 |
|
|
afgelopen zomer was ze nog zo klein en mocht ze wat rondlopen in de tuin.
maar toen de klimpaal in huis kwam werd ze zo behendig met het klimmen dat de schutting buiten echt peace of cake was.
aangezien ze toen nog niet gechipt en gesteriliseerd was, leek ons dit nu niet echt een goed plan en dus speelde ze gezellig binnen.
de winter kwam er aan, er kwamen nog meer speeltjes in huis, krabplank hier, klimpaal daar, hangmat aan verwarming, balletjes, muisjes ... verhip ze mocht zelfs Rhino* hebben.
ze slaapt s'middags op bed, heerlijk opgekruld aan het voeteneind, soms duik ik zelfs gewoon even naast haar en doen we samen een tukkie.
ze komt dan heerlijk tegen me aan of bovenop me liggen.
we kletsen wat af ook zo saam.
ze ligt soms op de vensterbank en kijkt naar de vogeltjes in de tuin, terwijl ze smekkende geluiden maakt.
wij vinden er dus niets zieligs aan.
tot schoonzusje vroeg wanneer ze naar buiten mocht.
ik zei dat we haar eigenlijk binnen wilde houden.
"aaaaaww wat zielig!!" reageerde ze verontwaardigd.
en sindsdien laat dat zinnetje me niet meer los aangezien ik 'm ook al vaker had gelezen op kattenforums.
is het nu werkelijk zo zielig om een kat binnen te houden?
hier achter is een drukke weg, zo'n sluipweg waar je maar 30 mag rijden maar het net het circuit van zandvoort is.
aangereden katten is wat je daar vaak ziet.
er lopen hier buiten heel veel katten, ze schijten zelfs in onze tuin [ik blijf daar een hekel aan hebben] en ze zeggen ook dat de meeste katten niet ver van huis gaan.
we vinden het gezellig met haar om ons heen.
we spelen heerlijk veel met haar, hebben de grootste lol met balletje overgooien waarbij zij dan heen en weer rent en het niets eens gaat om het balletje pakken maar het achteraan rennen.
ze weet haar aandacht goed op te eisen, komt over het toetsenbord wandelen al 'kletsend' en duwt met haar snuitje tegen mijn kin, tja dan knuffel ik gewoon lekker mee hoor.
dus is het werkelijk zo zielig?
zijn we egoistisch?
mensen die een buitenkat hebben komen met argumenten dat ze andere katten opzoeken en samen spelen, dat het heerlijk is voor ze om buiten te struinen en bovendien dat het een stuk makkelijker is als je op vakantie gaat,
de buren zetten eten en drinken neer en wij kunnen gewoon 2 weken vakantie vieren - alleen dan kennen zij mij nog niet, want ik zit daar echt niet rustig op mijn vakantieadres terwijl ik weet dat ons huisdier buiten dwaalt.
ja zeg, je hoort het vaak genoeg, van die halve zolen die een hekel hebben aan katten en vergif strooien of wat dan ook.
onze Lucky is nu 9 maanden, de lente komt er aan, ze is inmiddels gechipt en geholpen.
we moeten de beslissing nu toch echt nemen denk ik zo ...
maar eigenlijk weten we het wel, we moeten alleen nog leren dat we ons zullen moeten verdedigen.
want waar we ook voor kiezen, we bedoelen het allemaal goed, de binnenkatmens en de buitenkatmens.
*Rhino is mijn Disney knuffel, jeweetwel de hamster uit Bolt 
ik kan uren naar haar kijken, ook al drukt ze allerlei toetsen in en zie ik soms zo de tekst verdwijnen vanwege een pootje op backspace, 't is mijn draakje 
ja en toen ...
het gemis van onze Belle beest, dat blijft.
maar wat heeft Lucky een hoop verdriet weggenomen.
ze laat me lachen en ik geniet zo van haar.
het is een echte vrijkous, heus ze kan zo heerlijk kroelen ... ik ben verliefd.
ze kan dan ook niet veel fout doen, ze hangt in een grote plant, is voor haar waarschijnlijk een palmboom ... ik en mijn planten daar komt niemand tussen maar als Lucky met pot een al is omgevallen en door de aarde ligt te rollen kan ik niet boos worden, ik lach.
"ah joh ze doet 't alleen bij deze plant" verdedig ik haar nog.
sinds een paar weken heeft ze ontdekt dat ze op het aanrecht kan springen.
levensgevaarlijk zeg ik je!
niets is veilig, tijdens het koken is het een heel karwei om alles voorelkaar te krijgen.
