over de werkbank.
de kitten komt naar me toe en spint er flink op los terwijl.
dat deed ze al vanaf het moment dat ik haar had opgepakt van de weg.

nu weet ik niet watvoor uitdrukking ik op mijn gezicht had maar ineens zei de man "mevrouw neemt u het katje mee, gaat het niet dan brengt u het terug, als het maar niet op zondag is!!"
ik kijk jos aan die inmiddels in de deuropening is komen te staan.
ik zie aan zijn blik dat hij 't aan mij over laat.

het plan was om een goed thuis voor haar te zoeken.
iemand die ik ken en waarvan ik wist dat het goed zou komen en op die manier haar ook kon blijven volgen, van een afstandje weleens waar maar toch een happy end.
bij een lieve vriendin van wie ik weet dat ze alle liefde van de wereld zou krijgen.
maar dit ging niet door vanwege gezondheid die vriendinnetje in de steek laat.

plan b.

verder zoeken ...
maar ondertussen ben ik zwaar verliefd geworden.
ik mis Belle nog steeds, maar de zorg voor dat kleine beestje dat als het even kan tegen me aankruipt, in mijn hals wil liggen, spint zodra ik haar aanraak, tot mijn verbazing op de kattenbak poept en plast, uit haar pannetje gaat wanneer ik een lege keukenrol heen weer rol ... echt het voelt zo goed!

jos is wat minder snel te overtuigen.
hij is gek op beesten daar niet van, maar het verdriet ... hij wil het even niet meer en ik begrijp dat zo goed want dat wil ik ook niet meer, maar dan, dan kijkt lucky me aan met haar prachtige ogen, loopt naar me toe en begint weer te spinnen en te kroelen.

vanmiddag tikte ik een mailtje naar mensen van wie ik weet dat lucky ook een geweldig leven zal krijgen.
maar in plaats van op verzenden te klikken, klik ik op concepten ...
ik loop naar de slaapkamer en begin wat op te ruimen.

als ik terug beneden kom zie ik lucky in de schommelstoel liggen, hoe ze daarin is gekomen, geen idee...maar het was voor mij het teken [hoeveel wil je er hebben gadies?]

de schommelstoel is namelijk belangrijk voor ons, hij begon zijn reis 55 jaar geleden bij anna [tante van jos] en is langs de hele familie gegaan tot 6 jaar geleden ... anna vond het geweldig dat ik hem wilde hebben.
"hij hoort bij jou!" zei ze

anna is niet meer ... maar die schommelstoel tja, ik heb weleens gezegd "die gaat samen met mij het graf in" dus hé dat zegt genoeg

toen jos vanmiddag thuis kwam keek hij al wat vrolijker naar het kleintje.
de afgelopen 3 weken was het thuis komen tja ... leeg, dat is het enige woord wat in me op komt.

ik laat de beslissing aan hem over.

ondertussen komt de buurvrouw met haar dochter en een kadootje [2 balletjes met belletje] kijken naar lucky.
zij zijn er al over uit, lucky hoort hier, dit is allemaal geen toeval en zij willen wel voor haar zorgen tijdens dagjes weg of vakanties en als het een buitenkat blijkt te zijn dan is het helemaal makkelijk.
ze hebben zelf ook een kat ... [je weet wel de kat die ik poesss noem *fotolog]

we staan onder de douche en bespreken alles nog eens [onder de douche hebben we de beste gesprekken ] en daar nemen we ook de beslissing.
we houden haar!

en zo kwam lucky dus in ons leventje.

halloween waren we er voor het laatst, dat is [voor ons doen] wel lang geleden en nu met new generation festival toch weer iets nieuws te zien, dus hopla in de auto en richting dat o zo leuke pretpark nabij parijs ... park asterix!

nah echt niet hahaha disneyland parijs natuurlijk

dinsdagochtend 20 april trokken we om een uurtje of 5 de voordeur achter ons dicht.
broodjes mee, ipod mee, bij iedere outfit een ander paar schoenen ... jaaaaa we hebben er zin in, 4 dagen pret!

hieronder volgt weer een uitspraken logje en foto's + video's.
ehm lees zoals gewoonlijk met een glimlach en neem niet alles serieus, na 33x [lees 117 dagen] daar te hebben rond gehuppeld mag je ook wel wat kritiek hebben

- laten we weer eens doordeweeks gaan, lekker rustig.

- sodelooier, wat is er hier aan de hand? [door de poortjes komen we binnen en zien al meteen, het is druk en dat voor een dinsdag]

- eerst even plassen

- kom we gaan op een bankje zitten zodat we all stars express kunnen zien.

- wat een sssslechte muziek, 't lijkt wel een midi! [all stars express]

- ooooh wall-eeeeeee

- even twitteren - en toen liepen we in mainstr. in onze t-shirt ... #disneylandparijs #33stekeer woehaaaa \o/

- half 11 en al 70 minuten wachten bij btm, doen we niet toch? [nope, deden we inderdaad niet]

- ik zeg 'koffie'!
- doe mij maar een cappuccino
- goed idee, neem ik ook!!
- nou dat is ook de laatste keer geweest dat ik hier een cappuccino neem.

- hé tiana & naveen bij het theehuisje!!

- *sprakeloos staan we te kijken naar een naveen met 'opgeplakte glimlach' die hij lijkt te hebben geleend van mr potatohead.

- nah dat zag er niet uit! [tiana en naveen theehuisje]

- wat verwachten ze hier dan te zien, johnny depp? [een rij voor alice's curious labyrinth]

- even twitteren - iemand nog trek in kikkerbillen? ;) *foto*

- ik kan niet meer, ga mee naar de kamer? lekker in bad en vroeg naar bed. morgen weer fris en fruitig van start. [zo gezegd, zo gedaan]

- joooooosss prince komt!! werchter boutique!!!! [vroeg naar hotelkamer om te slapen, toch nog even twitteren en dan lees je dit bericht. enfin, gadies deed geen oog meer dicht.]

dag 2

- lang zal ie leven, lang zal ie leven, lang zal ie leven in de gloria [dag 2, jos is jarig]

- haha, ik heb het natuurlijk voor het zeggen vandaag. zullen we starten met Tower Of Terror? [dat was dus jos]

- daar gaat mijn ontbijt. [gadisa haar reactie op jos zijn ToT plan]

- het is echt een vreetschuur! [ontbijtzaal in kyriad]

- zullen we lopend naar het park gaan?
- is goed, maar eerst nog even plassen

- kijk een konijntje
- ooooh en nog 1
- en nog 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16

- ik lust wel een koffie!
- doe mij maar warme chocomelk

- oooooh ratatouille!!!! [stars & cars parade in studios]

- lilooooo!!!

- zo, lilo leeft op grote voet

- Donaaaaaald!!

- ga je mee naar het andere park, gaan we kijken naar de hubshow! [disney showtime spectacular]

- Booooo!!! [boo uit monsters inc komt het podium op]

- aaaah wat is ze leuk!! [boo!]

- wow wat een mooie tiana!!!! [hubshow]

- hello, hello ... can you help us please?

[een man en een vrouw beide in rolstoel, vrouw zelfs met baby voor zich hangend, staan in adventureland voor een brug die nogal omhoog gaat - normaal gesproken is er verderop een 'normale' brug waar ze makkelijk overheen kunnen rollen, maar deze is afgesloten vanwege onderhoud.
de vrouw roept onze hulp in, of we ze over de brug willen duwen.
ja zeg, natuurlijk willen we dat!]

- weet jij het al? [eten bij blue lagoon]

- hmmmmmmmm [mahi mahi - hoofdgerecht blue lagoon]

- zo, dat is een flink toetje!

- hmmmmmmm [chocolade + hazelnoot ijs - toetje blue lagoon]

- zeg, ik lust nog wel een cocktail!

- voor mij een piña colada en wat neem jij?
- doe mij maar een blue martini

- zo, die is van mij, een verjaardagskadootje! [en daar verdween het lichtgevende blokje uit de martini zo de tas in]

dag 3

- goedemorgen!

- ik weet niet wat jij doet, maar ik ga ontbijten in het park!

- even twitteren - ik zit in mainstr. van een broodje te genieten en mijn hoofd is bij de kaartverkoop voor prince ... #fan #misselijk #gaathetlukken?

- laten we gaan buzzen!

- huh? [jos is heel erg verbaasd als vlak voor het eind gadisa 1000 punten erbij schiet - buzz lightyear laserblast]
- o yeah o yeah o yeah... met 1000 punten verschil gewonnen [nee, hij kon er niet om lachen ... ik wel]

- woeah!!! [dankzij 2 lieve meiden - kaartjes voor prince- stuiter stuiter en stuiter]

- 1 cherry coke [annette's diner]

- hubshow?
-yep!

- 3 bolletjes, rum rozijnen, kersen met stukjes chocolade, cappuccino ... en jij?
- 3 bolletjes, chocola, koffie, rum rozijnen [fantasia gelati - lekker ijs tegenover it's a small world]

dag 4

- goeeeeedemorgen!!

- lopen naar het park?
- ja, leuk! [lopen vanaf hotel kyriad naar het park is makkelijk te doen en nog leuk ook, zeker met mooi weer]

- oh wat lijkt me dat benauwd, moet je kijken ... ze staat gewoon klem [minnie en de handtekeningenjagers]

- aaaah kijk nou!!

- woeah!!! Drizella & Anastacia komen naar buiten! [stiefzusjes van assepoester, ze zijn onze favoriete face-characters]

Drizella & Anastacia
Geüpload door Gadisa. - Bekijk nog meer comedy video's.

- zeg, doen we nog een keertje hubshow? maar nu vanaf de zijkant gezien.
- welja joh, we doen eens gek.

- oooh daar komen ze! [characters lopen richting podium]

- sta jij nou te huilen?
- *snik* [doet zonnebril op]

[tijdens de show staan de characters die nog niet op moeten aan de zijkant te wachten, nou ja wachten, ze vermaken het publiek. sta je recht voor het podium - dus mainstr. achter je - dan zie je dit niet.
enfin zo stond buzz lightyear dus te dansen voor een jongetje voor me, een ventje van een jaar of 5 met het down syndroom ... waarschijnlijk hadden ze elkaar al eerder ontmoet want er werd enthousiast gezwaaid naar elkaar. Buzz kwam zelfs naar hem toe en ze deden samen de 'to infinity and beyond' pose ... het ventje vroeg aan buzz of jessie ook even hallo kwam zeggen dus buzz ging jessie halen ... hij ging helemaal uit zijn dak. en ja, dan sta ik daar te huilen, kan er niets aan doen, vind dat zo'n geweldig gezicht ... geen gillende duwende/trekkende handtekening zeurende kinderen ... die zijn soms echt strontvervelend inclusief ouders, nee dit is wat mij betreft nu het echte disney gevoel. zo'n ventje die de dag van zijn leven heeft door alleen even hallo te kunnen zeggen tegen Jessie en Buzz, zijn helden uit Toy Story.]

- ik ben er wel klaar mee, ga je mee?
- ja, nog even wat shoppen en dan gaan we.

- dag disney ... tot over een paar weken ofzo!

