"ga je mee naar Brugge?"
lief zei meteen ja, dus hopla ... hotel boeken, in de auto stappen en rijden maar.

12 jaar geleden knutselde ik bijna elke maand een andere lay-out voor mijn sites.
zat ik eerst nog bij de gratis tripod.nl en tripod.com, kocht ik 10 jaar geleden mijn eigen domein, gadies.com ...
toen ging ik helemaal los!
ontdekte ik ook nog eens het webloggen in 2002, woehoe nog meer lay-outs.

er komt een boeing 747 laag over het bos vliegen, 7 km verderop ligt schiphol en dat is te horen.
lief staat iedere keer stil om een blik omhoog te werpen naar het vliegtuig, wat inhoud dat we om de 2 a 3 minuten stil staan aangezien het nogal druk is daar op schiphol.
de kerstvakantie is voorbij, het gewone leven gaat weer beginnen.

lief en ik, we wandelen hand in hand verder.
ik heb inmiddels mijn eigen snelwandelwedstrijd aangezien ik heel nodig moet plassen.
maar die verdomde geitenboerderij ligt 2 km verderop, dus ik moet nog even flink doorstappen.

we wandelen graag, daar door het Amsterdamse bos.
het gekke is dat we het pas hebben 'ontdekt' nadat Belle er niet meer was.
de eerste keer dat we er liepen zeiden we dan ook tegen elkaar hoe heerlijk ze het hier wel had gevonden.
tennisbal mee en spelen maar ... ik zie het dan ook voor mij.

ondertussen puffen de joggers voorbij.
sommige rood aangelopen, met koptelefoon op en een gezicht dat boekdelen spreekt.
"waar ben ik aan begonnen?"
"nog een klein stukje, dan ben ik bij de auto"
want hé, sportief zijn is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk.

eindelijk zijn we bij de boerderij, bij het openen van de deur dringen de krijsende kinderstemmetjes mijn hoofd binnen.
"neeheeeeheee ik whiiiiiil niehieeeet"
en die hitte, mijn hemel, wie wordt er hier gecremeerd?
nou ik niet, snel plassen en dan wegwezen!

we wandelen inmiddels verder langs het water waar verschillende roeiers aan het roeien zijn, want dat doen roeiers nu eenmaal.
jongens en meisjes fietsen langs de kant mee en bleren door een megafoon.
"nr 18, minstens 1 cm diep in het water"

"ik wil ook zo'n toeter" zeg ik tegen lief, "en dan ga jij roeien, bij ons achter in zo'n bootje"
"ja en dan ga jij de hele tijd gillen door die toeter, voor je het weet sta je in het dorp bekend als dat toetervrouwtje"

we hebben de grootste lol, lief en ik.

er komt een jongen voorbij rennen, strak kontje heeft ie, ja zeg dat is duidelijk te zien in zo'n legging, want meer is het ook niet.
er sjokt een meisje achter hem aan, die hoort erbij, dat zie je want zij heeft ook zo'n legging, alleen niet zo'n strak kontje.

"die kennen elkaar vast nog niet zo lang" zeg ik.
"huh? hoezo?" vraagt lief
"nou, dat is toch duidelijk, als je elkaar net kent doe je dat soort stomme dingen.
kijk dan, je ziet aan haar hele houding dat ze denkt 'wat doe ik hier?' heus als hij zich zometeen omdraaid loopt ze ineens weer heel pittig"

en verdomd, hij draait zich naar haar om en ja hoor, rechte rug en de voetjes gaan flink van de grond.
oh oh oh wat loopt ze toch pittig, tot hij weer verder gaat met zijn eigen ding ... dan zakt ze zo terug.

lief moet lachen.
"ik zei het toch?! het is gewoon een paringsdans net zoiets als wat vogels doen"
ik denk even na en zeg dan "ik ben blij dat ik dat allemaal heb gehad, wij kunnen gewoon onszelf zijn, lekker ongegeneerd boeren en scheten laten"

toettoeeeeet ...

