lief en ik, we wandelen door het Amsterdamse bos.
het is de tweede zondag van januari en dat zie je ook duidelijk.
overal waar je kijkt zie je mensen joggen.
alleen of met z'n twee, grote groepen met de 'leider' voorop, hij houdt het tempo erin.
ze joggen ons voorbij, oh wat hebben ze er zin in, het was tenslotte hun goede voornemen voor 2012, wat meer aan de conditie doen.
lekker in de frisse buitenlucht ...

er komt een boeing 747 laag over het bos vliegen, 7 km verderop ligt schiphol en dat is te horen.
lief staat iedere keer stil om een blik omhoog te werpen naar het vliegtuig, wat inhoud dat we om de 2 a 3 minuten stil staan aangezien het nogal druk is daar op schiphol.
de kerstvakantie is voorbij, het gewone leven gaat weer beginnen.

lief en ik, we wandelen hand in hand verder.
ik heb inmiddels mijn eigen snelwandelwedstrijd aangezien ik heel nodig moet plassen.
maar die verdomde geitenboerderij ligt 2 km verderop, dus ik moet nog even flink doorstappen.

we wandelen graag, daar door het Amsterdamse bos.
het gekke is dat we het pas hebben 'ontdekt' nadat Belle er niet meer was.
de eerste keer dat we er liepen zeiden we dan ook tegen elkaar hoe heerlijk ze het hier wel had gevonden.
tennisbal mee en spelen maar ... ik zie het dan ook voor mij.

ondertussen puffen de joggers voorbij.
sommige rood aangelopen, met koptelefoon op en een gezicht dat boekdelen spreekt.
"waar ben ik aan begonnen?"
"nog een klein stukje, dan ben ik bij de auto"
want hé, sportief zijn is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk.

eindelijk zijn we bij de boerderij, bij het openen van de deur dringen de krijsende kinderstemmetjes mijn hoofd binnen.
"neeheeeeheee ik whiiiiiil niehieeeet"
en die hitte, mijn hemel, wie wordt er hier gecremeerd?
nou ik niet, snel plassen en dan wegwezen!

we wandelen inmiddels verder langs het water waar verschillende roeiers aan het roeien zijn, want dat doen roeiers nu eenmaal.
jongens en meisjes fietsen langs de kant mee en bleren door een megafoon.
"nr 18, minstens 1 cm diep in het water"

"ik wil ook zo'n toeter" zeg ik tegen lief, "en dan ga jij roeien, bij ons achter in zo'n bootje"
"ja en dan ga jij de hele tijd gillen door die toeter, voor je het weet sta je in het dorp bekend als dat toetervrouwtje"

we hebben de grootste lol, lief en ik.

er komt een jongen voorbij rennen, strak kontje heeft ie, ja zeg dat is duidelijk te zien in zo'n legging, want meer is het ook niet.
er sjokt een meisje achter hem aan, die hoort erbij, dat zie je want zij heeft ook zo'n legging, alleen niet zo'n strak kontje.

"die kennen elkaar vast nog niet zo lang" zeg ik.
"huh? hoezo?" vraagt lief
"nou, dat is toch duidelijk, als je elkaar net kent doe je dat soort stomme dingen.
kijk dan, je ziet aan haar hele houding dat ze denkt 'wat doe ik hier?' heus als hij zich zometeen omdraaid loopt ze ineens weer heel pittig"

en verdomd, hij draait zich naar haar om en ja hoor, rechte rug en de voetjes gaan flink van de grond.
oh oh oh wat loopt ze toch pittig, tot hij weer verder gaat met zijn eigen ding ... dan zakt ze zo terug.

lief moet lachen.
"ik zei het toch?! het is gewoon een paringsdans net zoiets als wat vogels doen"
ik denk even na en zeg dan "ik ben blij dat ik dat allemaal heb gehad, wij kunnen gewoon onszelf zijn, lekker ongegeneerd boeren en scheten laten"

toettoeeeeet ...

1ste pinksterdag.
lief en ik, we gingen een dagje naar Blijdorp.

"kom, we gaan naar de vleermuizengrot"
we lopen de grot in en zien werkelijk geen hand voor ogen, zo donker.

het is druk.
iedereen botst tegen elkaar aan en we lopen met zijn allen als een stel zombies richting het weinige licht waar de vleermuizen heen en weer fladderen.
ze zitten achter glas ... wat een aantal jaar geleden wel anders was.
toen vlogen ze los en liep je er tussendoor, goh dat was wat!

voor de ingang hing er al een bord:

weet je nog, vroeger ... toen keek je uit naar de dag dat een elpee uitkwam.
je ging dan op je fiets richting platenzaak, kocht de plaat, kreeg 'm mee in zo'n speciaal elpee tasje, fietste weer terug naar huis, waar je 'm voorzichtig op de draaitafel lag, naald erop, zitten en luisteren terwijl je de hoes van alle kanten bestudeerde.

zo ging dat in ieder geval bij ons thuis.
mijn vader is een audio/muziek freak en er klonk altijd muziek door de speakers.
Beatles, Elvis, Rolling Stones, the Doors, David Bowie, Kate Bush maar ook the Everly Brothers, Roy Orbinson, Diana Ross & the Supremes, Fats Domino en dan had je ook nog Earth & Fire, Emily Lou Harris of de Nederbeat Golden Earing, Shocking Blue, Q65, Catapult en ga zo maar door.