*meer foto's verschijnen in de loop van de week op het fotolog -> DLRP 20/23 - 04 - 2010*

ik sta op het punt om Belle uit te laten wanneer lief binnenkomt, hij is lekker vroeg thuis.
"ga je soms mee?" vraag ik, daar heeft hij wel oren naar.
en dus gaan we met z'n 3 aan de wandel.

het is spekglad en dus ziet het eruit alsof we op eieren lopen.
Belle trut de laatste nogal als het op poepen aankomt.
snuffel hier, snuffel daar nee geen goed plekje doorlopen maar.

zo lopen we daar, wachten tot mevrouw de perfecte plek heeft gevonden.
haar loslaten is iets wat ik niet meer doe met dit weer, het is glad en een ongeluk is zo gebeurd.
maar lief is er nu bij en lief vind dat ik haar gewoon los moet laten, dan gaat het allemaal veel sneller.

het is koud, het is glad en ik ben moe, dus geef ik hem maar de voordeel van de twijfel.
ik haak de riem los ...
Belle kijkt me aan en hopla, daar gaat ze zonder ook maar enige twijfel ... richting huis!

lief en ik we kijken elkaar zwaar belazerd aan!
oké, ik met een blik van 'ZIE JE NOU WEL!!'
Belle loopt inmiddels op een lekker tempo richting brug, over die brug is een weg, met heel veel auto's ... had ik al gezegd dat het glad was?
dus als zo'n auto ineens moet remmen voor een eigenwijze stokdove oude dame genaamd Belle ... tja, ......

stokdoof, ja dat is ze, dus roepen heeft geen zin.
lief blijft eerst nog rustig staan, volgens mij kwam dat voornamelijk omdat ie zijn ogen niet kon geloven.
ik kwam al snel in aktie.
rennen ... rennen richting brug.
een brug die nogal omhoog gaat ...
normaal geen probleem, helemaal niet, ik ben zo fit als wat ... maar het is glad weet je nog wel.

ondertussen is lief wakker geworden en begint te blèren
"BELLE, KOM HIERRRRR"

ze kijkt even achterom en ziet ons gezellig volgen, ja weet zij veel, zij hoort geen geluid, dus hoort ze ook niet dat baasje en vrouwtje roepen, baasje vooral vloekt en vrouwtje kreetjes slaakt omdat het zooooo glad is.
nee Belle hoort niets van dat alles, ze ziet dat we haar braaf volgen dus huppelt ze gewoon verder ... richting weg.

we glijden dichterbij en ineens sta ik naast haar, ik maak de riem vast en mopper flink terwijl lief schreeuwt 'dat ze moet gaan schijten!' kijkt zij ons aan en werpt nog een blik op de weg, je ziet haar denken 'zo dichtbij mijn warme mandje'.

we zetten de wandeling weer voort.
heus, de mensen die daar wonen, ze bellen elkaar al op
"daar komen ze weer, ze komen nu de hoek om ... als je even wil lachen moet je vooral blijven kijken"

Ooooh!!
riep ik in de nacht van woensdag op donderdag terwijl ik stond te koukleumen achter het slaapkamerraam.
"Jooooosss kijk dan, kom dan eens kijken!"
"huh?"
hij kijkt me slaperig aan
"Joooooossss kijk dan, kom nou eens kijken ... het sneeuwt, het sneeuwt echt! hele grote witte vlokken en het blijft liggen!"
"ja ik ziet het" zegt ie terwijl hij zich omdraaid en verder slaapt

vanaf dat moment begon ik met stuiteren, figuurlijk dan he, nee niet dat je denkt dat ik hier als een teigetje door het huis ging ... alhoewel.

om kwart over 5 ging de wekker, onze Belle moet sinds ze met pensioen is op een vast tijdstip uit en dat is tussen 5 en half 6, enfin de wekker ging en ik was binnen een seconde aangekleed.

met mijn snowboots in de handen huppelde ik richting gang, jas aan, muts op, wanten aan en gaan ...
daar liepen we dan, om half 6 buiten, in het donker maar toch ook weer niet zo heel donker want door de sneeuw zit het er allemaal wat lichter uit zo s'morgens vroeg.

ging Belle vroeger helemaal uit haar pannetje van de sneeuw, zo doet ze het nu rustig aan, heeeeel rustig aan zelfs.
een plasje hier, een snuffel daar ... terwijl ik waarschijnlijk als een soort van Joker [jeweetwel van batman] met zo'n grote glimlach op mijn gezicht vastgeplakt, rondsprong ... wat een heerlijk geluid is dat toch, het gekraak van sneeuw onder je voeten ...

Donderdag stond dus al in het teken van sneeuw, s'avonds kregen we er nog een lading sneeuw bij en zo loop ik vandaag weer te stralen ...
hup Belle daar gaan we weer!

dat is namelijk ook een voordeel van het wonen hier heb ik al ontdekt, in de stad is alles al weg of heb je van dat vieze spul, hier niet ... sneeuw overal.

we gingen nu het weiland in, schaapjes staan nog in de wei met hun wollige kleertjes aan.
en terwijl ik daar zo loop samen met de oude dame krijg ik toch even een brok in mijn keel, wie had nu gedacht dat ik samen met onze Belle beest door de sneeuw zou lopen ... zo in December 2009

"schat, wil jij een klein stukje van de clematis in de voortuin afhalen? hij groeit alweer richting dakgoot en dakpannen"
het is mijn trots, de geurende clematis met kleine rose bloemetjes in de voortuin...zo mooi, hij is nu uitgebloeid dus het kan makkelijk, een klein stukje snoeien, net tot onder de dakgoot.

lief gaat meteen aan de slag, met trap en snoeispullen naar buiten terwijl ik in huis aan het rommelen ben.
na verloop van tijd komt hij weer naar binnen, met trap en snoeispullen ...

"zo, gebeurt ... zeg zullen we zo lekker weggaan? nemen we Belle mee en zien wel waar we belanden"
"ja is goed" zeg ik nog, ik ben namelijk altijd wel in voor een ritje nowhere ...

ik pak de spullen bij elkaar, camera in de tas, tuindeur dicht, alles nog even controleren en we kunnen gaan.
Belle zit al braaf te wachten in de auto die voor de deur staat.
ik doe de straatdeur dicht en pak mijn sleutels, draai de deur op slot terwijl lief al ongeduldig in de auto zit te wachten.
ik draai me om, o ja, even kijken naar de clematis en het goede werk dat lief heeft geleverd,

huh?

waar the fuck is mijn mooie clematis gebleven?

weg,
niets,
nadda,
noppes ...

al wat rest is een stukje achterlijk oud hout van hooguit 10 cm dat net boven de grond uitsteekt.

ik ontplof!

ik kijk naar de auto en zie 'm zitten, lief met een o zo onschuldig gezicht,

"wat heb je met mijn clematis gedaan?
ik zei een klein stukje snoeien
niet alles weghalen!"

ik mopper er flink op los en uiteindelijk geef ik hem de tijd om antwoord te geven,

"nou ik had een stukje gesnoeid tot net onder het dakgoot en toen bedacht ik me ineens, ja daaag sta ik over 2 weken weer te snoeien omdat ie zo hard groeit, ik haal er gewoon nog een stuk af ...
en toen was ik aan het knippen en viel er ineens een heel stuk naar voren, dat zat niet meer vast ...
dus heb ik alles maar weggehaald"

ik kan alleen maar naar 'm kijken, mijn mooie clematis, met die kleine rose bloemetjes, die zo lekker ruiken ...
weg, echt helemaal weg ... ik kijk weer naar dat stomme stronkje hout dat zo zielig daar staat.

ik stap in de auto en voor lief de sleutel in het contact steekt kijken we elkaar nog even aan ...
hij met een blik van "hallo, laten we er om lachen" en mijn blik ...
nou geen idee watvoor blik ik in mijn ogen heb gehad, maar we reden wel meteen naar het tuincentrum waar ik 2 nieuwe clematissen mocht uitzoeken die hij nog dezelfde dag in de grond heeft gezet ...

ehm, onnodig te zeggen dat ik de volgende keer zelf snoei, dat begrijp je zeker wel

{ik ben wel zo slim geweest om clematissen uit te zoeken die niet meer dan 2 meter hoog groeien ipv 4 meter }

ik maak iedere dag een paar rondjes met Belle beest en dat zijn dan ook de enige momenten van 'contact' met de buren.
ik ben zelf geen 'gezelligbijdebuurvrouwkopjekoffiedrinken' persoon, dus hoe het er allemaal bij de buren aan toe gaat is iets wat mij toevallig ten gehore komt.

zo liep ik dus ook vandaag weer door de poort, zei hallo en zwaaide wat richting ramen ...
tot er ineens een hekje open ging, er kwam een hond uit stormen, aangelijnd dat wel, maar toch genoeg om Belle en mij te laten schrikken ...
er achteraan komt een vrouw gelopen, ze lacht om mijn gilletje [als ik schrik dan gil ik ]
en begint er op los te ratelen terwijl ze met me meeloopt ...

ik versta er geen bal van en bedenk me dat het vast fries is ofzo ...
het maakt haar niet uit, ze blijft praten ...

shit, heb ik dat?
wat zegt ze dan toch?
tot ineens de puzzelstukjes, of in dit geval de woorden, in elkaar vallen ...

engels, ze sprak engels.
ja zeg, dat verwacht je toch niet in een dorp als dit?

die vrouw, waar ik al 2 jaar lang iedere dag naar zwaai en nu dus voor het eerst spreek, is een vrolijke oude dame die van geen stoppen weet als de woorden eenmaal uit haar mond stromen.
een vloedgolf, dat is het ... en heus in de daarop volgende 50 minuten heb ik alleen maar met een glimlach gelopen, wat een heerlijk mens, dat accent, ze komt uit liverpool ...
zonder schroom verteld ze mij haar hele hebben en houden.

ze is 75 en voor de derde keer getrouwd, ze heeft 'jan' via internet ontmoet ... dat geloof ik graag, want wanneer ik ook langs loop de computer in de huiskamer staat altijd aan.

ze vertelde me over haar kinderen en kleinkinderen, de goede doelen waar ze geld voor inzamelt, het dorp ... och wat is het toch heerlijk om naar mensen te luisteren, heus ik luister liever dan dat ik zelf aan het woord ben ...

eenmaal weer terug bij haar tuinhekje bedankt ze me voor de fijne wandeling ...
ik loop nog steeds met een glimlach richting onze tuin ...
wat een onverwachte maar fijne ontmoeting ...

soms, heel soms ... kan ik een ontzettende pestkop zijn, gewoon lekker jennen, mensen op de kast zien te krijgen.
nah geen onbekende hoor, heus ik weet bij wie ik dit doe, vaak zijn het ook mensen die zelf ook wel van een potje jennen houden

zo kreeg ik vorige week een sms-je van schone zus ...

'paars haar, donkere wenkbrauwen en een verjongingskuur ... rara wie ben ik?'

'KIM LIAN!!! was wat ik terug stuurde, tja paars haar, dan denk ik aan springspringspringschreeuwlelijkkim

ik kreeg een verongelijkt sms-je terug dat het heus wel leuk stond hoor dat paarse haar.
enfin ik wilde het wel zien en dus binnen een mum van tijd hingen we aan de telefoon, ze zou de volgende dag een bakkie komen doen ...
ik treiterde nog wat vrolijk door en hing de telefoon op met "daaaaag kim lian, ik zie je morgen'

dus daar zat ik met mijn koffie de volgende dag, te wachten op schone zus met paars haar.

bij half 1, de deurbel...daar zal je d'r hebben!
ik liep naar de straatdeur en bedacht me ineens een lolletje, ja heus ik ben de leukste thuis

ik deed mijn handen door de brievenbus en riep met een soort van heksenstem
'jaaaa halloooo, ken ik u?'

ik gluurde nog even door de brievenbus om haar reactie te zien, maar ipv schone zus stond de buurman voor de deur ... heus de blik van die man sprak boekdelen 'die lui uit de stad sporen echt niet!"

tja ... dat heb je er nou van ... onnodig te vertellen dat ik dat geintje niet meer zo snel zal herhalen
enne wat dat paarse haar betreft ... ik heb kim lian als schoonzus ... jaaaaa echt waar!

hihi nah ze is lief hoor ... nee niet kim lian, maar schone zus!

Het is weer zover ... 31 Maart - oftewel ik ben jarig!
39 lentes jong

En waar is het nu leuker om je verjaardag te vieren dan op de meest magische plek in Europa?
Precies, Gadies zit weer in Disneyland Parijs!

Happy Birthday to me & vooruit een Happy Unbirthday voor wie vandaag niet jarig is

*proost*

lief: "je straalt helemaal!"
ik:"dat komt door de zon!"

ja, het is echt lente!