the holstee manifesto

dit jaar stond in het teken van genieten, genieten van muziek en van het gezelschap van lieve mensen, genieten van de natuur, een goed boek, mooie films.
maar in 2011 was er ook nieuw leven, een mijlpaal, de kans om een andere weg in te slaan, nieuwe vriendschappen, eindelijk een eos, een platenspeler, geweldige nieuwe schoenen, vele tranen van het lachen en het belangrijkste ... er was hoop!

wat 2012 gaat brengen dat weet niemand, griezelige verhalen over het einde van de wereld, daar ren ik maar hard aan voorbij.
met in de agenda in ieder geval alweer 3 concerten en 3 tripjes naar het buitenland, kijk ik er in ieder geval naar uit!

heb een fijne jaarwisseling en dat 2012 vooral veel moois mag brengen bij jullie allemaal!

maar hoe fijn zijn die feestdagen nu eigenlijk?
ik lees veel verdriet zo net nog voor die fijne feestdagen.
mensen die voor het eerst deze fijne feestdagen een dierbare moeten missen.
mensen die met slecht nieuws deze fijne feestdagen in gaan.
ook mensen die nog net zo een paar dagen voor die fijne feestdagen afscheid moeten nemen van hun huisdier.
en omdat je overal maar fijne feestdagen leest, komt het waarschijnlijk ook allemaal net wat harder aan, want je moet het fijn hebben ... het zijn tenslotte feestdagen.

nou, ik lap het hele gedoe aan mijn mooie laarsjes.
wij hebben voor het eerst geen kerstboom, lief heeft zich er nooit zo voor geïnteresseerd en ik ... ik gaf nu gewoon eens toe aan dat gevoel wat ik al een jaar of 5 heb.
ik kan wel blijven zoeken naar dat kerstgevoel van vroeger, maar het is er niet meer, tijd om dat te accepteren ... klaar, basta, over en uit.
tijd voor een nieuwe traditie.

en dus gaan we fijn samen met onze nichtjes en hun ouders huppelen door het sprookjesbos.
oké, het meeste gehuppel zal wel weer van mijn kant komen, maar lief geniet op zijn manier, stoer wandelend langs de grote boze wolf.

ik wens jullie dan ook geen fijne feestdagen.
geniet nou maar gewoon van komend weekend zoals je eigenlijk elke dag al zou moeten doen.
en vergeet niet ... het zijn de kleine dingen die 't doen!

If I cannot bring you comfort
Then at least I bring you hope
For nothing is more precious
Than the time we have and so
We all must learn from small misfortune
Count the blessings that are real
Let the bells ring out for Christmas
At the closing of the year
Let the bells ring out for Christmas
At the closing of the year.

If I cannot bring you comfort
Then at least I bring you hope.

Now all the winter bells are ringing
Hear them echo through the snow
And the children's voices singing
on the streets so far below

*trekt zuur gezicht*

oké naar Disneyland Parijs!

\o/

het begon goed, we mochten een uur langer slapen vanwege de wintertijd.
het is zo fijn om op zondagochtend, om een uurtje of 4 de weg op te gaan, weinig verkeer, de zon zien opkomen, met de warme kleuren van de herfst om ons heen rijden we door het franse landschap.
altijd weer genieten.

inchecken in het hotel en hup naar het park.
we wandelen er naartoe, het is heerlijk weer, 16 graden en dan is het nog vroeg [10 uur] dus dat beloofd wat voor de rest van de dag.

toen we vorig jaar besloten om een jaartje over te slaan hebben we onze jaarkaarten ook niet verlengd, maar met het 20 jarig jubileum in het vooruitzicht [april 2012] willen we toch weer wat vaker gaan, dus vooruit, eerst maar 2 jaarkaarten regelen.

dat was sneller gezegd dan gedaan.
2 1/2 uur zijn we bezig geweest!
waarom zo lang?
nou, het was zondag en zoals ik al schreef mooi weer, wat doen al die fransen dan?
precies, ze gaan een dagje Disney doen ... dus met andere woorden.
DRUK!!!!