Dean Martin, Bing Crosby & Doris Day was weer helemaal mijn moeder haar ding en Nederlandstalig ... Conny van de Bos, Lenny Kuhr, Benny Neyman, Willeke Alberti, Rita Hovink ...

samen hadden ze Elvis en Mario Lanza gemeen.
op zondag brulde Mario vaak zijn Nessun Dorma door de huiskamer.

ik kreeg dus van alles wat mee en ben daar nog dankbaar voor.
maar goed, terug naar vinyl, toen de cd speler ergens eind jaren 80 zijn intrede deed verdween de platenspeler onder het bed.
de cd was het helemaal, nooit geen overslaande plaat, geen getik of krassen ...

mijn eerste elpee weet ik nog wel, Grease, gekocht in 1978 [en ik heb 'm nog steeds]
maar mijn eerste cd?
ik zou het niet kunnen zeggen, zal vast iets van Prince zijn geweest denk ik maar zo

maar de laatste tijd ging het weer kriebelen, afgelopen zomer vond ik al mijn platen in de schuur, ik heb ze nooit weg gedaan.
ik bekeek de elpee's van Prince, ze zagen er nog goed uit, ik ben dan ook echt een kind van mijn vader
mijn vader heeft namelijk ook al zijn platen nog, een aardige verzameling in perfecte staat.

ik wilde ze wel weer draaien, maar we hadden geen platenspeler meer.
Jos was inmiddels ook helemaal om en zo kwam het dat we eens gingen kijken voor een platenspeler.

platenspelers van Dual, helemaal hot en hip ... en duur.
ook platenspelers met usb, "dat is makkelijk om je platen op de pc te zetten" sprak de verkoper.
maar wij willen onze platen helemaal niet op pc zetten, dan downloaden we ze wel ... ja dat laatste zeiden we natuurlijk niet hardop
nee, wij willen gewoon weer de beleving van het plaatjes draaien op een pick-up, draaitafel, platenspeler!
nou ja, geen platenspeler? dan maar wat grabbelen in de bakken met vinyl bij Plato & Velvet.
er stond veel 2de hands maar ook ontzettend veel nieuw, Coldplay, Moby, de complete Beatles collectie opnieuw uitgebracht.

de geur van vinyl, we werden er helemaal blij van.

we kwamen met fijne muziek thuis, alleen tja ... nog geen speler.
Jos besloot om op marktplaats te gaan kijken en na een weekje zoeken en bieden kwamen we terecht bij een gepensioneerde man die als hobby had, platenspelers reviseren.
precies wat wij zochten!
een oude platenspeler die weer als nieuw was.

we mochten komen luisteren.
"neem zelf wat platen mee, dan kun je vergelijken"

dus daar stonden we een paar dagen later, beide te glimmen bij een sony platenspeler uit 1979.
het moment dat de naald de plaat raakt ... heus het is magisch.
dus, eenmaal andermaal ... verkocht!

sinds dit weekend draaien we weer plaatjes en ook heb ik dit weekend mijn eerste Sly & the Family Stone dubbel elpee gekocht.
daar ging ik dus weer, met zo'n mooi plastic tasje in mijn hand op huis aan.
jas uit, kopje koffie, kap van platenspeler omhoog.
elpee uit de hoes, op de draaitafel liggen, naald er boven hangen, knopje om en daar gaat ie .......................

wat een feestje om zo wakker te worden op een zondag!
vanaf het moment dat ik uit het raam keek [8 uur s'morgens] was ik niet meer te houden
maar Jos moest eerst nog ontbijten, uitgebreid koffie drinken, douche, aankleden en dat allemaal terwijl ik al klaar voor de start aan het rond springen was.
maar eindelijk was hij dan zover, daar gingen we, aan de wandel in winter wonderland

onderweg kwamen we van alles tegen, auto's die vast stonden [duwen maar], schaapjes die ons begluurde vanachter het hek, kinderen op de slee die vast kwamen te zitten in het hoge sneeuw.
Jos vond het 'armoe' , tenminste dat blèrde hij toen hij wegzakte tot zijn knieën.
maar ik weet zeker dat hij het stiekem wel leuk vond, dat kan toch bijna niet anders als je met een klein kind ehm Gadies loopt

hieronder wat foto's die we hebben gemaakt en een filmpje, aan de wandel door Zoeterwoude.

een vraag die ons veel wordt gesteld.
ik klap dan dicht.
vind het moeilijk om antwoord op te geven.
het is namelijk niet met woorden te beschrijven, 't is een gevoel ... zo'n sluimerend gevoel op de achtergrond.

met pinksteren hebben we een stukje gefietst, terrasje gepakt in leiden, zitten smullen van de tapas.
iedere buitenstaander ziet 2 mensen die van een dagje vrij genieten in de zon.
maar als je naast ons komt fietsen of bij ons komt zitten dan hoor je dat het onderwerp van ons gesprek een oude dame is genaamd Belle.

maandag richting intratuin, wat plantjes uitzoeken voor de tuin,.
kan ik er normaal gesproken uren rondlopen, wandel ik nu wat onrustig met de kar tussen het groen.

we zijn graag met zijn tweetjes deze dagen.
zitten in onze eigen Belle bubbel.
dat klinkt misschien raar maar zo voelt het niet.
we voelen elkaar perfect aan, maken grapjes over de streken die ze uithaalde ... de herinneringen komen aardig terug.
het huilen is al een stuk minder.

s'middags belt jos zijn broer om te vragen hoe het gaat.
we spreken af om even langs te gaan, we voelen ons nu wel in staat om zonder in huilen uit te barsten ergens op bezoek te gaan.
dat huilen wil ik perse niet vanwege onze nichtjes amy & laura, nu kan laura de oudste daar denk ik wel wat beter mee omgaan dan amy, de jongste ...
de meiden hebben ons allemaal al zoveel verdriet zien hebben bij het overlijden van pa & ma, ze zijn nog zo jong.

dus daar gaan we.
we praten over koetjes en kalfjes, amy is wat stil en ik zie dat ze me observeert.
dan vraagt amy ineens zo uit het niets
"zit Belle al in een potje?"