"hallooooo Belle Belle Belleeee"
Belle is, zoals je inmiddels wel weet, zo doof als een kwartel en hield flink afstand van de hieperdepiep buurvrouw die ons tegemoet kwam lopen.
"ooooh Belle Belle Belleeeee wat ben jij moooooiiii, jaaaa, jaaaaaaaa"
het scheelde niet veel of ze had in Belle's wangen geknepen, jeweetwel zoals die tante van vroeger altijd bij je deed, bij mij wel in ieder geval en pijn dat het deed ... trut, heb dat nou nooit begrepen wat daar het nut van was, dat knijpen in de wangen ...
maar goed, ze bleef maar door kirren en op een gegeven moment zag ik zelfs een stukje lip omhoog gaan [ ja bij Belle dus hè ] tijd om in te grijpen

"hoooiiiii"
kirde ze nu naar mij
"meid wat een weer hè?! ooooh bah en zo te voelen gaat het nog harder regenen ook"
"jaaa lekker" floepte ik eruit
ze keek me aan om te zien of ik een grapje maakte, dat moest toch bijna wel, maar nope ik was echt serieus.

want zie je, ik vind het namelijk echt fijn om in de regen te wandelen.
kijk, fietsen door de regen is een ander verhaal, dat is niks, maar lekker ingepakt en verstopt met de capuchon ver over mijn hoofd ga ik er graag op uit.

"heerlijk hoor" zei ik nog ... zo dat was duidelijk!

"jaaaa meid, het is ook wel de tijd ervoor hè, het kan zelfs nog gaan sneeuwen!"

"ooooh dat zou helemaal geweldig zijn!!" en ook al was er geen spiegel in de buurt ik weet gewoon dat ik aan het stralen was, ik kon er echt niks aan doen!

enfin na me nog een vreemde blik te hebben toegeworpen riep ze
"nou ik ga snel door ... daaaaag .... daaaaaaaaaaag Belle Belle Belle"

Belle gromde nog even en keek naar me op ... ik gaf haar een flinke knipoog, want ook al is ze stokdoof, ze voelt me feilloos aan!

bedrijven en bloggers, dat zijn de meest twitterende mensjes.
beroemdheden hebben het ook ontdekt, Obama was al een aardig tijdje te volgen, maar britney spears twittert ook vrolijk mee, coldplay, jamie oliver, lance armstrong etc,
ook de bn-ers laten van zich horen mart smeets, maxime verhagen, etc, etc,

nu las ik laatst op een log over twitter [ja bestaat ook al ] een stukje over kwaliteit en kwantiteit.
in dat stukje kwam de vraag naar voor wat nu belangrijker was, het aantal [kwantiteit] followers [makkelijk voor bedrijven of artiesten] of het aantal kwaliteit followers [men is geïnteresseerd in jou persoonlijk]

voor een bedrijf of artiest is het aantal followers natuurlijk belangrijk, hebben ze iets nieuws te melden dan bereiken ze op deze manier meteen een grote groep.

maar voor ons, de logger die het nieuwe microloggen heeft ontdekt, dat is voor ons toch niet zo belangrijk?
als je veel mensen volgt kun je toch niet alles lezen?
ik heb nu 22 mensen die ik volg en ik heb er al moeite mee.
kan je nagaan als je 200 mensen volgt

de bedoeling van twitter is volgens mij toch dat je geïnteresseerd bent in bepaalde mensen, zoals bv familie, vrienden, online mensjes [die je overal tegen komt en dus inmiddels ook een band mee heb gecreëerd ] en graag wil weten wat ze bezig houd, als je de behoefte ertoe voelt een reply te tikken, b.v als ze ziek zijn, dan doe je dat.

ook de keuze om zomaar iedereen toe te voegen die je wil volgen.
in het begin was mijn account open voor iedereen, men kon mij volgen door alleen maar op 'follow' te klikken en voila ze werden op de hoogte gehouden van mijn leventje.
maar een paar weken geleden heb ik er een paar verwijderd, ik begon me af te vragen waarom ze me wilden volgen, nooit geen response of wat dan ook, ik kon ze ook niet.
waarschijnlijk zijn ze mijn naam bij een andere twitteraar tegen gekomen en hup toegevoegd.

enfin, ik heb ze dus verwijderd, hopla weg ermee

ik wil namelijk gewoon kunnen twitteren zonder het gevoel te krijgen dat er 'vreemde' mensen meegluren, ik hou me al redelijk in hier op mijn blog maar op twitter wil ik gewoon los gaan, nou ja ... nu is het niet zo dat ik twitter wanneer ik wilde sex heb gehad, ja zeg dat gaat niemand wat aan

maar ik wil wel gewoon kunnen twitteren dat ik samen met lief op vakantie ben zonder te denken 'wie weet welke weirdo dit nu meeleest.'

in die 9 jaar dat ik hier ronddwaal op het wereld wijde web heb ik namelijk aardig wat vreemde snuiters voorbij zien komen, misschien komt het daardoor
dit is trouwens ook de reden dat mijn account nu op prive staat, niet iedereeen kan me nu zomaar volgen, ik moet eerst toestemming geven en vind dit een stuk prettiger.

maar goed, na dit alles op een rijtje te hebben gezet ben ik tot de conclusie gekomen dat ik voor kwaliteit ga!

en jij?

Iedere keer weer stond ik ermee in mijn handen, de grote pot met daarin een kaars van bridgewater, wel 145 branduren.
Maar ook iedere keer ging de grote pot weer terug tussen zijn vrienden en kocht ik 6 kleine bridgewater kaarsjes.
Zo ging dat telkens weer, ik wist dat er ooit een moment zou komen dat ik die grote pot zou bezitten, maar ik had gewoon iemand nodig die me een zetje zou geven.
Jeweetwel, die zoiets zegt als "meid ik zou het gewoon doen".

We waren er afgelopen weekend weer.
Waar?
In Disneyland Parijs natuurlijk.

Hieronder een korte impressie van wat we zo al hebben meegemaakt.
[*note - lees met een lach, dat deden wij namelijk ook op het moment dat we de woorden uitspraken]

"oohh wat is het koud, tijd voor een kopje warme chocolademelk"

"nou kopje, zeg maar gerust sloot ... wat een joekel van een beker!"

"kijk nou dan, die laat zo zijn kind plassen middenin Mainstr.!"
ja heus waar, een jongetje van een jaar of 5 met de broek op zijn enkels stond te plassen middenin mainstr. met de ganse familie er omheen

"vergeet je muts niet"

"je moet de autoruiten krabbelen, het heeft gevroren"
zeg nou zelf, krabbelen is toch een veel leuker woord voor zo'n rotklus dan krabben?

"kom we gaan hier even een warme sloot chocolademelk halen"

"gadverdamme, dat kind staat zo te kotsen"
en dat terwijl wij lekker aan de warme chocolademelk zaten ...grmbl

"AU!"
meerdere keren zelfs auw ... kinderwagens, die wieltjes doen verrekte zeer als ze tegen je hielen komen

"IK WIL SHOPPEN!!"

"wat is het mega druk ... niet normaal meer!"

"ik zeg, tijd voor een warme chocolademelk!"

"ben je belazerd, ik ga geen 120 minuten in de rij staan!"
Big Thunder Mountain op zaterdag

"mensen snappen het fastpass systeem niet, gaan ze nu al staan wachten terwijl ze pas over een uur naar binnen mogen"

"vergeet je muts niet!"

"er lag een smerige dikke drol in de damestoilet"

"o yeah!!"
in Buzz Lightyear Laser Blast - voor het eerst gewonnen van mijn lief en dat met maar 100 punten verschil

"Gadieeeeees"

"ik heb leuke kerstballen gezien!"

"kijk Mickey"

"dus u bent postbode in apeldoorn?"

"vond jij het ook zo stinken in die lift?"
"zooo echt wel, wat een putlucht!"
"wat moet je doen om zo'n lucht te produceren?!"
"weet jij veel, je een jaar niet wassen?"
in de lift van Phantom Manor

"even twitteren"

"zie jij Jack?"

"shit! ik ben m'n muts vergeten bij winnie the pooh"
en weer gevonden, dank u wel meneer voor het vinden van de muts!

"waar bleef je dan?"
"kind was d'r moeder kwijt, kon ik toch niet zo achterlaten? ze zat op de grond in de toiletten te huilen"
wees gerust, ik heb haar moeder gevonden

"ze zouden 1 dag in het jaar geen kinderen moeten toelaten in het park"
"en italianen"
"en spanjaarden"
"en fransen"

"tijd voor warme chocolademelk"
"met een muffin!!!"
"dat is helemaal niet goed voor je"
"gaan we nu na 22 jaar klagen?"
lief hield wijs zijn mond

"zooooo, wat een lelijke Cinderella ... zie je die tanden?"

"WOEAHH!!"
ik kreeg de smaak te pakken, met 10000 punten verschil gewonnen van lief in Buzz Lightyear Laser Blast
"mijn lasergun deed 't niet!!"
"jaaaaa hoor, dream on!"
tsss mannen

"ik neem nog een mega beker chocolademelk, jij ook?"

"even plassen"
die mega bekers hè

"tsss je kan mij nog meer vertellen maar het gaat echt zo slecht niet hoor met Disney!"

"nah als er 1 attractie aan een grote opknapbeurt toe is dan is deze het wel"
in Honey I Shrunk The Adience

"kom we gaan...en vergeet je muts niet!"

* meer foto's vind je de komende dagen hier » DLRP 28 t/m 30 Nov 2008

Het was in de winter, waarschijnlijk rond kerst ...
Ik was een jaar of 12 en had een klein t.v-tje op mijn slaapkamer ... zwart/wit.
BBC stond op, ik keek toen vaak naar de BBC omdat ze daar van die heerlijke oude dans films met Fred Astaire, Ginger Rogers, Gene Kelly, Mel Ferrer etc, uitzonden ik kon [en nog steeds trouwens] daar heerlijk bij wegdromen.
Maar toen die avond werd er een tekenfilm uigezonden ... The Snowman.

De sneeuwpop en zijn kleine vriend hebben vanaf dat moment mijn hart gestolen.
Hoe het getekend is, de muziek die de woorden vervangt ... het blijft mooi om naar te kijken en luisteren, ook na 26 jaar nog.

Ieder jaar werd rond de kerst The Snowman weer vertoond op BBC en zat ik weer voor de buis gekluisterd.

Intussen leerde ik mijn lief kennen en zo kwam onze eerste kerst samen, lief maakte kennis met The Snowman en sloot 'm ook in zijn hart.
En toen ik voor het eerst naar Londen ging, het was inmiddels zo'n 12 jaar later nadat ik de film voor het eerst had gezien, was The Snowman nog steeds populair in Engeland.
In Hamleys, een hele grote speelgoedwinkel, verkochten ze kleine sneeuwmannetjes als knuffel en Harrods had zelfs kerstkaarten te koop

Ik kwam terug met het boek en de videoband.
Zo blij dat ik de film nu zo vaak als ik wilde kon kijken.

De video heeft ondertussen plaats gemaakt voor de dvd speler en een paar jaar geleden vond ik per toeval de film op dvd in een boekhandel hier in de stad.

Als ik enthousiast ben over iets dan wil ik het zoveel mogelijk delen, samen met vriendinnen op de bank en op het eind snotteren maar, onze 2 nichtjes, pa, ma ... allemaal hebben ze de film wel een keer gezien.

Ik wil de film nu graag met jou delen, wie weet ken je de film al en was je deze vergeten of is dit compleet nieuw en veroverd The Snowman ook een plekje in jouw hart.

The Snowman

Afgelopen Zaterdag hebben we lootjes getrokken voor Sinterklaas want 15 November komt Bram ...ehhh de echte Sint alweer binnenvaren ... dit keer in Almere.

Een weekje later vaart ie Leiden binnen.

De meiden, je weet wel onze 2 nichtjes [13 & 8], hebben al aangegeven dat ze niet meegaan naar de intocht, ze vinden het genoeg geweest, zijn er overheen gegroeid, kinderachtig en dat soort onzin...