met dit soort dagen denk ik dan altijd aan de mensen die in de buurt op vakantie zijn en denken
"joh laten we een bezoekje brengen aan Disneyland Parijs, leuk voor de kinderen, hebben we dat ook een keer gezien"
heus, die mensen weten niet wat ze overkomt!

maar goed, terug naar mijn belevenis
daar liepen we dus weer helemaal blij te zijn.
het park, en dan vooral het kasteel, zag er prachtig uit!
ze zijn nog steeds aan het werk en druk met de verfkwast, maar het kasteel is af en schitterend!!
de daken zijn blauw en dan niet gewoon blauw maar sprookjesachtig glanzend fel disney blauw!
en de muren zijn roze, niet gewoon roze maar suikerspin sprankelend zacht disney roze!

we wandelen door het park, verbazen ons weer over de rare fratsen die mensen uithalen [bloemenperk vertrappen, kinderen richting character 'gooien', voordringen in de wachtrij terwijl je uiteindelijk gewoon allemaal bij elkaar komt en het dus niet uitmaakt of je nr 1 of 5 bent in de rij ... en ga zo maar door]

tijdens de wandeling terug naar het hotel zie ik een gezin 5 meter van hotel New York staan, ze staan bij de struiken met hun 2 kinderen en willen deze daar laten plassen.
ik vind dat zo'n grote onzin, omdat er in hotel New York heel veel wc's zijn, gratis, voor iedereen toegankelijk, ze zijn schoon, verrek ... zelfs met muziek zodat je op de maat kan plassen als je daar de behoefte toe zou voelen
ik denk nog, dat weten ze vast niet.
dus besluit in een opwelling ook eens sociaal te doen en ze dit te vertellen, voor de kinderen ook wel zo fijn, en trouwens voor de plantjes ook.
ik bedoel, als er echt geen wc's zijn, in een bos ofzo, ja heus, be my guest, maar een paar meter [en dan bedoel ik ook echt maar een paar meter] van een hotel ... nee, doe niet zo raar!
nou, dat heb ik geweten!
het waren fransen en of die krijgen geen engels op school of ze houden zich zo stom, maar die fransen zijn gewoon een apart volk [samen met de italianen, spanjaarden en de rest van europa ... maar vooruit, daar hebben we het nu niet over]
dus er stond daar een gezin met verwilderde ogen naar Gadies te kijken, alsof ik daar met een pistool stond en om al hun bezittingen vroeg, terwijl ik heel beleefd vroeg of ze soms een toilet zochten en dat ze die in het hotel konden vinden achter hun.
heus ik had zelfs mijn lieve glimlach erbij gedaan.
maar het mocht niet helpen ... ze lieten hun kinderen liever in de struiken zeiken ...
nou, zoek het dan maar uit.

dat was trouwens ook meteen het laatste moment dat ik sociaal was in Disneyland Parijs die 3 dagen, ze vragen er gewoon om, ieder voor zich en Mickey voor allen!

oh wacht, da's niet helemaal waar.
ik heb ook nog een franse oma mijn zitplaats aangeboden tijdens het wachten op de parade.
nah, ik probeer wel mee te doen met de aso's, maar het zit gewoon niet in mij ... gelukkig.

maar goed, terug naar de leuke trip.
s'avonds gaan we terug naar het park, de meeste dagjesmensen zijn naar huis en dus kunnen we wat attracties doen en genieten van de rust.
je hoort de muziek nu zoveel duidelijker dan overdag.
de lantaarntjes in Adventureland branden en je ziet de twinkelende lichtjes van Fantasyland in de verte.
we sluiten de dag af met een rondje Phantom Manor, want daar zullen we de volgende dag wel geen kans voor krijgen.
de volgende dag is het namelijk Halloween en dan wil iedereen natuurlijk in het spookhuis.