*slik*

"nee nog niet, we worden morgen gebeld en dan gaan we alles regelen" legt jos haar uit.

ik slik ondertussen de brok weg die zo uit het niets mijn strot is ingeduwd.

amy is gerustgesteld en er wordt niet meer over gesproken.
ik kan me er wel iets bij voorstellen dat dit haar bezig houdt.
een potje ... opa & oma zitten toch ook niet in een potje?
opa en oma zijn gewoon nergens meer te vinden.
[opa en oma zijn gecremeerd en uitgestrooid, dat was hun wens]
dus hoe kan het dan dat Belle in een potje komt te zitten?
en wat gaan ze doen met dat potje?
maar ze stelt de vragen niet.

tegen de eind van de avond beginnen we op de klok te kijken, we worden onrustig.
daar komt dat gevoel weer naar boven dat we hebben als we een paar uurtjes van huis zijn, we moeten naar huis er zit een hond op ons te wachten die uit moet.
iets wat al zeker de laatste maanden niet opging, want als we dan op visite gingen was Belle erbij.

raar hoe je hersenen werken, ze halen het verleden weer naar het heden.

maar goed, zo gaat het dus met ons ...
Belle zit nog in ons systeem.
en heus we doen ons best, ipv deuren dicht [zodat ze de trap niet kon oplopen, iets wat ze nog wel wilde maar simpelweg niet meer kon] laten we nu expres alle deuren open.
s'avonds lopen we nog wel samen een rondje.

we hebben zoveel foto's, we gaan een mooie uitzoeken en deze uitvergroten en in de gang naast de straatdeur hangen.
dan begroet ze ons toch bij het weggaan of als we thuis komen

Belle wordt vandaag [woensdag 26 mei] gecremeerd.
nog even en ze is weer thuis!

na een slapeloze nacht waarin heel veel tranen vloeien gaat de wekker.
vanwege de pinkster drukte en het feit dat er niemand anders is die zijn werk kan doen moet jos nog een paar uurtjes naar werk.
ik zie op tegen die paar uur alleen zijn.
de slaapkamerdeur staat open en met dat jos naar de badkamer gaat verwacht ik het geluid van haar getippel.
ze kwam dan altijd even kijken, liep de badkamer in om jos te begroeten om vervolgens de slaapkamer in te hobbelen en mij met haar natte neus goedemorgen te wensen.

maar dit hele ritueel blijft uit.
geen getippel, geen natte neus ... niets.

we snikken nog wat in elkaars armen voor jos de deur uit gaat.

ik duik weer terug het bed in, kan/wil de confrontatie even niet aan.
als ik in bed lig is het namelijk net alsof het niet echt is, dat ze in de kamer ernaast lekker in haar mandje ligt te slapen.

maar van slapen komt nog steeds niet.
een half uur later besluit ik op te staan.
ik ga douchen en tijdens het voorbij gaan richt ik een blik in 'haar' kamer.

we hebben gisteravond haar mandjes [ze had er 2, 1 boven en 1 beneden in de huiskamer] en spullen weggehaald, mijn god wat was dat moeilijk.
snikkend liepen we door het huis en verzamelde alle spulletjes bijelkaar om vervolgens in vuilniszakken te stoppen en in de schuur op te bergen.
weggooien dat doen we [nog] niet ... misschien dat het er ooit van komt en misschien ook niet, ach het ligt niet in weg.

in de kamer is het leeg, onder de douche huil ik flink verder.

ik kleed me aan en kijk in de spiegel, dat is even flink schrikken, mijn oogleden zijn gewoon ballonnetjes geworden, vandaag maar geen mascara want dat heeft toch geen nut.

de telefoon gaat, schoonzusje vraagt hoe het ermee is.
ik kan redelijk mijn verhaal doen, dat wil zeggen zonder in huilen uit te barsten.
de tranen komen weer nadat ik heb opgehangen ....

ik moet die trap af naar beneden en er komt niets achter me aan trippelen.
aan de kapstok hangt geen hondenriem.
ik doe de deur open en zie meteen de lege plek onder het raam, daar waar haar mandje stond.

natuurlijk sta ik weer te grienen.

ik besluit om een foto te plaatsen op het fotolog en hier op 'wat nou', dan heb ik dat maar gehad.
tijdens het zoeken naar een mooie foto komen er zoveel herinneringen voorbij.
o ja, ze kwispelde altijd met haar staart, echt altijd ... tot dat ze ziek werd, vanaf toen kwispelde ze alleen als jos thuis kwam, haar mooie pluimstaart ging dan even 3 keer heen en weer en dat was het.
en wat kon ze rennen, ze deed alles rennend! in huis en buiten.
dingen die allemaal naar de achtergrond zijn verdwenen het afgelopen anderhalf jaar, onze Belle was nog maar een schijntje van de levendige hond die ze bijna 14 jaar is geweest, toen kwam de klad erin.

eenmaal een foto geplaatst probeer ik wat te eten, maar ik krijg geen hap naar binnen.
even in de tuin zitten dan maar ...
er spookt van alles door mijn hoofd, het afscheid ook ...
en daar ga ik weer ...

inmiddels is het bij half 12.
normaal gesproken tijd om uit te gaan ...............

en voor ik het weet sta ik in de poort.
ik loop de route die ik, sinds we 3 jaar geleden hier zijn komen wonen, dagelijks met haar liep.
langs het groene strookje waar ze dan ging zitten plassen, het veldje verderop voor de grote behoefte, zo richting kerkpad tussen de schapen en koeien om wat los rond te huppelen en aan grassprietjes te knabbelen.

verderop staat een picknicktafel, er is verder helemaal niemand.
ik ga zitten op het bankje, iets wat ik zo vaak deed terwijl zij door het hoge gras struinde.
ik zet mijn zonnebril af en ja daar zijn ze weer ... als ik zo doorga dan komt het nooit meer goed met mijn inmiddels pijnlijke oogleden.

als ik naar de kerktoren kijk zie ik dat het inmiddels half 1 is, tijd om terug naar huis te lopen.
ik loop dezelfde route terug, bij de hoek van de straat zie ik een bezorgde jos staan.
we pakken elkaar bij de hand en lopen via de poort naar huis, zo de tuin in.

we praten en janken wat af.
we lopen naar het dorp om wat boodschapjes te doen en ook tijdens deze wandeling hebben we het alleen maar over Belle.
s'avonds na het eten, waarvan ik amper een hap door de keel kan krijgen, besluiten we om even weg te gaan.
een stukje autorijden, we zien wel waar we terecht komen.

in de auto gaat mijn blik toch iedere keer naar de achterbank.
autorijden vond Belle geweldig!
met haar neus tegen het raam gedrukt en wanneer het raam open ging met haar kop in de wind.

we besluiten naar schiphol te gaan, een starbucks te halen en wat op het panoramadek te lopen.
uiteindelijk gaan we weer naar huis, we zien er beide tegenop.
bij het open doen van de deur is er niets, geen begroeting, gesnuffel, niets.
het is een leeg huis ...

we kijken nog wat naar paul de leeuw en ik lees de lieve reacties op twitter en op de site.
uiteindelijk dan toch maar naar bed, weer zo'n raar moment.
de laatste tijd moesten we haar dan wakker maken en terwijl ik het licht uit deed tilde jos haar op en bracht haar naar haar mandje boven.
ik liep er dan achteraan, we knuffelde nog wat, deed het traphekje dicht en gingen slapen ....

tja, het besef is er inmiddels wel.
Belle beest is er echt niet meer.