Oke, ik geef toe, het is misschien ook een beetje ons eigen schuld, we wilden allemaal [lees iedereen ouder dan 8] zo graag surprises doen, na 11 jaar 'de zak' verstoppen was het tijd voor iets anders ...
Trouwens we hadden het vermoeden dat de jongste het misschien stiekem toch wel wist en dus kwam daar vorig jaar begin November de dag van de waarheid voor haar.

o o o wat een verdriet!
Hadden wij al die tijd met zijn allen tegen haar gelogen en bovenal ... kreeg ze nu geen kadootjes meer?
Mama rende richting bibliotheek om een boek te lenen met het ware verhaal van Sinterklaas en zo werd het leed toch nog wat verzacht, zeker toen ook bleek dat de kadootjes gewoon bleven

En zo hadden wij op 5 December 2007 een echt surprise avondje, wat was het gezellig en leuk.
Zo leuk dat we het dit jaar nog eens dunnetjes over doen.

Maar goed, toch blijft het jammer ...
... dat ze niet mee gaan bedoel ik!

Het was zo leuk om al die Sinterklaas liedjes te zingen, pepernoten naar je hoofd gegooid krijgen en natuurlijk is het ieder jaar maar de vraag of de brug wel open gaat ...
... tot nu toe is dat ook ieder jaar gelukt en wij waren erbij!

Tot nu toe dan!
Onze eerste Sinterklaasintochtloze jaar!
Geen liedjes zingen!
Geen handje schudden!
Geen pepernoten krijgen!

Alhoewel, het is nog geen 22 November natuurlijk, tegen die tijd hebben we ze misschien [al of niet onder dwang] weer bekeerd tot de goede Sint en staan we gezellig te zingen langs de kant om daarna een andere leuke traditie in ere te houden ...

... richting de altijd bloedhete V&D rennen om over de kerstafdeling te struinen

*update: missie volbracht, 22 November zijn wij erbij! en toen ging het alsnog niet door*

Het intereseerde me nooit, niet toen ik 16 werd en ook niet daarna.
Het was ook helemaal niet nodig, ik woonde en werkte middenin de stad en maakte veel gebruik van de fiets en het openbaar vervoer.

Tot we vorig jaar gingen verhuizen naar 't dorp.

Fietsen is gezond en met mooi weer hartstikke fijn.
Maar in de winter is het andere koek, door weer en vooral wind ...

Enfin het ging dus kriebelen, zo ineens ...
Een brommertje zou verdomd makkelijk zijn.

Nu was het al voor de kinders die na 1980 waren geboren verplicht om theorie te doen, maar was je geboren voor 1980 dan kreeg je vrijstelling en kon je gewoon een certificaat kopen op het stadhuis.

Maar uitgerekend nu ik voor een brommertje wilde gaan hadden ze dit veranderd.
Niks geen vrijstelling meer en zomaar certificaatje ophalen, wil je op een snor/ bromfiets? spartamet? brommobiel?
Dan eerst je theorie halen voor een AM rijbewijs.

En dus ging Gadies met haar neus in de boeken.
Borden, ehbo, techniek noem het maar en ik ging er helemaal in op.

Dan is het zover om theorie aan te vragen, datum prikken, betalen en de dagen aftellen tot het zover is.
Het was even slikken toen ik bij het CBR naar binnen liep en man oh man wat voelde ik me oud!!!
43 kinderen die net hun 16de verjaardag hadden gevierd en 2 'oude' mutsen [gelukkig zat er nog zo'n tuthola]
Ze vonden het wel grappig en vertelde dan ook 'stoer' dat ze bijna allemaal al gewoon rond reden op een brommer, wij 'tuthola's' deden dit niet natuurlijk niet en wilde eerst het papiertje op zak hebben.

30 minuten en 3 kwartier verder kreeg ik de uitslag ...
Gezakt, met 1 foutje te veel ...
Ik was niet de enige, er waren er 'maar' een paar geslaagd ... 19.

Maar ik ging gewoon door ...
Nog dieper met mijn neus in de boeken ...

En zo kwam het dat ik vorige week aan tafeltje nummer 2 in een lokaal van het CBR zat.
44 kinders dit keer en 1 muts [moi]
De CBR dame komt binnen en gaat het 1 en ander uitleggen.
Petjes moeten af, handen op tafel, rechtop zitten achter je tafel, bij afkijken 1 waarschuwing, 2de keer afkijken zonder pardon het lokaal uit en is het einde oefening.
Mobieltjes moeten uit, gaat deze toch af tijdens de theorie ook dan moet je het lokaal verlaten en mag je niet meer terug komen.

Tijdens deze hele opsomming was ik inmiddels weer zo'n 22 jaar terug in de tijd, gadverdamme, wat had ik een hekel aan school zeg!

En dan voor je het weet ben je 50 vragen verder en zit je te wachten op de uitslag terwijl dat grut om je heen lopen te bleren dat ze de vragen niet begrepen of dat ze hier al voor de 7de keer zaten.
7 keer 30 euro ... ach weten ze toch waar ze vakken voor vullen, of zouden de ouders dit betalen?

Het meisje naast me sprak me aan met u [dan moet je er echt aan geloven] en wilde weten
"is dit uw eerste keer?"
nee
"hoeveel zat u er dan vorige keer naast?"
1 fout te veel
"zo, dan voel je je echt genaaid!"
En daar had ze gelijk in, heus ik voelde me toen echt genaaid!

Na een kwartiertje kwam de CBR dame [tssss ze heeft zeker een peukie gerookt!, ging er nog even door het lokaal] terug.
Als eerste de mensen die gezakt zijn ...
Ze begon bij tafel 3 en aangezien ik aan tafel 2 zat voelde ik een licht hieperdepiep gevoel opkomen,
maar niet te vroeg juichen Gadies want straks zit je er toch nog bij, is het resultaat van tafel 2 achter tafel 45 verstopt ofzo.

29 waren er gezakt en ik zat nog steeds aan mijn tafeltje nummer 2 toen ze zei
"De overgebleven 16 zijn geslaagd, gefeliciteerd met het behalen van jullie AM rijbewijs!"

WOEAHHHH!!

En vanaf dat moment ben ik aan het dromen

vroemm vroemmmmm ......

wordt vervolgd!

Het begon op het moment dat ik hoorde dat hij er zou zijn en het was afgelopen zaterdag echt op een hoogtepunt.
Heus ik leek wel een groupie ... alhoewel dat klinkt wel heel erg triest.
Want ja hallo zeg we hebben het hier tenslotte wel over een skelet!

Ik heb het over Jack, uit The Nightmare Before Christmas.
De meeste van jullie weten inmiddels wel dat hij mijn held is.
Maar oke, voor de nieuwe meelezertjes misschien toch wel leuk om te weten wie en wat en waarom ...
ehm, moet ik dit hier allemaal uitleggen?
Heb ik eigenlijk geen zin in ... nee dan verwijs ik jullie liever door naar ons [ja lief schrijft ook mee, niet zo vaak maar toch] Disney blog en dan de categorie NMBC daar staat alles over mijn obsessie met deze film en de karakters.

Oke, afgelopen weekend zaten we dus in Disneyland Parijs.
In Oktober is het daar 1 en al Halloween wat de klok slaat.
Jack en zijn vriendin Sally waren voor het eerst in DLRP te gast, ze lopen al jaren rond in de Disney parken in Amerika maar hier in Europa waren ze nog nooit gespot.

En dus trokken wij zaterdagochtend om 4 uur de voordeur dicht, op weg naar Jack!
Vanaf dat moment was ik helemaal hyper!!!
en sinds ik hem en zijn vriendin heb ontmoet is het eigenlijk alleen maar hyp hyp hyper geworden.

Nu zijn er mensen die het super achterlijk vinden dat er volwassenen zijn die uit hun dak gaan van een 'kinder' park ... als zo'n volwassen persoon dan ook nog eens hyperdepiep is van een magere vent verkleed als skelet ... tja ... dan ben je toch niet goed wijs?

Nou, jammer dan!
Ik vind al de karakters die in het park lopen zoals Mickey en Minnie etc, echt hartstikke leuk, maar om mee op de foto te gaan? dat doe ik dan weer niet ... maar Jack ... tja, Jack is een ander verhaal.
Jack praat ook!
Ja echt waar en nog wel heerlijk accentloos engels ook!
Ik verdenk Jack er van een echte engelsman te zijn, dus geen fransoos die Jack een engels tintje geeft.
En dat vind ik nu juist zo leuk, zo'n Mickey staat daar met masker eh gezicht zonder uitdrukking maar Jack niet.
Ach lees je wat ik schrijf?
38 jaar en dan zo lyrisch ... te zielig voor woorden, maar voor de twijfelaars onder ons, ik kan het iedereen aanbevelen ... even lekker helemaal kin[d]s zijn!

Filmpje zien van onze 2 dagen in Halloweensfeer?
et voila
[pssst ... als je nu op HQ onderaan het spelertje klikt zodat deze geel oplicht, dan zie je het filmpje in een hoge kwaliteit en niet zo blurie-achtig]

S'middags lopen we saam, Belle beest en ik, gezellig een flink stukje om.
Via het Kerkpad langs de boederijen door de weilanden met hun koeien en schapen, soms gaan we links en dan weer rechts.
Belle vind het allemaal prachtig, snuffelen aan de kont van een schaap en verbaasd opkijkend naar een koe die net zo verbaasd weer terug kijkt.
Heus onze Belle beest heeft hier een mooie oude dag!

loop,
huppel,
ren,
vlieg,
zweef,
val naar beneden,
kom hard neer,
huil,
krabbel overeind,
begin weer met lopen,
ga als vanzelf weer huppelen,
probeer vervolgens te rennen,
om daarna te durven vliegen en het zweven wat langer vol te houden ...

ik kijk graag naar je ...
als je lacht ...
praat ...
in gedachten bent...
en zelfs als je boos bent ...
ik zie je zo weinig echt boos dat als het dan een keer gebeurt ik altijd in de lach schiet ...
waarop jij dan weer bozer word en ik nog meer moet lachen ...
want weet je, boos zijn past gewoon niet bij jou ...

als jij slaapt en ik weer naast je ligt te piekeren en hierdoor geen oog dicht doet, dan kijk ik naar je ...
zo rustig als jij bent ...
zelfs in je slaap straal je rust uit en nadat ik heb besloten dat het allemaal wel goed zal komen en tegen je aan kruip, sla jij automatisch je arm om me heen, druk me tegen je aan en val ik eindelijk in slaap ...

jij ...

je laat me uitrazen, mopperen en brullen ...
om daarna te vragen wat er nu precies is ...
terwijl ik in je ogen kijk doe ik mijn verhaal en weet dat het allemaal wel meevalt ...

weet je wanneer ik ook naar je kijk?
als we na het vrijen liggen na te genieten ...
niks geen sigaretje of weltrusten, maar giechelen en knuffelen ...
ook na 22 jaar nog ...

jij ...

je maakt me intens gelukkig ...
en ach, zeg nou zelf ...
het is toch geen wonder dat ik zoveel van je hou!
jij brengt het beste naar boven in mij ...

welke vrouw wil dat nou niet?

plaats delict: zwarte markt, beverwijk
partner in crime: schone zus

'waar is het dan?'
'in de volgende hal volgens mij ...'

'zie je het al?'
'nee maar ik ruik hier wel een bekend luchtje'

snuivend lopen we een hal binnen, onze ogen zijn net radars ... we zien niets behalve die 6 hoekige pakjes met daarop het woordje 'Hem' ... we zijn hier met een doel, wierook scoren en dan het liefst cocos!

Ik schreef het al, afgelopen maandagavond heeft de wii zijn intrede gedaan in huize j&g en wat hebben we al een plezier gehad, tennis, golf, baseball ... om 12 uur stonden we nog te spelen.