de volgende dag zijn we vroeg wakker, 6 uur.
het park gaat vandaag om 10:00 open maar nu met de jaarpas in the pocket mogen we om 8 uur al het park in ... dus ontbijten in het park!
eerst het armbandje ophalen dat ons toegang geeft voor de Halloween party s'avonds en daarna richting Buzz Lightyear, schieten maar!
om half 9 zitten we aan een lekker ontbijtje met als toetje een blueberry muffin in the bakery shop ... mmmmm.

we pakken een showtje, kijken de parade, wandelen rond en maken een reservering bij the blue lagoon om daar s'avonds een hapje te eten.

we besluiten om even een break in te lassen, aangezien we het tot een uurtje of 2 s'nachts moeten volhouden, en gaan terug naar het hotel.
even lekker een tukkie doen en nog belangrijker ... even je schoenen uit, wat kan dat toch fijn zijn.

om een uurtje of 5 gaan we weer richting park.
als de overvolle bus aankomt en de deuren open gaan zien we Wezz en consorten uit de bus 'vallen'.
natuurlijk even kletsen en de bus zien wegrijden zonder ons.
als de volgende bus 10 minuten later aankomt spreken we af dat we elkaar nog wel in het park zien en stappen in.
op naar onze reservering ... op naar onze favoriete restaurant.
The Blue Lagoon.

als we uit de bus stappen zien we de meest geweldige verschijningen.
een complete familie verkleed als karakters uit star wars.
zombies, vampieren, weerwolf, roodkapje is trouwens ook erg in als kostuum ... oh en Jack Sparrow ook!
wij hebben ons dit jaar niet verkleed, ik ga dit jaar eens echt voor het maken van foto's, ik ben wel compleet in het zwart en heb een black widow in mijn haar ... vind het wel prima zo.

en dan sta je daar, te wachten tot je naar je tafel wordt gebracht.
de bediening is geschminkt als zombie, da's leuk!

het park sluit ondertussen haar deuren voor de 'gewone' bezoeker.
om in het park te blijven moet je vanaf 8 uur je armbandje laten zien.
geen armbandje? dan richting uitgang.

om 9 uur worden we welkom geheten en veranderd de kleur van het prachtige roze kasteel in venijnig groen.
een onheilspellende lach schalt door Mainstreet USA ... het teken dat het gruwelijke griezelige feest gaat beginnen.

we besluiten deze halloweenavond te beginnen in Frontierland, het land van het wilde westen, daar waar ook 999 geesten ronddwalen richting Phantom Manor.
en wat hebben ze dit toch weer geweldig aangepakt!

we kijken onze ogen uit.

we wandelen van Frontierland naar Adventureland, naar Fantasyland ... waar we ineens Minnie en Donald tegen het lijf lopen, ze hebben haast ... er rent dan ook een menigte van mensen achteraan ...
wacht even, wie zien we daar bijna vastgeplakt aan Minnie?
Wezz!
we bekijken het van een afstandje, eens zien hoe 'de meester van het scoren van Characters' dit nu aanpakt.
nou ik weet het geheim hoor!
'gewoon' als een magneet aan de character blijven hangen
het is lachwekkend om te zien.
ik probeer dan ook een foto van hem te maken, hij heeft ons nog steeds niet door [hoezo obsessie], maar omdat ik zo moet lachen mislukken de meeste foto's.
ineens ziet hij ons.
"ik heb Hades!!!" brult ie, hij laat de foto's zien en inderdaad met een big smile staat hij naast Hades.
s'nachts in de hotelkamer zie ik nog dat hij een sms had gestuurd 'kwik, kwek en kwak!!' yep, die had ie ook op de foto.

het zegt jullie misschien niets, maar sommige characters zie je bijna niet 'loslopen' in de parken.
zo'n Hades bv heb ik nog nooit gezien, ja in een parade, maar niet zo in 'het wild'
kwik, kwek en kwak, hetzelfde verhaal.
Hades heb ik dus nog steeds niet gezien, maar kwik, kwek en kwak wel *doet dansje*

we wandelen ondertussen rustig door naar Discoveryland, aliens ... wow wat mooi!
ik heb eigenlijk bijna de hele avond met de camera voor mijn gezicht gelopen, wat een fotomomenten!!
[groter formaat en andere foto's verschijnen de komende dagen op mijn fotolog]