Lucky springt op het aanrecht, ik duw haar er weer vanaf ... maar nog voor ik me heb omgedraaid hangt zij alweer aan het aanrechtblad.
maar boos worden?
nee ik niet.
"geef haar eens ongelijk, zoveel lekkers dat wil ze van dichtbij zien"
inmiddels hebben we ook een krabpaal in huis, 1 met verschillende niveaus.
speeltjes hangen eraan en ze duikt er dan ook vol op tijdens haar ren en vlieguurtje.
de krabpaal staat nu midden van de kamer, als ze op het hoogste niveau gaat zitten heeft ze zicht over de hele kamer.
"kijk ze zit weer op haar Pride Rock" grappen we al [Lion King]
vanaf daar gluurt ze nu naar het aanrecht [voordeel van een open keuken] zo ziet ze toch wat er gaande is zonder ons voor de voeten ehm handen te lopen.
zodra lief thuiskomt bespringt ze hem, zijn voeten dan vooral ... terwijl hij het uitgilt van de pijn kijkt ze mij aan met een blik van 'ha, zag je dat?'
s'avonds op de bank komt ze bij me liggen, terwijl ze me een 'massage' geeft en er luid op los spint valt ze in slaap.
"lief he?" zeg ik dan tegen jos
"jaaaa zo is ze lief ja" moppert hij nog na en vaak kruipt ze dan bij hem op schoot en zie ik 'm smelten, want hij doet wel stoer maar hij is net zo verliefd op haar als dat ik ben.
en ach, ik moet eigenlijk ook wel om mezelf lachen, want ik blijk gewoon een kattenmens te zijn ...
nah de wonderen zijn echt de wereld nog niet uit 
afgelopen zondag werden we wakker met het zonnetje op ons gezicht.
"kom we staan lekker vroeg op en gaan naar kasteel de haar in haarzuilens" zei ik tegen jos.
zo zaten we dus lekker bijtijds in de auto, ipod aan en eva bracht ons waar we zijn moesten ...
tenminste dat was de bedoeling.
we waren er bijna, toen we een weg in gingen dat dood liep.
"huh? en nu?"
"bloody eva, daar heb je ook niks aan, wat heb je dan ingetikt?"
"kasteel de haar!"
"nah, ik tik wel haarzuilens in en dan komen we vast wel borden naar kasteel tegen"
zo gezegd, zo gedaan ...
we reden een aardig stuk terug en kwamen bij een viaduct.
"JOH, KIJK NOU!!!"
schreeuwt jos terwijl hij op zijn rem trapt.
vanuit het hoge gras komt er een katje de weg op lopen dat zo voor onze auto gaat zitten.
ondertussen komt er met een rot gang een auto ons tegemoet.
"ooooh nee, die gaat dood, dat zien we nu zo gebeuren"
ik heb mijn ogen inmiddels dicht gedaan...wil het niet zien.
als ik mijn ogen open zit het katje daar nog steeds.
ik ren uit de auto uit, ze komt intussen rustig naar me toe gewandeld, en ik graai haar van de grond.
spring weer in de auto en zit daar dus met een kitten op mijn schoot.
en nu? vraagt jos
ja, laten we maar een stukje terug gaan en kijken of er huizen in de buurt zijn.
maar niemand die iets wist van een nestje.
uiteindelijk bellen we aan bij een boer.
hij deed me denken aan die boer uit 'babe' ... grote handen met de aarde nog onder zijn nagels.
hij wil het katje wel houden hoor, zijn vrouw zal er wel niet blij mee zijn ... ze hebben namelijk al een poes, een oudje.
hij houd de kitten omhoog en zegt nog dat het wel een mooie is.
"kom nog maar een keer langs als je in de buurt bent" grapt hij nog
we rijden dus naar kasteel haarzuilen.
en we hebben er ook rondgelopen.
vraag me niet wat ik heb gezien, want ik heb echt geen idee.
ik zat er namelijk niet met mijn gedachten bij.
s'middags doen we nog wat kleine boodschappen in de stad.
en we eten zelfs nog, nou ja, jos eet ... ik krijg geen hap door mijn keel.
"wat zit je nou dwars?" vraagt jos
ik denk, ja wat zit me nou dwars ... ik wil het katje niet.
nee, ik wil weten hoe het is afgelopen!
een happy end of niet?
wat vond zijn vrouw ervan?
hij zal het katje toch niet weer los hebben gelaten?
"oké" zegt jos "ik wil wel terug rijden en dan vragen we gewoon hoe het gaat, hij heeft toch gezegd dat we langs mochten komen"
ik heb mijn schoenen al aan!
en daar gaan we dus weer.
we maken exact hetzelfde ritje inclusief doodlopende weg.
we rijden de oprit op.
ik bel aan.
de deur gaat open.
"dag meneer, wij hebben vanochtend een katje gevonden en bij u achter gelaten"
"ja"
"nou, ik wil graag weten hoe het gaat en of uw vrouw het ermee eens was"
"nou dat moeten we nog even bekijken"
"waar is het katje" vraag ik, want ik wil natuurlijk wel zeker weten dat het er nog is en niet alsnog ergens platgereden.
"in de schuur"
"in de schuur?" ja, daar gaan we het krijgen ... wie stopt er nu een kitten in de schuur?
"mag ik het zien?" vraag ik met mijn liefste glimlach.
jos bekijkt het allemaal van een afstandje, hij weet inmiddels als ik ergens mijn tanden in heb gezet ik niet zo makkelijk los laat en dan vooral als het om dieren gaat.
dus daar gingen we, naar de schuur ...
zo'n houten schuur, met zo'n klein vies raampje waar je wel doorheen wilt kijken maar gewoon niet lukt, zo vies.
de eveneens houten deur gaat open en het is met recht een schuur.
ik kijk op het werkbankje en zie een melkpannetje met water en wat brokjes verspreid over de werkbank.
de kitten komt naar me toe en spint er flink op los terwijl.
dat deed ze al vanaf het moment dat ik haar had opgepakt van de weg.
nu weet ik niet watvoor uitdrukking ik op mijn gezicht had maar ineens zei de man "mevrouw neemt u het katje mee, gaat het niet dan brengt u het terug, als het maar niet op zondag is!!"
ik kijk jos aan die inmiddels in de deuropening is komen te staan.
ik zie aan zijn blik dat hij 't aan mij over laat.
het plan was om een goed thuis voor haar te zoeken.
iemand die ik ken en waarvan ik wist dat het goed zou komen en op die manier haar ook kon blijven volgen, van een afstandje weleens waar maar toch een happy end.
bij een lieve vriendin van wie ik weet dat ze alle liefde van de wereld zou krijgen.
maar dit ging niet door vanwege gezondheid die vriendinnetje in de steek laat.
plan b.
verder zoeken ...
maar ondertussen ben ik zwaar verliefd geworden.
ik mis Belle nog steeds, maar de zorg voor dat kleine beestje dat als het even kan tegen me aankruipt, in mijn hals wil liggen, spint zodra ik haar aanraak, tot mijn verbazing op de kattenbak poept en plast, uit haar pannetje gaat wanneer ik een lege keukenrol heen weer rol ... echt het voelt zo goed!
jos is wat minder snel te overtuigen.
hij is gek op beesten daar niet van, maar het verdriet ... hij wil het even niet meer en ik begrijp dat zo goed want dat wil ik ook niet meer, maar dan, dan kijkt lucky me aan met haar prachtige ogen, loopt naar me toe en begint weer te spinnen en te kroelen.
vanmiddag tikte ik een mailtje naar mensen van wie ik weet dat lucky ook een geweldig leven zal krijgen.
maar in plaats van op verzenden te klikken, klik ik op concepten ...
ik loop naar de slaapkamer en begin wat op te ruimen.
als ik terug beneden kom zie ik lucky in de schommelstoel liggen, hoe ze daarin is gekomen, geen idee...maar het was voor mij het teken [hoeveel wil je er hebben gadies?]
de schommelstoel is namelijk belangrijk voor ons, hij begon zijn reis 55 jaar geleden bij anna [tante van jos] en is langs de hele familie gegaan tot 6 jaar geleden ... anna vond het geweldig dat ik hem wilde hebben.
"hij hoort bij jou!" zei ze
anna is niet meer ... maar die schommelstoel tja, ik heb weleens gezegd "die gaat samen met mij het graf in" dus hé dat zegt genoeg
toen jos vanmiddag thuis kwam keek hij al wat vrolijker naar het kleintje.
de afgelopen 3 weken was het thuis komen tja ... leeg, dat is het enige woord wat in me op komt.
ik laat de beslissing aan hem over.
ondertussen komt de buurvrouw met haar dochter en een kadootje [2 balletjes met belletje] kijken naar lucky.
zij zijn er al over uit, lucky hoort hier, dit is allemaal geen toeval en zij willen wel voor haar zorgen tijdens dagjes weg of vakanties en als het een buitenkat blijkt te zijn dan is het helemaal makkelijk.
ze hebben zelf ook een kat ... [je weet wel de kat die ik poesss noem *fotolog]
we staan onder de douche en bespreken alles nog eens [onder de douche hebben we de beste gesprekken 
] en daar nemen we ook de beslissing.
we houden haar!
en zo kwam lucky dus in ons leventje.