Dinsdagmiddag kwam lief met een verassing thuis ... de wii fit!
Als een kind zo blij ging ik aan de slag, oke, ik schrok me rot toen mijn mini mii dikker werd, heus dat mogen ze bij de nieuwe versie van mij weglaten.
Enfin, sindsdien zijn we helemaal into the wii fit

Lief is goed met het springen vanaf de skischans en het koppen [voetbal].
Ik doe mijn best met het koppen maar krijg iedere keer een voetbalschoen tegen mijn mii hoofdje en dat springen van die ellendige skischans ...ach mijn mii ziet sneeuw en wat blijkt? ze is er net zo gek op als ik en kan niet wachten tot ze er middenin staat.

Neeeee dan aerobics ... dat is meer aan mij besteed, steppen, joggen en jawel daar is ie ...hoelahoepen.
Lief zat dat allemaal eens te bekijken en besloot om na het joggen het hoelahoepen te proberen ...

Ik was al gewaarschuwd door Josanne via twitter, maar nu heb ik het zelf mogen aanschouwen ... echt, tranen van het lachen rolde over mijn wangen.

Een dikke aanrader die wii fit, niet alleen voor je buikspieren maar ook voor je lachspieren, heus waar!!

ik zit in de auto richting strand ... even uitwaaien.
het is warm en de vakantietijd is echt begonnen.
stil op de weg en de airco zoemt zachtjes.
ik kijk naar de witte strepen op het wegdek en verdwijn in mijn gedachten.

de hoeveelste is het eigenlijk?
27ste ...
goh morgen is 't alweer 6 jaar geleden dat Crista overleed ... op zondag.
wat gaat de tijd toch eigenlijk snel.
zoveel gebeurt.
zoveel mensen daarna ook nog overleden.
raar eigenlijk, je staat er niet bij stil tot het te laat is.

en niemand ontkomt er aan ... dat is dan misschien ook het enige mooie ervan.
het is alleen minder mooi als de persoon die dood gaat je vader, moeder, partner of beste vriendin is.
gewoon weg, verdwenen ...weggevaagd, nooit geen telefoontje of een kaartje, onverwacht bezoekje, kusje, omhelzing, zijn of haar stem die je naam roept.

en dan zegt men "gelukkig heb je de herinneringen nog"
ach wat moeten ze dan?
wat doen we allemaal in zo een situatie dat je niet weet wat te zeggen en heus ik zeg het soms zelf ook.
"gelukkig heb je de herinneringen nog"
meer dan dat zit er gewoon niet in.

he bah, wat een kut gedachten ...

ik gooi de autodeur dicht en voor ik het weet loop ik met mijn blote voeten door het zand.
en denk ...
"c'est la vie"

en zo gingen we maandagavond half 11 heel stoer met zijn 2 de tuin in, handschoenen aan en een bus giftige poeder als wapen.
de beestjes waren aan het loungen in hun nest, de perfecte timing dus om wat van dat witte spul erin te spuiten.

er gebeurde niet veel, ik had verwacht dat er een hele mik wespen uit zouden vliegen, op zoek naar de persoon die hun rust had verstoord ... maar nee, niets van dit alles, er kwam 1 wespje naar buiten en deze ging ook meteen weer naar binnen.

lief vond het al snel niet interessant meer en sprong onder de douche om vervolgens richting bed te gaan.
ik daarentegen stond met mijn neus tegen het raam gedrukt, om te zien wanneer de eerste wesp dood zou neervallen.

zo heb ik ongeveer een uur gestaan en zag wat wespen duizelig heen en weer vliegen, maar dat was het dan ook.
uiteindelijk naar mijn bed gegaan alwaar ik de meest ellendige dromen had, heus "Erik, of het klein insectenboek" was er niets bij!

de volgende ochtend voelde het een beetje als kerstochtend, snel naar beneden om al de lijkjes te zien liggen [jaja luguber, ik weet het, wacht maar tot je zelf met zo'n ellendige nest zit, dan wil je ze ook zien!]
dat viel vies tegen, 4 wespenlijkjes lagen er op de grond, later die dag vond ik er nog eens 4, maar daar bleef het bij.
ondertussen vlogen ze gezellig op en neer en was het [zo leek het wel] nog drukker dan voorheen, een soort van bijenkorf tijdens de opruiming

ik had er zo genoeg van dat ik spontaan ben gaan zoeken naar een bedrijf dat gespecialiseerd is in het uitroeien van deze beestjes.

vandaag was het dan zover.
om 2 uur stond mijn held in spe voor de deur!
gewapend met een tank met daaraan weer een lange ijzeren spuit.
zo dat zag er profi uit, beter dan dat zotte poederdingetje van ons.

deuren dicht, ramen dicht, buren had ik al gewaarschuwd dus daar zat ook alles potdicht, Belle binnen, ik weer met mijn neus tegen het raam gedrukt ... klaar voor de start ...VUUR!!!

het was net of het sneeuwde [is het al kerst?]
mijn held deed waar ie voor betaald werd ... nu moeten we de deur en ramen dicht houden, want de wespen zijn boos, heel ERG boos.

we hebben 2 weken garantie, dan moet het toch echt over zijn met de beestjes en anders komt ie nog een keer terug.

mijn handen jeuken, nee ik ben niet gestoken, maar ik zou dolgraag een foto willen maken ... ik bedoel wanneer zie je dat nou? zoveel wespen die voor een gaatje vliegen er wel in willen maar niet durven.

Vorige maand maakte ik deze foto in de tuin, ze zat er gezellig op het hek en vrat het hout op waar we bij zaten. Enfin ik nog op wikipedia gezocht waarom ze aan het hout zat te knabbelen [om een nest te maken] en schonk er verder geen aandacht meer aan.
tot gistermiddag de buurman voor de deur stond ... of we wel wisten dat we een wespennest in de tuin hadden.

huh?

"ja, kom maar mee ik zal het laten zien"
en inderdaad ... net boven de keukendeur zit een kleine opening in de muur en daar vlogen de wespen in en uit.

de buurvrouw kwam er bij staan
"daar moet je echt iets aan doen hoor!" zei ze met een onheilspellende stem.
we beloofde dat we de volgende dag de gemeente zouden bellen.

en dus zo zat ik vanochtend om half 8 al braaf te wachten tot het half 9 was, terwijl ik de klok richting half 9 keek besloot ik om eens te googlen op wespennesten.

*zucht*

zo vreselijk fout natuurlijk.

* als je het gat dichtstopt vreten ze zich een weg naar buiten of nog erger naar binnen [en in mijn verbeelding zag ik de wespen al door de keuken vliegen]
* een gemiddeld nest heeft 5000 wespen [ja daar komt ie weer ... mijn eigen thuisbioscoop in mijn hoofd ... 5000 wespen in de keuken en een gillende gadies]
* een steek kan dodelijk zijn als je allergisch bent [maar dat weet je pas wanneer je gestoken word]

enfin ik had mezelf inmiddels zo opgefokt, begreep ik gister nog niet waarom de buren zich zo druk maakte, zo was ik nu op dreef en wilde het liefst de fik erin steken!

branden zullen jullie, krengen!!

maar goed, google weggeklikt en bellen met de gemeente.
een vriendelijk mevrouw nam op ... ik deed mijn verhaal, zij gaf advies.

"doe-het-zelf!"

huh?
doe-het-zelf?
zij had vast niet gegoogled!
nee heus, anders zeg je toch zoiets niet?

doe-het-zelf!

ik vraag nog maar eens een keer of ze er zeker van is en dat het nest in een opening van de muur zit, maar nee ze is zeker, de gemeente komt namelijk alleen wanneer het nest zich op een plek hoger dan 3 meter bevind.
zij had het zelf vorig jaar ook en heeft toen bij de dierenwinkel een poedertje gekocht en deze in de opening gestrooid, de wespen nemen het aan hun pootjes [ja zo zei ze het "hun pootjes"] mee naar binnen en roeien zo de hele familie [van 5000 leden] uit.

dus gaan we vanavond aan de slag.

het moet namelijk s'avonds want dan zit de hele clan binnen en zijn ze door de kou wat suffer en langzamer.
tenminste, dat staat weer bij google te lezen.

vroeger, toen gadies een klein gadiesje was, vond ik aardbeitjes al net zo lekker als nu.
mijn moeder luste er ook wel pap van en dus was het de normaalste zaak van de wereld dat wij als avondmaal aardbeien met slagroom aten.
gewoon een diep bord vol met aardbeien en slagroom, ieder een pond, hup smikkelde we zo naar binnen, voorgerecht, hoofdgerecht en toetje in 1.

toen ik ging samenwonen met lief kwam er ook een dag dat ik vrolijk met 2 borden vol aardbeitjes en slagroom aan kwam zetten.
lief keek me belazerd aan en zei
"huh beginnen we met het toetje?"

"toetje? dit is je avondeten!"

ahum, bleek dus dat veel mensen aardbeien als toetje eten en niet als avondmaal.
zeker geen diep bord vol met aardbeien en slagroom.

nahhhh, ik vond dat nu zo gek.
waarom nou een paar aardbeien na het avondeten naar binnen proppen, als je een hele maaltijd ermee kan doen?

enfin, dat was dan ook de laatste keer dat ik met een bord aardbeien kwam opdraven.
lief wil wel aardbeien maar dan gewoon als toetje en ach ik ben een trouwe echtgenoot die altijd luistert

behalve vanavond, vanavond eten we pannenkoeken met ....
aardbeien en slagroom ... dat is zooo lekker.

en als je het in het pannenkoekenhuis kan eten dan mag dit toch ook gewoon thuis?

eet smakelijk!

het raampje is naar beneden.
de wind door mijn haar.
ik kijk naar buiten.
groene weilanden.
blauwe lucht.
we rijden.
rijden met een doel.
de stem van chris klinkt uit de speakers.
hij zingt over de dood en al zijn vrienden.
bizare tekst voor een liedje met zo'n heerlijke beat.
een reiger zit langs de weg.
we staan te wachten voor een stoplicht.
lief kijkt naar me.
ik kijk terug.
hij geeft me een knipoog en zegt "lekker ding!"
een warm gevoel stroomt door me heen.
daar is het weer.
dat gevoel.
intens geluk.
alles klopt.
hij.
ik.
rust.
even niets.
hier en nu.
in de auto.
richting supermarkt.

Afgelopen Maandagavond was het weer zover.
Belle moest naar de dierenarts voor haar jaarlijkse inenting, toen we in het vorige huis woonde was het 10 minuutjes lopen en dan waren we er.
oke, makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien ze net voor de straat waar de dierenarts zijn praktijk heeft altijd de rem er op gooide en we vanaf dat moment met een hond liepen waarvan de nagels piepend over de straattegels gingen.

nu zou dit anders gaan, nog wel dezelfde dierenarts, ja zeg we kennen die man al 13 jaar.
dus naar een ander, dat was uit den boze .... maar om nu zo'n anderhalf uur te lopen, nahhh dat doen we maar niet.
dus hup met de auto, Belle helemaal blij ...
hoe dat er dan uitziet?
Belle op de achterbank, zenuwachtig heen weer schuifelend terwijl ze vrolijk gilt/jankt/blèrt/blaft, want als mevrouw in de auto mag dan weet ze dat er een leuk uitje aan zit te komen, lange wandelingen op het strand of in de duinen.
Met andere woorden, Belle staat helemaal strak!

En zo rijden we dan richting Leiden, met een gillende, jankende, blèrende, blaffende Belle achterin.
Na zo'n 20 minuutjes zijn we er, auto parkeren in de parkeergarage, Belle nog steeds aan het gillen ...
Lief en ik, we vallen nog net niet uit de auto en Belle hangt inmiddels aan de deur omdat ze bang is dat we haar vergeten [ofzo?]

Eindelijk zijn we onderweg, Belle aan de riem ... nee ze gilt niet meer, ze trekt nu,want ooo er staat haar toch een geweldige wandeling te wachten!

ja dat denkt zij dan he ...