J: hoe gaat het met je eiland?
G: goed, kijk maar ... ik heb een baby zeehond!
J: een zeehond?

hij werpt een blik over mijn schouder ...

J: een zeehond, ben jij dan lenie 't hart?

G: *smile*

tijdens het lezen van een triest berichtje vanmiddag bedenk ik me ineens, het is 2 april.
ik denk even terug aan 8 jaar geleden, 2 april viel toen op dinsdag ... wat een verdrietige dag was dat.

lief komt thuis, met een prachtig paasboeket ...
hij kijkt me aan en zegt
"het is 2 april"

en dat doet me zoveel.
het feit dat ook hij er na 8 jaar nog aan denkt.

maar het slijt, echt nooit gedacht dat ik dat zou zeggen, maar aan de andere kant werd het ook wel tijd.
want 8 jaar lang verdriet en pijn oprakelen is ook niet goed voor een mens.
en sommige vragen worden nu eenmaal nooit beantwoord.
maar vergeten doen we het nooit.

*dag lief engeltje*

*reactietooltje staat uit, want soms zijn er verder geen woorden nodig ... *

ik sta op het punt om Belle uit te laten wanneer lief binnenkomt, hij is lekker vroeg thuis.
"ga je soms mee?" vraag ik, daar heeft hij wel oren naar.
en dus gaan we met z'n 3 aan de wandel.

het is spekglad en dus ziet het eruit alsof we op eieren lopen.
Belle trut de laatste nogal als het op poepen aankomt.
snuffel hier, snuffel daar nee geen goed plekje doorlopen maar.

zo lopen we daar, wachten tot mevrouw de perfecte plek heeft gevonden.
haar loslaten is iets wat ik niet meer doe met dit weer, het is glad en een ongeluk is zo gebeurd.
maar lief is er nu bij en lief vind dat ik haar gewoon los moet laten, dan gaat het allemaal veel sneller.

het is koud, het is glad en ik ben moe, dus geef ik hem maar de voordeel van de twijfel.
ik haak de riem los ...
Belle kijkt me aan en hopla, daar gaat ze zonder ook maar enige twijfel ... richting huis!

lief en ik we kijken elkaar zwaar belazerd aan!
oké, ik met een blik van 'ZIE JE NOU WEL!!'
Belle loopt inmiddels op een lekker tempo richting brug, over die brug is een weg, met heel veel auto's ... had ik al gezegd dat het glad was?
dus als zo'n auto ineens moet remmen voor een eigenwijze stokdove oude dame genaamd Belle ... tja, ......

stokdoof, ja dat is ze, dus roepen heeft geen zin.
lief blijft eerst nog rustig staan, volgens mij kwam dat voornamelijk omdat ie zijn ogen niet kon geloven.
ik kwam al snel in aktie.
rennen ... rennen richting brug.
een brug die nogal omhoog gaat ...
normaal geen probleem, helemaal niet, ik ben zo fit als wat ... maar het is glad weet je nog wel.

ondertussen is lief wakker geworden en begint te blèren
"BELLE, KOM HIERRRRR"

ze kijkt even achterom en ziet ons gezellig volgen, ja weet zij veel, zij hoort geen geluid, dus hoort ze ook niet dat baasje en vrouwtje roepen, baasje vooral vloekt en vrouwtje kreetjes slaakt omdat het zooooo glad is.
nee Belle hoort niets van dat alles, ze ziet dat we haar braaf volgen dus huppelt ze gewoon verder ... richting weg.

we glijden dichterbij en ineens sta ik naast haar, ik maak de riem vast en mopper flink terwijl lief schreeuwt 'dat ze moet gaan schijten!' kijkt zij ons aan en werpt nog een blik op de weg, je ziet haar denken 'zo dichtbij mijn warme mandje'.

we zetten de wandeling weer voort.
heus, de mensen die daar wonen, ze bellen elkaar al op
"daar komen ze weer, ze komen nu de hoek om ... als je even wil lachen moet je vooral blijven kijken"

"schat, wil jij een klein stukje van de clematis in de voortuin afhalen? hij groeit alweer richting dakgoot en dakpannen"
het is mijn trots, de geurende clematis met kleine rose bloemetjes in de voortuin...zo mooi, hij is nu uitgebloeid dus het kan makkelijk, een klein stukje snoeien, net tot onder de dakgoot.

lief gaat meteen aan de slag, met trap en snoeispullen naar buiten terwijl ik in huis aan het rommelen ben.
na verloop van tijd komt hij weer naar binnen, met trap en snoeispullen ...

"zo, gebeurt ... zeg zullen we zo lekker weggaan? nemen we Belle mee en zien wel waar we belanden"
"ja is goed" zeg ik nog, ik ben namelijk altijd wel in voor een ritje nowhere ...

ik pak de spullen bij elkaar, camera in de tas, tuindeur dicht, alles nog even controleren en we kunnen gaan.
Belle zit al braaf te wachten in de auto die voor de deur staat.
ik doe de straatdeur dicht en pak mijn sleutels, draai de deur op slot terwijl lief al ongeduldig in de auto zit te wachten.
ik draai me om, o ja, even kijken naar de clematis en het goede werk dat lief heeft geleverd,

huh?

waar the fuck is mijn mooie clematis gebleven?

weg,
niets,
nadda,
noppes ...

al wat rest is een stukje achterlijk oud hout van hooguit 10 cm dat net boven de grond uitsteekt.

ik ontplof!

ik kijk naar de auto en zie 'm zitten, lief met een o zo onschuldig gezicht,

"wat heb je met mijn clematis gedaan?
ik zei een klein stukje snoeien
niet alles weghalen!"