Mainstr. is ondertussen veranderd in een Disco, geen Disney muziekjes maar een stevige beat en dansende menigte.
het is een waar feest, springende vampieren en zingende film moordenaars [michael, freddy, chucky]

de aflsuiter van het grote feest is de villains show met vuurwerk.
om 1 uur lopen we moe maar voldaan richting hotel ...
wat een geweldige avond!
druk, dat wel, maar ach ... dat hoort erbij.

de volgende dag staan we brak op, maar we gaan gewoon door.
ontbijt weer in het park en nog wat attracties...
terwijl we zo rondbanjeren zien we de lucht betrekken, en inderdaad in de loop van de ochtend begint het te regenen.

tijd om naar huis te gaan, je weet toch dat je naar huis moet dus dan maar meteen nu we nog 'fris en fruitig' zijn.
een autorit van 5 uurtjes voor de boeg.

.

Snow on Cuba Mall in central Wellington (HD) from Ro Tierney

Sneeuw en sneeuwstormen houden grote delen van Nieuw Zeeland in haar greep.

Meteorologen in Nieuw Zeeland spreken over een zeer bijzondere situatie op dit moment. De kans dat men in Nieuw Zeeland een dergelijke hoeveelheid sneeuw te zien krijgt is uiterst klein.

Zo ligt er in de hoofdstad van Nieuw Zeeland, in Wellington, inmiddels een laag sneeuw die het record uit de jaren 70 doet sneuvelen. In het noorden van Nieuw Zeeland is de situatie zo mogelijk nog opmerkelijker. In de stad Auckland is voor het eerst sinds de jaren 30, dus 80 jaar geleden, weer sneeuw gevallen.

Het koude weer en de sneeuwbuien in Nieuw Zeeland worden veroorzaakt doordat er extreem koude lucht vanaf de Zuidpool wordt aangevoerd. Meteorologen verwachten voor de komende dagen nog meer kou en sneeuw in Nieuw Zeeland.

In het zuiden van Nieuw Zeeland is sneeuw geen ongewoon fenomeen, maar dat er in het warme noorden van Nieuw Zeeland sneeuw valt maak je wellicht maar eens in je leven mee, aldus een weerman uit Nieuw Zeeland.

bron - http://nieuwsuit.com/

tot vanmiddag, want toen was het zover, ik mocht naar de kno.
de piep was flink aanwezig ... spanning kickt ie op heb ik al gemerkt.

eerst even een praatje, ook deze arts wilde weer weten welk concert ik was geweest
"Prince op North Sea Jazz" zeg ik dan met een glimlach
daarna de hoortest.
richting geluidsdichte kamer en koptelefoon op.
voor mij ook al een hele stap aangezien ik inmiddels een angst voor koptelefoons en hard geluid had ontwikkeld in die 4 weken.
ja, daar sta je normaal gesproken niet bij stil he ... maar dat dit vrij normaal is, ben ik inmiddels ook achter gekomen.
enfin, piepjes, lage tonen, hoge tonen en ik maar drukken op de knop.
daarna woordjes die ik weer hardop moet herhalen.