Dan een paar meter voor 'de straat' gaat ineens haar neus omhoog ... ze houd een beetje haar pas in ...
ze loopt voorzichtig door en dan ... als we voor de ingang staan en ik naar binnen wil, trapt zij op haar rem en zet haar nagels in de stoeptegels ...

Vanaf hier neemt lief het van me over, terwijl ik naar de receptie ren komen er geluiden uit onze lieve hond die doen denken aan een zeer ellendige valse rothond, moeder hou je kinderen thuis want dit is een echte vechthond [ahum]

Dit gaat zo door tot aan de behandeling.

Tijdens de behandeling staan lief en ik haar lieve woordjes toe te fluisteren en aaien haar over haar bol, ondertussen staat zij te trillen als een rietje en komt er geen geluid meer uit ... alleen die blik ...
die ogen die ons niet loslaten en waar van alles in te lezen valt ...

"waarom straffen jullie mij? ik heb toch niets gedaan?"

"jullie zijn de meest ellendige baasjes die een hond maar kan hebben!"

"nu vind ik dat autoritje ook nooit meer leuk, bedankt voor het verpesten daarvan!"

"ik ben de meest zielige hond op de hele wereld!!"

Als we weer in de auto zitten moeten we alledrie bijkomen, ja ook lief en ik...
Op de terugweg vertellen we trots aan elkaar dat de dokter zo tevreden over haar was en hij zei ook dat ze er nog zo goed uit ziet voor haar leeftijd, haar vacht mooi glanst en ze lekker rook ...
oke het ruisje op haar hart moeten we in de gaten houden en ze word ietsje doof, maar dat mag ... ze word tenslotte over een paar maandjes al 14 jaar.

Belle kan het allemaal niets schelen, ze is pissed, op de dierenarts maar bovenal op ons!
De hele avond worden we genegeerd ...

Dat mag ook hoor, want de volgende ochtend is alles weer vergeven en vergeten en is ze voorlopig toch ook maar mooi beschermd voor het komende jaar!

Hopelijk zitten we volgend jaar weer te stressen in de auto.

We zijn aan de wandel, lief & ik.
Een vrouw fietst ons tegemoet.
"hallo" zegt lief
"hallo" zegt de fietsende vrouw

Ik kijk de vrouw aan maar ken haar niet, alhoewel ze wel vrolijk terug kijkt, dus roep ik ook maar "hallooo"

"wie was dat dan" vraag ik ...
"nou ja, de dochter van de buurvrouw" zegt lief terwijl hij in de lach schiet, hij weet al wat komen gaat.
ik graaf in mijn geheugen, kan er geen plaatje bij vinden, ja ik weet wel dat ze een dochter heeft, zie haar ook vaak genoeg in de tuin van haar moeder, maar zo op de fiets in the middle of nowhere ...herken ik haar niet.

't is een klein momentje, duurd hooguit 2 minuten in totaal.
Maar veel van dit momentjes kunnen je in een dorp op komen breken.

Hier in 't dorp spreekt iedereen tegen elkaar, als je hier je hond uitlaat dan ben je alleen maar bezig met goedemorgen, goedemiddag en goedevond te zeggen, nik mis mee, maar soms is het wel fijn om gewoon even je mond te houden, zwijgzaam elkaar voorbij te lopen, als je dan iemand tegen komt die je echt kent dan spreek je natuurlijk.

Maar daar komt het, ik heb namelijk een probleem, ik herken mensen niet als ze zich laten zien in een andere situatie.
Ja ntuurlijk herken ik vrienden en familie wel ...duhhh
Maar gewoon van die alledaagse gezichten, jeweetwel, buren van een straat verderop, mensen die je tegen komt als je de hond gaat uitlaten.
Kijk die mensen met hond herken ik wel ....aan de hond ....maar lopen ze zonder hond ergens in een winkel ...dan loop ik ze zo voorbij, echt ik herken ze niet.

Lief wel, lief onthoud alle gezichten en namen ... echt zo irritant!
Zijn we gezellig aan het shoppen in de stad is het net of ik naast een bekende Nederlander loop "hallo" "hey" "hoi" "hai hoe gaat het" "dag" ...

Nee dan ik, ik ben echt een blinde en als lief dan weer eens hallo heeft gezegd en ik me afvraag of ik die persoon ook moet kennen krijg ik vaak als antwoord van lief "ja joh da's die en die" waarna het schaamrood naar mijn wangen stijgt, pff wat zullen die mensen wel niet denken van me? zo spreekt ze, zo draait ze d'r hoofd om en doet ze net of ze me niet ziet.

Dus om dit te voorkomen, heb ik me voorgenomen om vanaf nu te spreken tegen iedereen die ik tegen kom, met of zonder hond, kinderen, toeristen, het maakt mij niet uit, ik pers er gewoon een vrolijke "hallo" uit.

Behalve in de stad, want daar pikken ze dat niet, daar loopt men zwijgzaam langs elkaar zonder ook maar op of om te kijken en ik moet je zeggen, ik vind dat op zijn tijd ook best wel prettig!

Je weet het inmiddels wel, ik ben gek op tuincentrums.
Toen vorige week de zomerzon haar intrede deed besloot ik dus dat het tijd werd om ons tuintje eens op te fleuren met nieuw spul, oftewel Intratuin here I come!!

Gezellig op de fiets richting voorschoten, half 10 ging de winkel open en het is een klein half uurtje fietsen dus iets over negenen zat Gadies op d'r fiets.
Het zonnetje scheen, ik had windje mee en een boodschappenlijstje in mijn tas.

Nou ja, eenmaal binnen was ik weer niet te houden, ik zag veels te veel en wist ook wel dat ik alles met de fiets moest meenemen, gelukkig heb ik een paar flitsende fietstassen en flinke mand, met nog wat plastic tasjes aan mijn stuur zou het vast wel lukken ... jaaa vast wel.

Eenmaal aangekomen bij de kassa plaatste ik alle plantjes inclusief zitkussen voor de bank, op de band.
"goedemorgen" zei het kassameisje beleefd
"ik zal de kussen niet op de band liggen anders is ie straks helemaal vies, ik lig 'm achter me neer dat u 'm niet vergeet bij het inladen van de kar!

"is goed, dankjewel" zei eenvrolijke gadies ...heus dump mij bij een tuincentrum en ik voel me zooo gelukkig!

"heb je misschien ook wat tasjes voor mij?

"nee helaas die zijn op"

"oooh meen je dat nou? ik ben met de fiets"

aaaaah Gadies daar had je geen rekening mee ghouden he toen je, je kar zo aan het inladen was ...met tasjes zou je het wel redden, maar wat als er geen tasjes zijn...wat dan?

enfin, ze zag waarschijnlijk de hopeloze blik in mijn ogen, geen idee hoe of waar maar ze trok ergens 2 plastic tasjes vandaan, oke er zat allemaal rommel in die ze er zo uitgooide, maar ik had in ieder geval 2 tasjes.

achter me stond een oudere vrouw, met kruk, ze had het gesprek voor een gedeelte opgevangen en vroeg
"heeft u ook voor mij nog een tasjes"
"nee helaas mevrouw, de laatste 2 heb ik aan die mevrouw gegeven"

ik voelde me vreselijk schuldig ...

"bent u ook met de fiets mevrouw?" vroeg ik
"nee met de auto"
"oooh dan kun u het toch makkelijk kwijt? ik ben met de fiets en moet ze aan mijn stuur hangen"
Maar nee, ze wilde perse tasjes.
Mijn schuldgevoel was naar de achtergrond verdwenen en nadat ik had afgerekend ging ik met de hele handel richting fiets.

Terwijl ik een gevecht aanging met de plantjes en fietstassen zag ik de tasloze mevrouw bij haar reuze grote auto staan met eveneens reuze grote laadbak open ... ruimte genoeg, nee dan ik en mijn tasjes ...

Eindelijk zat ik op de fiets en ging richting huis ... weer een klein half uurtje maar nu met wind tegen ... ach je moet er wat voor over hebben.
Ik zat ondertussen te bedenken wat ik nu als eerste zou gaan doen als ik eenmaal thuis was, och en die mooie rode kussen voor op de tuinbank ... huh? kussen, waar heb ik dat ding gelaten?
SHIT!
juist ja, die lag nog bij dat vriendelijke meisje achter de kassa, zodat ie niet vuil zou worden ... en ik? ik was bijna thuis ... ik ging nu echt niet terug.

Het glunderen was iets minder geworden ... dat kwam allemaal door die ouwe doos met dat gezeur over die tasjes.
Zou een ander 'm hebben meegenomen?
verd*mme, ik had 'm wel betaald.

Toen ik thuis kwam ben ik meteen gaan bellen met de intratuin, ja ze hadden de kussen gevonden, hij lag bij de servicebalie waar ik 'm kon ophalen.

"nou ik weet niet of ik 'm vandaag nog kom ophalen, zal waarschijnlijk wel morgen worden" zei ik nog.

Maar na een glaasje water te hebben gedronken zat ik weer op de fiets richting intratuin, kon ik meteen een zak aarde menemen en die mooie passiebloem die ik had laten staan en nog wat extra perkplantjes .....
Wat nu trouwens wel standaard in mijn fietstas zit is een grote plastic tas ... nee dat gebeurt mij niet meer

Was ik gek op tjolk, keek altijd naar ren je rot & toppop, wilde ik blond haar zoals Olivia Newton John, waren de Disney kriebels ook al aanwezig, mocht ik opblijven voor Dallas, was ik verliefd op John Travolta en ontdekte mijn muzikale held Prince ...

Ik heb 75 filmpjes [heus ik heb me ingehouden] bijelkaar gezocht met films & muziek die ik toen ontdekte en nog steeds geweldig vind, dus ga er maar voor zitten, we gaan terug naar de jaren 70 & 80

Toen we vorig jaar bezig waren met verhuizen naar ons nieuwe stulpje moest er van alles geregeld worden, behalve het opknappen van ons nieuwe huisje en het inpakken van de spullen moesten we ook nog ons nieuwe adres doorgeven aan allerlei instanties.

Het meeste heb ik online gedaan, dit ging zo makkelijk en via de verhuisservice van tnt hebben we ook veel geregeld.
Natuurlijk moest je wel je telefoonnummer achterlaten, nee er zou niets mee gebeuren behalve als je een vinkje plaatste dat je graag op de hoogte bleef van het 1 of ander, wat ik uiteraard niet deed.

De eerste keer woonde we er net een week, we werden gebeld door essent of we soms interesse hadden, ik vertelde nog vriendelijk dat we net alles geregeld hadden en ik geen zin had om nu weer een overstap te maken.
Er werd nog gevraagd of ik er niet over na wilde denken en of ze dan terug mochten bellen.
Nee hoor dat was niet nodig, zei ik nog.
Diezelfde avond ging opnieuw de telefoon, dit keer vroegen ze naar meneer enfin het was weer hetzelfde verhaal, lief is kort maar krachtig, nee is nee.
Ik vond het in het begin zo moeilijk om het meteen af te kappen, ach ze deden ook maar hun werk en liet ze dus het hele verhaal vertellen voor ik vriendelijk vertelde dat ik geen interesse had.

Maar dat is veranderd, want inmiddels zijn we al zo vaak gebeld door allerlei instanties dat ik het gewoon niet meer kan opbrengen om vriendelijk te zijn.
Het meest irritante vind ik nog de vraag die ze stellen als ik duidelijk heb gemaakt dat ik geen interesse heb.

"mag ik ook vragen waarom niet?"

"omdat ik je een vervelende trut vind, ga iets nuttigs doen ipv mij lastig te vallen, dat ge-ouwehoer, als ik een snellere verbinding wil, een nieuw mobieltje, een abonnement op 1 of ander blad of krant, groene stroom, een reis wil winnen, lootjes wil kopen, overstappen op een andere provider of wat dan ook ... dan weet ik zelf wel waar ik dit moet doen. En heus ik voel me hartstikke vereerd dat juist ik ben uitgekozen voor die loterij, dat mobieltje, die vakantie enzovoort maar nee ik ga geen extra lotto lootjes kopen of sms-en.
Sodemieter op, jullie bellen altijd op een klote tijdstip wanneer ik aan het koken ben of nog erger wanneer ik op de w.c zit!"

Kijk dat zou ik het liefst willen zeggen maar nee dat doe ik niet, in plaats daarvan krijgen ze de zeer verkorte versie te horen.

Ik neem op, zij/hij zegt zijn of haar naam.
dan vragen ze meestal naar meneer of mevrouw.
waarop ik antwoord
"gaat dit over een aanbieding?"
is het antwoord ja dan ga ik meteen over op de automatische piloot.

"op dit moment heb ik geen interesse, zodra de interesse daar is zijn jullie die eerste die het weten"
en dan hang ik op.

De aanleiding van dit stukje is omdat ik een paar minuten geleden ook weer ben gebeld en dan is het zo vers hè, alles komt dan weer naar boven

Zijn er eigenlijk uberhaupt wel mensen die dit een geweldige service vinden en zitten te wachten op dit soort telefoontjes?

"heb je, je haar anders?"
"ja, vind je het leuk?"
"ja hoor"
er volgt een stilte
"meen je dat nou of zeg je maar wat?"
"nou, het maakt je wel ouder"

*slik*

onnodig te melden dat lief waarschijnlijk al meteen spijt had dat hij deze laatste zin had uitgesproken, jullie weten allemaal hoe het verder gaat, je wil dan weten wat het is dat je ouder maakt, kijkt ie wel goed? is het soms een grapje? vervolgens kijk je heel anders naar je kapsel, gadverdamme hij heeft gelijk om even later weer in de spiegel te kijken en het echt niet te snappen waar ie dat vandaan haalt het zit juist leuk, hoeveel ouder is ouder eigenlijk? 40, 50 of mensen gaan spontaan voor me opstaan in de bus ouder?
eind maart word ik 38, je hoort mij niet klagen hoor, nee echt niet ... maar ik wil er wel als 38 [jonger mag ook] uit zien en niet als 50+er ofzo.
enfin dit speelde zich allemaal af in de auto, toen we even later uitstapten keek hij nog eens en zei
"oooh nu zie ik het goed, ik zag het net van de zijkant, het zit hartstikke leuk!!"

*zucht*

Opa kijkt er zo naar uit, ze komt bij hem logeren, 4 dagen lang.
Hij doet nog de laatste boodschappen, neemt verse boontjes mee en lekker rijst.
Nog wat speciale koekjes en snoepjes in het boodschappenmandje en wat lekkers voor zichzelf natuurlijk.

Hij heeft de films die hij wil zien al uitgezocht en de c.d-tjes liggen ook al klaar die hij nog moet luisteren.
Want als ze komt logeren heeft hij tijd voor zichzelf, geen afspraken voor Opa, want Opa is aan het oppassen.
4 dagen lang knuffelen, samen languit op de bank, wandelen door de regen, wakker worden door haar geblaf, midden in de nacht een lik krijgen over zijn gezicht, uit bed geduwd worden omdat zij al die ruimte nodig heeft.

Het maakt hem allemaal niets uit, Opa is nu eenmaal stapelgek op haar en zij op hem ...

Opa & Belle, dat is dikke mik!

Ik heb iets met verboden toegang, ik wil dan juist naar binnen, weten waarom het verboden is.
Zo ben ik in Paleis het Loo al [per ongeluk, ja echt waar ] over een honderd jaar oude vloerbedekking gehold met achter me aan slepend een dik stuk touw met daar weer aan vast een paar van die paaltjes, je weet wel van die dingen die ze neerzetten zodat je er juist binnen blijft ... enfin Gadies niet, ik had die hele afzetting niet gezien en rende richting een kamer wat er zo geheimzinnig uitzag, juist ook omdat er niemand naartoe liep en sleepte zo de afzetting met me mee.

Mijn droom is dan ook om s'nachts rond te lopen in ons favoriete attractie park, yep Disney, na sluitingstijd wanneer iedereen weg is snel naar binnen sluipen.

Gezellig met een paar vrienden door het park lopen [foto's maken natuurlijk want dit is de ultieme kans]
Krijgen we trek? dan gaan we richting de keuken b.v Blue Lagoon, trekken de ijskast open en eten maar.
10 x Peter Pan doen, wat nou fastpass? we blijven gewoon zitten!
Daarna naar Phantom Manor waar we ipv rijdend lopend door de attractie gaan ... hey Melanie Ravenswood, jij ook hier?
Uiteindelijk gaan we natuurlijk shoppen, heerlijk op ons gemak kleding passen en ja de eurootjes tellen we eerlijk neer op de toonbank, dat dan weer wel.

Maar dit zal nooit gebeuren, want ik kijk altijd 3 stappen vooruit en bij die 3 stappen zie ik dan hoe we voor we ook maar 1 stap hebben gezet, we meegenomen worden door de bewaking, onze jaarpassen worden afgenomen en we het wel op onze buik kunnen schrijven om ooit nog een Disney park binnen te wandelen ... en dus droom ik maar rustig verder.

Die jongens in het filmpje hieronder hadden dezelfde droom als ik, stiekem een ritje maken in the Tower Of Terror ... ehm alleen liep het toch iets anders af dan ze hadden verwacht.

Ik en mijn schoonzusje, we zijn verliefd.
We zwijmelen weg als er een foto opduikt.
2 gillende meisjes, kwijlend bij de aanblik van ... van ... ja van alles, alhoewel hij niet echt gespierd is eigenlijk, enfin waar kwijlen we dan eigenlijk van?
nahhh hij is gewoon een goed acteur en daarom kwijlen we

Johnny Depp
Chocolate, ooooh zo'n lekkere film, Finding Neverland, alle Pirates delen, we zagen ze als eerste in de Bioscoop, Depp als Willie Wonka? ja hoor daar zaten we weer, te smachten in de bios ook al zag hij er uit als een opgepoetste Michael Jackson [kan het nog erger?]

Ik als Tim Burton fan [hij is de 'vader' van mijn grote vriend Jack Skellington] werd helemaal op mijn wenken bediend, toen het nieuws kwam dat Burton en Deppie weer samen gingen werken om dit keer de musical Sweeney Todd te verfilmen, we waren helemaal blij, lekkere Deppie zou gaan zingen!!!

Enfin gisteravond was het dan zover, de afspraak stond al weken, verrek misschien zelfs wel maanden
Kaartjes gereserveerd, gekookt voor man en kinderen, hond uitgelaten, kijken hoe laat de bus vertrekt en voila daar gingen we!

Mijn bus was 10 minuten later dan gewoonlijk, de sms-jes vlogen over en weer ...terwijl ik in de bus zat zag ik haar staan bij de afgesproken plek, joehoeee Deppie here we come!!
Eerst lekker eten en een stevige borrel er achteraan en dan op naar ... Sweeney Todd.

En wat een film!!!!!
Echt heerlijk donker zoals alleen Tim Burton dit kan en Johnny Depp, woehaaaaaaaaa, hij kan nog zingen ook!!! [of het is een Milli Vanilli act, dat kan ook natuurlijk ]
Het eerste uur zaten we voornamelijk te lachen, er was nog niemand zijn keel doorgesneden ... dus niets engs, nee dat begon het tweede uur ...mijn hemel, het bloed spoot alle kanten uit!

Maar ik moet het hem nageven, zelfs met het bloed druipend van zijn gezicht is ie nog lekker om te zien, zijn maar weinig mensen die dit kunnen zeggen hoor

Oké alle sexistische opmerkingen op een stokje, hij is natuurlijk gewoon een waanzinnig goed acteur en deze rol is hem op het lijf geschreven!
Daarbij komt dat Alan Rickman [jeweetwel Sneep uit de Harry Potter films] ook een schitterende rol speelt als rechter Turpin en niet te vergeten Helena Bonham Carter als mevrouw Lovett, super, ik vond haar in Big Fish als Jenny en de heks ook zo geweldig goed!

Wij hebben een heerlijke avond gehad en dat de muziek nog in ons hoofd zat toen we eenmaal weer thuis waren, ach dat nemen we maar op de koop toe ...

O ja, Depp is trouwens genomineerd voor een Oscar [beste Acteur] hij heeft 'm verdiend, niet zo zeer voor deze rol misschien, maar toch zeker wel voor al die andere prachtige rollen die hij in het verleden heeft gespeeld!

Zo en nu op naar de volgende Deppie en/of Burton film!
Heb ik me daar toch laten vertellen dat meneer Burton Alice In Wonderland gaat verfilmen ....ehm Depp als de Mad Hatter? ja dat lijkt me wel wat

Ik gebruik heel vaak de fotoservice online van de HEMA, bladeren naar je mapje, uploaden, kiezen welk filiaal we de foto willen ophalen, mailtje in de box wanneer de foto gereed is en klaar is Klara, of in dit geval Gadisa.

Zo deed ik dit ook een paar dagen voor kerst, de foto van de sterrenwacht met al die prachtige witte bomen ... die zou mooi staan in de hal.

Vorige week kregen we een mailtje dat de foto gereed was en we deze konden ophalen.
Dus daar gingen we vanochtend, gezellig richting de HEMA, we hadden dit keer een ander filiaal gekozen, dichter bij huis ...

Bij binnenkomst stond er een flinke rij, er is geen aparte balie voor de foto's, nee je moet gewoon bij de enige kassa die dit filiaal rijk is aansluiten en zeggen dat je een foto komt ophalen.

Oke we zijn aan de beurt
"goedemorgen, ik kom een foto ophalen" zeg ik blij.
ik kijk in de ogen van een meisje, zij kijkt niet echt blij ... ze snauwt "is het een vergroting?"
"jaaa 60 bij 40, dus een flinke vergroting" grap ik nog steeds vrolijk.
ze kijkt me aan met een blik "hoe durf jij vrolijk te zijn!" ik verwacht ieder moment een stoot voor mijn harses te krijgen maar in plaats daarvan draait ze zich om en gaat zoeken ...

Ze zoekt tussen de envelopjes net zo groot als een briefkaart.
lief en ik, we kijken elkaar aan ... 60 bij 40 had ik toch gezegd? nou ja het zal wel.

Zoeken, zoeken, zoeken ... en zuchten, dat doet ze ook.
Ze staat op en komt naar me toe.
"ik kan 'm niet vinden"
"maar ik heb een mailtje gekregen dat ik 'm kan ophalen, de 28ste kreeg ik het mailtje al, maar heb express een aantal dagen gewacht ivm oud en nieuw enzo" nou ja het kan haar allemaal niet interesseren want ze staat terwijl verveeld naar het plafond te kijken en draait haar ogen weg.

Ik heb inmiddels zin om achter de balie te stappen en zelf die kast open te trekken, op zoek naar mijn foto!

Na een flinke zucht en nogmaals vragen welk formaat
"60 bij 40"
draait ze zich om en smijt de kast nogmaals open.

"nee ik kan 'm niet vinden!"
"en nu?" vraag ik nog steeds beleefd
ze draait zich naar me om met een soort van exorcist blik op haar gezicht en brult
"ja wat nou nu? ik kan niet toveren"

Ik kan niet anders dan naar haar kijken en afvragen hoe oud dat kreng eigenlijk is en of ze ooit weleens van beleefd zijn heeft gehoord!
"je kijkt niet goed, 60 bij 40 is zo groot" en ik wijs het formaat aan "jij kijkt bij de kleine foto's" snauw ik terug.

Ze haalt haar schouders op en snauwt nogmaals "ik kan niet toveren", mijn bloed kookt inmiddels en ik zie allerlei Stephen King taferelen aan me voorbij gaan met haar in de hoofdrol.

Inmiddels is er een jongen bij komen staan die zegt het over te nemen.

Hij pakt er een lijst bij ...
"nee hij is niet binnen gekomen, ik zal er over bellen, geef uw telefoonnummer maar en dan neem ik a.s dinsdag contact met u op, want maandag is de fotoservice nog gesloten"

zo gezegd, zo gedaan, we bedanken hem vriendelijk en eenmaal buiten kijken we elkaar aan en schreeuwen tegelijkertijd naar elkaar
"Ze kan niet toveren!"

Ik gebruik geen make-up, vroeger wel, wat zeg ik ... vroeger [lees jaren 90] durfde ik de deur niet uit zonder!
Make-up, blush, oogschaduw, mascara, lippenstift ... alles kwam voorbij.
Ik voelde me 'naakt' zonder ... gek eigenlijk want van de 1 op de andere dag ben ik ermee gestopt, geen idee meer waarom ... laten we het er maar op houden dat ik meer zelfvertrouwen heb gekregen.

enfin het enige wat ik nu gebruik is labello ...
oke voor een feestje maak ik een uitzondering, een mascara en lippenstiftje komen dan wel op hun plaats terecht.

zo ook afgelopen oud en nieuw, ach laat ik me eens optutten dacht ik nog.
dus hup richting badkamer en smeren maar ... de nieuwe waterproof mascara ging er ook meteen op.
lief gaf me een compliment en ik voelde me extra lekker met mijn aangedikte oogopslag.

Inmiddels is het 2 Januari en ik voel me nog kiplekker, behalve dan dat ik nog steeds probeer die waterproof mascara eraf te krijgen, ik lijk verdorie wel Alice Cooper!

*zucht*

En dat terwijl het leven zo makkelijk kan zijn, gewoon niets anders dan een heerlijke gezichtscreme en een labello ...
Was het maar weer zo ver!

"waar wil je 'm hebben?"
"bij het raam? ja doe maar bij het raam, hij kan makkelijk naast de vitrinekast, halen we alleen die foto weg die er hangt en klaar"

lief schuift onze perfecte kerstboom richting raam.
Het plastic zit er nog omheen, met de schaar knip ik het plastic los en de boom ontvouwd zich als een gezellige groene paraplu.

"wow wat groot hè?"
"de vitrinekast moet weg en dat andere fotolijstje die er hangt moet ook weg"

en dus halen we de vitrinekast leeg, beeldjes eruit, glasplaten eruit, heel voorzichtig de kast, die geheel van glas is, optillen ...

"ehhh waar zetten we nu de vitrinekast?"
"boven?"
"nee laten we er nu maar niet mee naar boven gaan, ik kan niet goed lopen en dat ding is zo zwaar... we zetten 'm wel in de eetkamer"

zo gezegd zo gedaan.

we schuiven de boom op de plek waar net nog de vitrinekast stond.
het is werklijk geen gezicht, hij staat zowat in het midden van de huiskamer.

"hij is veels te groot, we hebben een te grote boom gekocht!"

lief begint al te zuchten en als hij dat doet dan word ik nerveus ...
zuchten wil namelijk zeggen 'het gaat te lang duren, ik ben het zat, zet dat ding ergens neer en klaar'

maar ik wil onze perfecte boom op de perfecte plek in de huiskamer ...

en dus gaan we de boom naast de bank proberen, maar dan gaan we de bank op de plek zetten waar eerst de vitrinekast stond ...
de hele huiskamer staat inmiddels op zijn kop ...

Na heel wat geschuif met de boom, gemopper van mijn kant zoals "weer veels te overdreven zo'n grote boom" en "het is voor mij toch ook allemaal nieuw, volgend jaar weten we meteen waar we 'm neer moeten zetten" en veel gezucht van lief zijn kant *zucht, zucht* is de kerstsfeer ver te zoeken.

Dan komt hij met een idee, "laten we de boom bij de eettafel zetten, waar we nu de vitrinekast hebben staan"
En dus gaat de vitrinekast weer van zijn plek, terug naar de huiskamer, beeldjes eruit, glasplaten eruit, optillen richting huiskamer.

We schuiven de boom richting eetkamer en zetten 'm op zijn plek ...
''helemaal goed, echt dit is het" juich ik blij, opgelucht dat we een goed plekje hebben gevonden want het zinnetje "ik gooi 'm straks zo bij de vuilnis" had lief ook al in de mond genomen.

Na het inruimen van de vitrinekast, ophangen van de fotolijstjes en het terug plaatsen van de andere meubels, gaan we verder met de boom ... het is tijd om hem te versieren.

Ik pak de lichtjes uit de doos ...

ze zitten in de knoop ...
*slik*

"die is mooi Gadies, kijk, niet zo groot ook"
Hij heeft inderdaad een in mijn ogen ielig boompje in zijn handen ...
Beelden van het ielige boompje in de huiskamer met een grote tinkerbell [de piek] er bovenop gaan door mijn hoofd, ik zie het boompje zo omvallen terwijl tinkerbel aan gruzelementen valt en de rest van de ballen ook ...
"nee lief, dat is veels te klein hoor"

We struinen verder langs de stapels bomen, af en toe trekken we er 1 uit waarna we teleurgesteld kijken en 'm terug liggen.
Verderop staat een klein jongetje, hij moet een boom vasthouden die nu voor hem en zijn ouders 1ste keus is terwijl zij nog even verder zoeken naar een mooiere boom.
Ik kijk naar de boom die het ventje zo goed en kwaad als het kan probeerd vast te houden, een schitterende boom, precies ook wat wij zoeken eigenlijk ... we lopen door en ik hoor lief nog achter mij zeggen "da's een mooie boom hoor!" "jaaaa he meneer, dat vind ik ook, maar mijn vader wil een nog grotere" zegt het ventje.
We lopen verder en staan inmiddels bij de bomen met het prijskaartje van 40 euro eraan, lief zucht "ik ga echt geen 40 euro aan een kerstboom uit geven hoor" en hij heeft gelijk, dat gaan we niet doen denk ik terwijl ik alweer terug loop naar de grote stapel met bomen van 16,95 [da's tenminste een leuke prijs voor een nordman].

Verderop staat het ventje naar zijn vader te roepen "weet je het zeker pap? moet ik 'm neerleggen?" zijn vader staat een eind verder met een mega grote boom in zijn handen "ja, deze word het!"
lief trekt nog net geen sprintje richting het ventje "jullie nemen deze niet?" vraagt hij
"nee mijn vader heeft een grotere boom gevonden", "dan willen wij graag deze boom" het ventje overhandigd met een lach de boom aan lief, na nog een inspectie zijn we er over uit ... dit is de perfecte boom voor ons!

En zo kwamen wij aan onze kerstboom, een mooie nordman, die volgende week vol met Disney ballen komt te hangen...onze eerste kerst in ons nieuwe huis, gezellig!

intratuin, overvecht, de bosrand ...
uren kan ik er rondstruinen, al dat groen ...
en het is niet omdat we nu een tuin hebben, nee dit is al een 'tikvandemallemolen' sinds we samen wonen...
en ik kom ook altijd wel wat met iets thuis ...

oftewel Leidens ontzet ...
ik ga niet uitleggen wat het is, want jullie weten het volgens mij inmiddels wel ... toch?
ieder jaar hoor je mij er weer over dus voila ... geen uitleg meer.

enfin, het was weer een waar feestje!
een hele andere belevenis van dit feestje ook.
riep ik ieder jaar dat de stad al naar hutspot rook op 1 Oktober ... zo was er hier in het dorp niets van te merken.
nee natuurlijk niet, wat hebben zij nu met 3 Oktober?!

lief zit op hyves ...
"kom jij ook op hyves? " vraagt hij ...
en ach als je lief het zo lief vraagt dan doe je dat ...

dus hup Gadies naar hyves en een account aangemaakt ...
mijn eerste hyves vriendje is dus mijn lief ...

pok ... pok ... pok ...

voor ons huisje staat een hele grote eikenboom ...
aan een eikenboom groeien eikels ...
en in de herfst laten zowel de blaadjes als de eikels los ...

dat is een leuk gehoor ...
ze vallen op ons net bestrate voortuintje ...

pok ... pok ... pok ... pok ...

en ze vallen ook bovenop een geparkeerde auto ...

pok ... pok ... bang ... pok ... bang ...

soms vallen ze ook op je kop ...

pok ... pok ... AUW ... pok ...

de eikenboom is nog lang niet kaal ...
dus voorlopig horen we nog wel even deze geluidjes ...

pok ... pok ... bang ... pok ... pok ... pok ...AUW ... pok

voor het slapen gaan moet Belle natuurlijk nog even uitgelaten worden.
we lopen bijna altijd saampjes een rondje met Belle beest, lekker een frisse neus voor we ons bed in duiken.

vanavond moest ik alleen, in het donker... iets wat ik in de stad niet prettig vond.
lopen in het plantsoen die niet verlicht was en waar dit jaar al 2 meisjes waren aangerand en de gebruikte condooms op het pad lagen, nee geen fijne wandelingen waren dat.
en nu loop ik hier, tussen de weilanden, nee ook geen verlichting, koeien hebben namelijk geen licht nodig en auto's mogen er niet rijden ... pikdonker dus.
en gek genoeg voel ik me super veilig.
de koeien staan allemaal langs de kant en kijken me na terwijl ik langs loop.
in de verte zie ik kleine lichtpuntjes ... Leiden ... en rechts zie ik ook wat lichtjes ... dat is vast Zoetermeer.
Belle rent voor me uit en snuffelt hier en daar wat bij een schaap die op de weg ligt te slapen.
ergens verderop hoor ik een koe loeien.
ik zie een reiger wegvliegen ... heel laag, wat een mooi gezicht ...

ik kijk naar de lucht en zie wat sterren ... en ehhh wat is dat nu?
een musje? [het barst hier namelijk van de mussen]
een zwaluw? [zijn die al vertrokken of niet?]
nee wacht even ... daarvoor vliegt het veel te snel en op en neer ...
't is een vleermuis ...
en nog 1...
en nog 1...

Belle ziet ze ook ...
na een half uurtje zo gelopen te hebben gaan we weer op huis aan ...

en de koeien kijken ons na ...

... jij ook hier?

ja ik ook hier, ik ben ermee begonnen, toen weer gestopt ... en nu?
nu ben ik weer begonnen, ik maak en plaats graag fotootjes maar wil toch ook weleens over iets kletsen zonder er een foto van te maken.

zoals b.v het feit dat er nu warme chocolademelk voor de senseo is, ja dat is toch fijn?
echt zalig, ik zie mezelf al zitten met m'n beker op de bank voor de t.v ... en dat zonder een speciaal chocoladepadhoudertje ... nope niet nodig.

dus

hé... hallo!, ik ben er weer ...

gezellig in de file staan richting de altijd super warme v&d voor zo'n extra koopavond om wandelschoenen te passen die al pijn doen na een rondje lopen op de afdeling.
heerlijke pantoffels kopen, deze willen passen ... en bij het zitten per ongeluk op een schoenendoos gaan zitten en daardoor je evenwicht verliezen waardoor je charmant [niet dus] op de grond beland met je pantoffels in de lucht.

een half uur in de rij staan om je bij elkaar gevonden spul af te kunnen rekenen terwijl inmiddels de temperatuur tot 40 graden is gestegen ... en dan blijkt dat sommige stickers niet op bepaalde artikelen mogen [c.d's enzo - 20% korting ? vergeet het maar!]

om dan uiteindelijk thuis te komen, uit de auto te stappen en je hoofd te stoten aan de autodeur, tot bloedens toe ... waar je in de gang de net gekochte paraplu bij het dicht doen door je vinger heen prikt ... ook tot bloedens toe.

je het huilen nader staat dan het lachen ... maar toch eerst nog even met Belle uit moet door de hoosbui die net over zoeterwoude drijft.
na een warme douche uitgeput dit logje zit te tikken en dan zo door je bed in duikt om de net gekochte 750 gram fudge in 1 keer op te vreten en waarschijnlijk daarna met buikpijn in slaap zal vallen.

prijzencircus, je moet het 1 keer in je leven hebben meegemaakt.