ik mopper er flink op los en uiteindelijk geef ik hem de tijd om antwoord te geven,

"nou ik had een stukje gesnoeid tot net onder het dakgoot en toen bedacht ik me ineens, ja daaag sta ik over 2 weken weer te snoeien omdat ie zo hard groeit, ik haal er gewoon nog een stuk af ...
en toen was ik aan het knippen en viel er ineens een heel stuk naar voren, dat zat niet meer vast ...
dus heb ik alles maar weggehaald"

ik kan alleen maar naar 'm kijken, mijn mooie clematis, met die kleine rose bloemetjes, die zo lekker ruiken ...
weg, echt helemaal weg ... ik kijk weer naar dat stomme stronkje hout dat zo zielig daar staat.

ik stap in de auto en voor lief de sleutel in het contact steekt kijken we elkaar nog even aan ...
hij met een blik van "hallo, laten we er om lachen" en mijn blik ...
nou geen idee watvoor blik ik in mijn ogen heb gehad, maar we reden wel meteen naar het tuincentrum waar ik 2 nieuwe clematissen mocht uitzoeken die hij nog dezelfde dag in de grond heeft gezet ...

ehm, onnodig te zeggen dat ik de volgende keer zelf snoei, dat begrijp je zeker wel

{ik ben wel zo slim geweest om clematissen uit te zoeken die niet meer dan 2 meter hoog groeien ipv 4 meter }

lief: "je straalt helemaal!"
ik:"dat komt door de zon!"

ja, het is echt lente!

de laatste dag van 2008 was een rare dag.

# lief werd s'nachts ziek
# en heeft de hele dag liggen slapen.
# laptop kreeg een kop thee naar binnen
# en stopte er dus mee.
# komt de fohn toch nog van pas.
# er zitten veel schroefjes in een laptop.
# er waren geen oliebollen
# want lief werd al misselijk als ie eten zag.
# en om nu 2 oliebollen te kopen, da's ook weer zo zielig.
# scheelt me wel weer een paar ons met afvallen.
# maar er waren nog genoeg lekkere dingen in huis.
# dus zijn er waarschijnlijk toch wat onsjes [neeee geen kilo's] bij gekomen.
# de ontdekking dat Belle echt doof is.
# ze heeft 2 x geblaft.
# en dat was niet eens om vuurwerk.
# ze sliep door het vuurwerk heen
# geloof me dat is al die andere jaren heeeeeeel anders geweest.
# ik heb echt een hekel aan oud en nieuw!
# 't is gewoon de meest onzinnige feestdag die er is!

de eerste dag van 2009 begon anders.

# lief werd fit wakker.
# ik was brak.
# ik kan gewoon echt niet tegen alcohol!
# na het ontbijt meteen richting strand.
# flinke wandeling gemaakt.
# het was erg kkkkoud.
# heus vraag maar aan lief.
# hij had zelfs een paarse neus!!!
# Belle is volgens mij ook kippig.
# ze liep met een andere man mee.
# hij leek niet op lief ...
# nah dat is niet waar
# hij had ook een muts op en een spijkerbroek aan.
# de nieuwjaarsduik in Noordwijk is leuk om mee te maken.
# eindelijk kwam ik een beetje in de feeststemming.
# bij thuiskomst besloten dat we de boom nog even laten staan.
# 't is geen kerstboom meer maar ons disney plantje.
# ik ben blij dat oud & nieuw voorbij is!
# volgend jaar plakken we gewoon nog een 3de, 4de, 5de, 6de en 7de kerstdag erachteraan!
# en slaan we oud en nieuw over!

de laatste paar dagen vriest het er s'nachts flink op los, maar ook overdag is de temperatuur hier nog onder nul.
ik vind dit heerlijk weer, zeker met z'n prachtige blauwe lucht en stralend zonnetje, ga ik er graag op uit.

lief kijkt daar anders tegenaan.
het begint al bij het opstaan, mopperen kan ie als de beste op dat soort momenten, nederland is dan ineens een kloteland en als ie ouder word en met pensioen gaat, dan gaat ie emigreren naar spanje [gadverdamme wat moet je daar nou? ga dan naar florida, daar hebben ze nog een leuk pretpark in de buurt ]

ik begrijp nooit zo goed wat nu echt zijn probleem is, want je kan je toch tegen de kou aankleden?
het gaat [of wil] er bij mij gewoon niet in, dus doe ik mijn best om lief warm te houden, ja ook als we er op uit gaan
warme wollen handschoenen, warme wollen muts, een lekkere lange warme wollen sjaal, truien, t'shirts met lange mouwen voor onder de truien ... en ga zo maar door.
als lief hier de deur uitstapt kan ie zo naar de noordpool, maar nee hoor het mag niet baten, de ouwe zemelaar gaat gewoon door met het mekkeren.

als ik dan mijn hoop uitspreek op wat witte spul, sneeuw genaamd, dan kijkt hij me alleen maar aan met een groot vraagteken in zijn ogen.

lief en ik, we hebben veel dingen gemeen ... maar daar valt het heerlijke seizoen winter dus echt niet onder.
vandaar deze open brief aan mijn lief ...

Op Twitter staat/stond het volgende te lezen; camera mee, lief mee, hond mee ... en lopen maar ...

En dus gingen we er op uit, regenlaarsen aan want omdat het zo geregend had kon het wel eens een blubber bende zijn daar waar wij naar toe gingen ...

Een kleine 20 minuten later liepen we het weiland in.

'wacht even' riep ik tegen lief
'ik ga daar een foto maken!'
mooie grote pluimen in een bosje bij elkaar, ik hoefde alleen maar door het weiland naar de andere kant te lopen en ik zou er tussenin staan ... mooi zo'n pluimenfoto.

Bij de 2de stap die ik zette zakte ik tot mijn enkels weg ... wat volgde was een wandeling waarbij we iedere keer weer wegzakte, lief zat al snel onder de modder en Belle maakte sprongen zoals we haar nog nooit hebben zien doen in die 14 jaar, heus het leek wel een hinde!
Lachend strompelde we achter elkaar aan terwijl de blubber spetters in het rond vlogen, het was zo drassig als wat.

Belle vond het geweldig, ze zag er op het eind van de wandeling zo vreselijk uit dat we bij thuiskomst direkt richting badkamer zijn gelopen om haar onder de douche te zetten ...iets waar ze een gruwelijke hekel aan heeft.

Het was een heerlijke drassige dag, deze 'zomaar een zondag' ...
Gelukkig kan de fotocamera ook filmen, zo houden we deze fijne dag nog wat extra vast.

ik kijk graag naar je ...
als je lacht ...
praat ...
in gedachten bent...
en zelfs als je boos bent ...
ik zie je zo weinig echt boos dat als het dan een keer gebeurt ik altijd in de lach schiet ...
waarop jij dan weer bozer word en ik nog meer moet lachen ...
want weet je, boos zijn past gewoon niet bij jou ...

als jij slaapt en ik weer naast je ligt te piekeren en hierdoor geen oog dicht doet, dan kijk ik naar je ...
zo rustig als jij bent ...
zelfs in je slaap straal je rust uit en nadat ik heb besloten dat het allemaal wel goed zal komen en tegen je aan kruip, sla jij automatisch je arm om me heen, druk me tegen je aan en val ik eindelijk in slaap ...

jij ...

je laat me uitrazen, mopperen en brullen ...
om daarna te vragen wat er nu precies is ...
terwijl ik in je ogen kijk doe ik mijn verhaal en weet dat het allemaal wel meevalt ...

weet je wanneer ik ook naar je kijk?
als we na het vrijen liggen na te genieten ...
niks geen sigaretje of weltrusten, maar giechelen en knuffelen ...
ook na 22 jaar nog ...

jij ...

je maakt me intens gelukkig ...
en ach, zeg nou zelf ...
het is toch geen wonder dat ik zoveel van je hou!
jij brengt het beste naar boven in mij ...

welke vrouw wil dat nou niet?

Ik schreef het al, afgelopen maandagavond heeft de wii zijn intrede gedaan in huize j&g en wat hebben we al een plezier gehad, tennis, golf, baseball ... om 12 uur stonden we nog te spelen.

Dinsdagmiddag kwam lief met een verassing thuis ... de wii fit!
Als een kind zo blij ging ik aan de slag, oke, ik schrok me rot toen mijn mini mii dikker werd, heus dat mogen ze bij de nieuwe versie van mij weglaten.
Enfin, sindsdien zijn we helemaal into the wii fit

Lief is goed met het springen vanaf de skischans en het koppen [voetbal].
Ik doe mijn best met het koppen maar krijg iedere keer een voetbalschoen tegen mijn mii hoofdje en dat springen van die ellendige skischans ...ach mijn mii ziet sneeuw en wat blijkt? ze is er net zo gek op als ik en kan niet wachten tot ze er middenin staat.

Neeeee dan aerobics ... dat is meer aan mij besteed, steppen, joggen en jawel daar is ie ...hoelahoepen.
Lief zat dat allemaal eens te bekijken en besloot om na het joggen het hoelahoepen te proberen ...

Ik was al gewaarschuwd door Josanne via twitter, maar nu heb ik het zelf mogen aanschouwen ... echt, tranen van het lachen rolde over mijn wangen.

Een dikke aanrader die wii fit, niet alleen voor je buikspieren maar ook voor je lachspieren, heus waar!!

vroeger, toen gadies een klein gadiesje was, vond ik aardbeitjes al net zo lekker als nu.
mijn moeder luste er ook wel pap van en dus was het de normaalste zaak van de wereld dat wij als avondmaal aardbeien met slagroom aten.
gewoon een diep bord vol met aardbeien en slagroom, ieder een pond, hup smikkelde we zo naar binnen, voorgerecht, hoofdgerecht en toetje in 1.

toen ik ging samenwonen met lief kwam er ook een dag dat ik vrolijk met 2 borden vol aardbeitjes en slagroom aan kwam zetten.
lief keek me belazerd aan en zei
"huh beginnen we met het toetje?"

"toetje? dit is je avondeten!"

ahum, bleek dus dat veel mensen aardbeien als toetje eten en niet als avondmaal.
zeker geen diep bord vol met aardbeien en slagroom.

nahhhh, ik vond dat nu zo gek.
waarom nou een paar aardbeien na het avondeten naar binnen proppen, als je een hele maaltijd ermee kan doen?

enfin, dat was dan ook de laatste keer dat ik met een bord aardbeien kwam opdraven.
lief wil wel aardbeien maar dan gewoon als toetje en ach ik ben een trouwe echtgenoot die altijd luistert

behalve vanavond, vanavond eten we pannenkoeken met ....
aardbeien en slagroom ... dat is zooo lekker.

en als je het in het pannenkoekenhuis kan eten dan mag dit toch ook gewoon thuis?

eet smakelijk!

ik had mijn dag niet, lief kwam met een troostoplossing ... naar de intratuin.
daar zeg ik geen nee tegen en dus gingen we rond de klok van 4 richting zoetermeer.
de intratuin is daar zo mooi, zo groot, zo helemaal geweldig
na wat plantjes voor de tuin in mijn mandje te hebben geplaatst, huppelde ik richting de afdeling kaarsjes, ik mocht mezelf verwennen met wat bridgewaterspul [mijn verslaving] ... met mijn neus in de kaarsjes, waxjes, zakjes en potten, echt dan ben ik helemaal happydepeppy.

maar er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan, dus gingen we weer naar huis, ik weer een beetje blij en lief met een lichte hoofdpijn [tja intratuin hè]
we reden zoals altijd, tenminste dat was de bedoeling, maar er stond een politieauto midden van de weg.
nee we konden er niet door, de weg was afgesloten, er was een ongeluk gebeurt richting stompwijk, we moesten maar via een andere route thuis zien te komen.

lief had een briljant idee, we gaan via noord aa etc, ...
een smal weggetje, langs boerderijen enzo ...

maar we waren niet de enige die dat briljante idee hadden.
we stonden vast, achter, voor , opzij ... echt overal zag je glimmende autootjes en hoorde je ronkende motors.

wij stonden inmiddels bij boerderij het geertje ...
lief kreeg intussen een lichtelijk paniek aanval, dit kon weleens heeeeeeel lang gaan duren en dat terwijl we zo dichtbij huis waren, maar we stonden vast ... mega vast.

"laten we de auto bij het geertje parkeren en dan gaan lopen" zei ik, want lief werd nu zelfs een beetje eng ... zo eng als mannen alleen kunnen worden wanneer ze in een file staan + ik voelde me natuurlijk ook wel een beetje schuldig.

en zo geschiedde dat we lopend met [natuurlijk] de intratuin tasjes in onze handen langs rijen en rijen auto's liepen.
hier en daar werden we aangeklampt met de vraag hoe ver de file ging, want wij waren de 'reizigers' die dit met eigen ogen hadden gezien, wij konden hun wel informatie geven hoe ze snel bij moeder de vrouw konden komen.

maar we hadden slecht nieuws, het stond vast en er zat geen beweging in.

ik had intussen de slappe lach gekregen, ja sorry hoor, maar het was ook een belachelijk gezicht, al die heren en dames, sommige strak in pak met hun mobieltjes driftig bellen naar huis of wie dan ook om te vertellen dat ze vast stonden tussen de koeien...over de koeien gesproken, die beesten wisten ook niet wat ze zagen, ze loeide de hele boel bijelkaar ...

maar goed, ik met mijn slappe lach en tasjes met plantjes kwam op het idee om op de fiets terug te gaan met water en broodjes ... enfin mijn fantasie nam een flinke loop met me en ik zag mezelf al met mijn fietstassen gevuld langs de auto's gaan ... nahh big business, echt wel

na een kwartiertje lopen waren we thuis.
s'avonds om een uurtje of 10 zijn we terug gelopen om de auto te halen.
geen idee wat we zouden aantreffen ... maar het was stil ... hartstikke stil.
alsof er nooit iets was gebeurt ...

heb ik trouwens onderweg naar de auto nog wel een geit gered!
dat beest zat met zijn koppie tussen het prikkeldraad ...
nahhh is het toch nog ergens goed voor geweest dat file gebeuren

We zijn aan de wandel, lief & ik.
Een vrouw fietst ons tegemoet.
"hallo" zegt lief
"hallo" zegt de fietsende vrouw

Ik kijk de vrouw aan maar ken haar niet, alhoewel ze wel vrolijk terug kijkt, dus roep ik ook maar "hallooo"

"wie was dat dan" vraag ik ...
"nou ja, de dochter van de buurvrouw" zegt lief terwijl hij in de lach schiet, hij weet al wat komen gaat.
ik graaf in mijn geheugen, kan er geen plaatje bij vinden, ja ik weet wel dat ze een dochter heeft, zie haar ook vaak genoeg in de tuin van haar moeder, maar zo op de fiets in the middle of nowhere ...herken ik haar niet.

't is een klein momentje, duurd hooguit 2 minuten in totaal.
Maar veel van dit momentjes kunnen je in een dorp op komen breken.

Hier in 't dorp spreekt iedereen tegen elkaar, als je hier je hond uitlaat dan ben je alleen maar bezig met goedemorgen, goedemiddag en goedevond te zeggen, nik mis mee, maar soms is het wel fijn om gewoon even je mond te houden, zwijgzaam elkaar voorbij te lopen, als je dan iemand tegen komt die je echt kent dan spreek je natuurlijk.

Maar daar komt het, ik heb namelijk een probleem, ik herken mensen niet als ze zich laten zien in een andere situatie.
Ja ntuurlijk herken ik vrienden en familie wel ...duhhh
Maar gewoon van die alledaagse gezichten, jeweetwel, buren van een straat verderop, mensen die je tegen komt als je de hond gaat uitlaten.
Kijk die mensen met hond herken ik wel ....aan de hond ....maar lopen ze zonder hond ergens in een winkel ...dan loop ik ze zo voorbij, echt ik herken ze niet.

Lief wel, lief onthoud alle gezichten en namen ... echt zo irritant!
Zijn we gezellig aan het shoppen in de stad is het net of ik naast een bekende Nederlander loop "hallo" "hey" "hoi" "hai hoe gaat het" "dag" ...

Nee dan ik, ik ben echt een blinde en als lief dan weer eens hallo heeft gezegd en ik me afvraag of ik die persoon ook moet kennen krijg ik vaak als antwoord van lief "ja joh da's die en die" waarna het schaamrood naar mijn wangen stijgt, pff wat zullen die mensen wel niet denken van me? zo spreekt ze, zo draait ze d'r hoofd om en doet ze net of ze me niet ziet.

Dus om dit te voorkomen, heb ik me voorgenomen om vanaf nu te spreken tegen iedereen die ik tegen kom, met of zonder hond, kinderen, toeristen, het maakt mij niet uit, ik pers er gewoon een vrolijke "hallo" uit.

Behalve in de stad, want daar pikken ze dat niet, daar loopt men zwijgzaam langs elkaar zonder ook maar op of om te kijken en ik moet je zeggen, ik vind dat op zijn tijd ook best wel prettig!

"heb je, je haar anders?"
"ja, vind je het leuk?"
"ja hoor"
er volgt een stilte
"meen je dat nou of zeg je maar wat?"
"nou, het maakt je wel ouder"

*slik*

onnodig te melden dat lief waarschijnlijk al meteen spijt had dat hij deze laatste zin had uitgesproken, jullie weten allemaal hoe het verder gaat, je wil dan weten wat het is dat je ouder maakt, kijkt ie wel goed? is het soms een grapje? vervolgens kijk je heel anders naar je kapsel, gadverdamme hij heeft gelijk om even later weer in de spiegel te kijken en het echt niet te snappen waar ie dat vandaan haalt het zit juist leuk, hoeveel ouder is ouder eigenlijk? 40, 50 of mensen gaan spontaan voor me opstaan in de bus ouder?
eind maart word ik 38, je hoort mij niet klagen hoor, nee echt niet ... maar ik wil er wel als 38 [jonger mag ook] uit zien en niet als 50+er ofzo.
enfin dit speelde zich allemaal af in de auto, toen we even later uitstapten keek hij nog eens en zei
"oooh nu zie ik het goed, ik zag het net van de zijkant, het zit hartstikke leuk!!"