"perfect" zei de dame die de test had afgenomen.
"je gehoor is goed"

ik zweefde richting wachtkamer, de zin "je gehoor is goed" galmde nog na ...
wie had dat gedacht?
de angst dat ik muziek, bepaalde tonen niet goed meer zou horen, die kon de kelder in.
hup weg jij ...

ik zat net toen ik alweer bij de arts mocht komen.
nou mevrouw Smits, de test is goed gegaan, geen aantoonbare gehoorschade.
de piep daartegen is in de 4 weken niet minder geworden, dus de kans dat deze verdwijnt is heel klein.
maar het kan.
gebeurt dit niet dan zal je er aan wennen, je hersens gaan het geluid wegfilteren.

nog een praatje en een hand.
geen vervolgafspraak nodig.

en weet je, ik vind het best!
verdwijnt ie, dan is het heerlijk.
zo niet, ook goed ...
deze week kan ik de op maat gemaakte oordoppen ophalen.
ik stort me op de yoga, ga zuinig om met mijn gehoor en geef de piep een plek.

of zoals Willeke Alberti het zegt
"goed om te horen"

het eerste uur was een genot voor mijn oren.
voor de 'niet' fans veelal onbekende nummers met een jazzy touch, hij speelde zelfs 1 van mijn favorieten 'empty room'.
heus ik pinkte toch echt een traantje weg.

het uur daarna was heftig, en dan bedoel ik het geluid.
snerpend pijnlijk ...
ik deed al zo af en toe mijn handen over mijn oren.
ik heb er nooit geen last van gehad, maar dit was te hard.
ik zag dan ook om mij heen dat ik niet de enige was.
er waren wat mensen die weg gingen en weer andere stopten oordoppen in hun oren.
oordoppen had ik niet, nooit gedaan ook ... omdat ik nooit geen last had.
praten was er niet bij, je moest gewoon schreeuwen in elkanders oren om je verstaanbaar te maken.

enfin, na 2 1/2 uur was hij klaar met spelen.
ik was lyrisch, zat glimlachend in de auto en stapte met dezelfde grote glimlach om 5 uur s'morgens in bed.

de volgende dag had ik een lichte piep, normaal ...
toch?
ja, na een concert is dat wel redelijk normaal ....
dacht ik.

maar het was 2 dagen later dat ik ineens stond te duizelen.
ik greep nog op tijd het aanrecht vast, anders had ik zo languit in de keuken gelegen.
de piep was ook een stuk heftiger.
en dan, zoals dat soort dingen gaat ... ga je er op letten.

op een piep letten in je hoofd, dat is niet fijn.
zie het als een tv of pc die aanstaat zonder geluid, let maar eens op, je hoort een piep.
maar dit is een piep wat je overal mee naartoe neemt.
het is niet uit te zetten.

die woensdagnacht had ik mijn eerste paniekaanval.
ik kon niet slapen.
het was doodstil, dus de piep was keihard aanwezig
*hallo, hoor je me, ik pieeeeeep er lekker op los*

de volgende dag was ik gebroken.
en dan ga je googlen ...

FOUT!!!

maar ja, in dit geweldige kom-we-zoeken-het-even-snel-op tijdperk doe je zoiets gewoon zonder erbij na te denken.
enfin, ik nodig je bij deze uit om zelf maar te googlen op piep in oor na concert en je komt de meest ellendige verhalen tegen.

hoe langer het duurt, des te meer is kans op genezing nihil.
o ja, en stress maakt het ook erger en je moet er niet aan proberen te denken.

ha, da's fijn, stress vermijden en er niet aan denken.
want als ik er wel aan denk krijg ik stress en dan is de kans op genezing weer een stuk kleiner.

round, round, round we go

donderdagnacht zat ik weer huilend op bed.
ik liep door het huis, had het liefst gewoon met mijn hoofd tegen de muur aan willen bonken.
of heel hard de radio aan ... herrie maken.
zal ik buiten in de tuin gaan zitten? met de wind die langs mijn oren suist is het ook lekker.
nah, dan maar een half uur onder de douche staan ... fuck it met zuinig doen met water!
onder de douche ben ik verlost van die piep, of tenminste zo lijkt het.

de zin die ik hartverscheurend snikkend tegen Jos herhaalde
"stel je voor dat het zo blijft? nooit meer stilte!!"

ja, ik had medelij met mezelf ...