*zucht*

"waar wil je 'm hebben?"
"bij het raam? ja doe maar bij het raam, hij kan makkelijk naast de vitrinekast, halen we alleen die foto weg die er hangt en klaar"

lief schuift onze perfecte kerstboom richting raam.
Het plastic zit er nog omheen, met de schaar knip ik het plastic los en de boom ontvouwd zich als een gezellige groene paraplu.

"wow wat groot hè?"
"de vitrinekast moet weg en dat andere fotolijstje die er hangt moet ook weg"

en dus halen we de vitrinekast leeg, beeldjes eruit, glasplaten eruit, heel voorzichtig de kast, die geheel van glas is, optillen ...

"ehhh waar zetten we nu de vitrinekast?"
"boven?"
"nee laten we er nu maar niet mee naar boven gaan, ik kan niet goed lopen en dat ding is zo zwaar... we zetten 'm wel in de eetkamer"

zo gezegd zo gedaan.

we schuiven de boom op de plek waar net nog de vitrinekast stond.
het is werklijk geen gezicht, hij staat zowat in het midden van de huiskamer.

"hij is veels te groot, we hebben een te grote boom gekocht!"

lief begint al te zuchten en als hij dat doet dan word ik nerveus ...
zuchten wil namelijk zeggen 'het gaat te lang duren, ik ben het zat, zet dat ding ergens neer en klaar'

maar ik wil onze perfecte boom op de perfecte plek in de huiskamer ...

en dus gaan we de boom naast de bank proberen, maar dan gaan we de bank op de plek zetten waar eerst de vitrinekast stond ...
de hele huiskamer staat inmiddels op zijn kop ...

Na heel wat geschuif met de boom, gemopper van mijn kant zoals "weer veels te overdreven zo'n grote boom" en "het is voor mij toch ook allemaal nieuw, volgend jaar weten we meteen waar we 'm neer moeten zetten" en veel gezucht van lief zijn kant *zucht, zucht* is de kerstsfeer ver te zoeken.

Dan komt hij met een idee, "laten we de boom bij de eettafel zetten, waar we nu de vitrinekast hebben staan"
En dus gaat de vitrinekast weer van zijn plek, terug naar de huiskamer, beeldjes eruit, glasplaten eruit, optillen richting huiskamer.

We schuiven de boom richting eetkamer en zetten 'm op zijn plek ...
''helemaal goed, echt dit is het" juich ik blij, opgelucht dat we een goed plekje hebben gevonden want het zinnetje "ik gooi 'm straks zo bij de vuilnis" had lief ook al in de mond genomen.

Na het inruimen van de vitrinekast, ophangen van de fotolijstjes en het terug plaatsen van de andere meubels, gaan we verder met de boom ... het is tijd om hem te versieren.

Ik pak de lichtjes uit de doos ...

ze zitten in de knoop ...
*slik*

"die is mooi Gadies, kijk, niet zo groot ook"
Hij heeft inderdaad een in mijn ogen ielig boompje in zijn handen ...
Beelden van het ielige boompje in de huiskamer met een grote tinkerbell [de piek] er bovenop gaan door mijn hoofd, ik zie het boompje zo omvallen terwijl tinkerbel aan gruzelementen valt en de rest van de ballen ook ...
"nee lief, dat is veels te klein hoor"

We struinen verder langs de stapels bomen, af en toe trekken we er 1 uit waarna we teleurgesteld kijken en 'm terug liggen.
Verderop staat een klein jongetje, hij moet een boom vasthouden die nu voor hem en zijn ouders 1ste keus is terwijl zij nog even verder zoeken naar een mooiere boom.
Ik kijk naar de boom die het ventje zo goed en kwaad als het kan probeerd vast te houden, een schitterende boom, precies ook wat wij zoeken eigenlijk ... we lopen door en ik hoor lief nog achter mij zeggen "da's een mooie boom hoor!" "jaaaa he meneer, dat vind ik ook, maar mijn vader wil een nog grotere" zegt het ventje.
We lopen verder en staan inmiddels bij de bomen met het prijskaartje van 40 euro eraan, lief zucht "ik ga echt geen 40 euro aan een kerstboom uit geven hoor" en hij heeft gelijk, dat gaan we niet doen denk ik terwijl ik alweer terug loop naar de grote stapel met bomen van 16,95 [da's tenminste een leuke prijs voor een nordman].

Verderop staat het ventje naar zijn vader te roepen "weet je het zeker pap? moet ik 'm neerleggen?" zijn vader staat een eind verder met een mega grote boom in zijn handen "ja, deze word het!"
lief trekt nog net geen sprintje richting het ventje "jullie nemen deze niet?" vraagt hij
"nee mijn vader heeft een grotere boom gevonden", "dan willen wij graag deze boom" het ventje overhandigd met een lach de boom aan lief, na nog een inspectie zijn we er over uit ... dit is de perfecte boom voor ons!

En zo kwamen wij aan onze kerstboom, een mooie nordman, die volgende week vol met Disney ballen komt te hangen...onze eerste kerst in ons nieuwe huis, gezellig!

intratuin, overvecht, de bosrand ...
uren kan ik er rondstruinen, al dat groen ...
en het is niet omdat we nu een tuin hebben, nee dit is al een 'tikvandemallemolen' sinds we samen wonen...
en ik kom ook altijd wel wat met iets thuis ...

oftewel Leidens ontzet ...
ik ga niet uitleggen wat het is, want jullie weten het volgens mij inmiddels wel ... toch?
ieder jaar hoor je mij er weer over dus voila ... geen uitleg meer.

enfin, het was weer een waar feestje!
een hele andere belevenis van dit feestje ook.
riep ik ieder jaar dat de stad al naar hutspot rook op 1 Oktober ... zo was er hier in het dorp niets van te merken.
nee natuurlijk niet, wat hebben zij nu met 3 Oktober?!

lief zit op hyves ...
"kom jij ook op hyves? " vraagt hij ...
en ach als je lief het zo lief vraagt dan doe je dat ...

dus hup Gadies naar hyves en een account aangemaakt ...
mijn eerste hyves vriendje is dus mijn lief ...