ik, die altijd zo zuinig was op haar oren.
ik, die altijd tegen Jos begon te tieren dat hij het geluid van zijn koptelefoon een stuk zachter moest zetten omdat ik het helemaal in de gang kon horen
"verdomme, vandaag of morgen ben je doof!!"
ik, die helemaal niet van ipod oortjes hield en ze dus ook bijna niet in had.
ik, die zo kon genieten van muziek.

ik zou voor altijd een storende piep door alles horen en bovenal, het zou nooit meer stil zijn in mijn hoofd.

zeg nou zelf, als je dit hierboven constant tegen jezelf zegt, midden in de nacht, na het googlen en het lezen van zoveel ellende [zoals het lezen dat zelfmoord het hoogst was onder de mensen met tinnitus [ja, het heeft een naam]
en die rottige piep in je hoofd, heus ... dan is de kans op stress toch wel redelijk aanwezig.

vrijdagochtend kon ik terecht bij een vervangend arts, mijn eigen huisarts was [maar weer eens] met vakantie.
ik kreeg een preek, waarom ik niet met oordoppen naar een concert ging?
verder kon hij niets ontdekken
"dus was het waarschijnlijk gehoorbeschadiging"
hij zei het zo lullig, alsof je bij de slager stond "mag het een onsje meer zijn?"

op mijn vraag wat er nu ging gebeuren zei hij nog
"niets, er is niets aan te doen. je kan met de tijd een keer naar kno arts, maar die kunnen er ook niets aan doen"

en zo stond ik weer buiten.

op de fiets begon ik kwaad te worden.
verdomme, ik laat me niet gek maken door zo'n ellendige piep!
flikker op.
ik ga je negeren!
eenmaal thuis begon ik weer te googlen, dit keer op oordoppen.

s'avonds kwam weer het moment dat ik naar bed moest.
zachtjes de radio aan, ik was ondertussen zo moe van die slapeloze nachten dat ik als een blok in slaap viel.

en zo gaat het nu al 2 weken.
de piep is nog hetzelfde, niet zachter maar ook niet harder.

voor het slapen gaan zoek ik nog afleiding, ik lees een boek [want als ik mij concentreer op het lezen dan gaat de piep naar de achtergrond] of luister wat naar de radio.
soms slaap ik rustig door en soms lig ik klaarwakker.

er komen nu kleine dingen bij kijken.
lullige dingen.
zoals bv afgelopen zaterdag, ik liep over de markt en zag een jongetje aan komen lopen.
hij was een ballon aan het opblazen, de ballon was al aardig groot.
ik moest langs hem en hield mijn adem in ...
om eerlijk te zijn hield ik bij het voorbij gaan zelfs mijn handen tegen mijn oren.

ik zei toch al dat het lullig was.
maar zo voelde ik het op dat moment en ik gaf er maar gewoon aan toe, want alleen al het idee dat de ballon zou knallen ...

ondertussen doe ik mijn best om een afspraak met een kno arts te krijgen, is nog niet zo makkelijk want je bent nummer zoveel en een gehoortest word pas na 6 weken van aanhoudende piep afgenomen.
met andere woorden, ik ben er te vroeg bij [ja, dat bestaat ook nog]
oordoppen zitten nu standaard in mijn tas en afspraak met audicien is ook gemaakt.

ik blijf hopen dat ik op een ochtend wakker word zonder piep.

enne een gewaarschuwd mens telt voor 2 ...
ga je naar een concert?
OORDOPPEN IN!
een piep na een concert, ook al is het maar een dag, hoort er niet bij en is zeker niet normaal!
het is een waarschuwing!

"kom, we gaan naar de vleermuizengrot"
we lopen de grot in en zien werkelijk geen hand voor ogen, zo donker.

het is druk.
iedereen botst tegen elkaar aan en we lopen met zijn allen als een stel zombies richting het weinige licht waar de vleermuizen heen en weer fladderen.
ze zitten achter glas ... wat een aantal jaar geleden wel anders was.
toen vlogen ze los en liep je er tussendoor, goh dat was wat!

voor de ingang hing er al een bord: