lief en ik, we wandelen door het Amsterdamse bos.
het is de tweede zondag van januari en dat zie je ook duidelijk.
overal waar je kijkt zie je mensen joggen.
alleen of met z'n twee, grote groepen met de 'leider' voorop, hij houdt het tempo erin.
ze joggen ons voorbij, oh wat hebben ze er zin in, het was tenslotte hun goede voornemen voor 2012, wat meer aan de conditie doen.
lekker in de frisse buitenlucht ...

er komt een boeing 747 laag over het bos vliegen, 7 km verderop ligt schiphol en dat is te horen.
lief staat iedere keer stil om een blik omhoog te werpen naar het vliegtuig, wat inhoud dat we om de 2 a 3 minuten stil staan aangezien het nogal druk is daar op schiphol.
de kerstvakantie is voorbij, het gewone leven gaat weer beginnen.

lief en ik, we wandelen hand in hand verder.
ik heb inmiddels mijn eigen snelwandelwedstrijd aangezien ik heel nodig moet plassen.
maar die verdomde geitenboerderij ligt 2 km verderop, dus ik moet nog even flink doorstappen.

we wandelen graag, daar door het Amsterdamse bos.
het gekke is dat we het pas hebben 'ontdekt' nadat Belle er niet meer was.
de eerste keer dat we er liepen zeiden we dan ook tegen elkaar hoe heerlijk ze het hier wel had gevonden.
tennisbal mee en spelen maar ... ik zie het dan ook voor mij.

ondertussen puffen de joggers voorbij.
sommige rood aangelopen, met koptelefoon op en een gezicht dat boekdelen spreekt.
"waar ben ik aan begonnen?"
"nog een klein stukje, dan ben ik bij de auto"
want hé, sportief zijn is leuk, maar er zijn grenzen natuurlijk.

eindelijk zijn we bij de boerderij, bij het openen van de deur dringen de krijsende kinderstemmetjes mijn hoofd binnen.
"neeheeeeheee ik whiiiiiil niehieeeet"
en die hitte, mijn hemel, wie wordt er hier gecremeerd?
nou ik niet, snel plassen en dan wegwezen!

we wandelen inmiddels verder langs het water waar verschillende roeiers aan het roeien zijn, want dat doen roeiers nu eenmaal.
jongens en meisjes fietsen langs de kant mee en bleren door een megafoon.
"nr 18, minstens 1 cm diep in het water"

"ik wil ook zo'n toeter" zeg ik tegen lief, "en dan ga jij roeien, bij ons achter in zo'n bootje"
"ja en dan ga jij de hele tijd gillen door die toeter, voor je het weet sta je in het dorp bekend als dat toetervrouwtje"

we hebben de grootste lol, lief en ik.

er komt een jongen voorbij rennen, strak kontje heeft ie, ja zeg dat is duidelijk te zien in zo'n legging, want meer is het ook niet.
er sjokt een meisje achter hem aan, die hoort erbij, dat zie je want zij heeft ook zo'n legging, alleen niet zo'n strak kontje.

"die kennen elkaar vast nog niet zo lang" zeg ik.
"huh? hoezo?" vraagt lief
"nou, dat is toch duidelijk, als je elkaar net kent doe je dat soort stomme dingen.
kijk dan, je ziet aan haar hele houding dat ze denkt 'wat doe ik hier?' heus als hij zich zometeen omdraaid loopt ze ineens weer heel pittig"

en verdomd, hij draait zich naar haar om en ja hoor, rechte rug en de voetjes gaan flink van de grond.
oh oh oh wat loopt ze toch pittig, tot hij weer verder gaat met zijn eigen ding ... dan zakt ze zo terug.

lief moet lachen.
"ik zei het toch?! het is gewoon een paringsdans net zoiets als wat vogels doen"
ik denk even na en zeg dan "ik ben blij dat ik dat allemaal heb gehad, wij kunnen gewoon onszelf zijn, lekker ongegeneerd boeren en scheten laten"

toettoeeeeet ...

de kaarten vallen weer in de brievenbus, de winkelier begroet zijn klant, overal staat het wel te lezen ...
fijne feestdagen!

maar hoe fijn zijn die feestdagen nu eigenlijk?
ik lees veel verdriet zo net nog voor die fijne feestdagen.
mensen die voor het eerst deze fijne feestdagen een dierbare moeten missen.
mensen die met slecht nieuws deze fijne feestdagen in gaan.
ook mensen die nog net zo een paar dagen voor die fijne feestdagen afscheid moeten nemen van hun huisdier.
en omdat je overal maar fijne feestdagen leest, komt het waarschijnlijk ook allemaal net wat harder aan, want je moet het fijn hebben ... het zijn tenslotte feestdagen.

nou, ik lap het hele gedoe aan mijn mooie laarsjes.
wij hebben voor het eerst geen kerstboom, lief heeft zich er nooit zo voor geïnteresseerd en ik ... ik gaf nu gewoon eens toe aan dat gevoel wat ik al een jaar of 5 heb.
ik kan wel blijven zoeken naar dat kerstgevoel van vroeger, maar het is er niet meer, tijd om dat te accepteren ... klaar, basta, over en uit.
tijd voor een nieuwe traditie.

en dus gaan we fijn samen met onze nichtjes en hun ouders huppelen door het sprookjesbos.
oké, het meeste gehuppel zal wel weer van mijn kant komen, maar lief geniet op zijn manier, stoer wandelend langs de grote boze wolf.

ik wens jullie dan ook geen fijne feestdagen.
geniet nou maar gewoon van komend weekend zoals je eigenlijk elke dag al zou moeten doen.
en vergeet niet ... het zijn de kleine dingen die 't doen!

If I cannot bring you comfort
Then at least I bring you hope
For nothing is more precious
Than the time we have and so
We all must learn from small misfortune
Count the blessings that are real
Let the bells ring out for Christmas
At the closing of the year
Let the bells ring out for Christmas
At the closing of the year.

If I cannot bring you comfort
Then at least I bring you hope.

Now all the winter bells are ringing
Hear them echo through the snow
And the children's voices singing
on the streets so far below

387 dagen.
belachelijk gewoon.
387 dagen geleden huppelde ik er voor het laatst rond.
nah, dat kan toch niet?
maar dat kon dus wel ...
het werd wel weer eens tijd om terug te gaan.
het afgelopen jaar waren ze druk geweest met de verfkwast en dus waren we benieuwd hoe dit er nu allemaal uit zag.
tel daarbij op dat het ook nog eens mijn fav seizoen is, dus hopla, wandelschoenen aan en gaan.
op naar Duinrell!

*trekt zuur gezicht*

oké naar Disneyland Parijs!

\o/

het begon goed, we mochten een uur langer slapen vanwege de wintertijd.
het is zo fijn om op zondagochtend, om een uurtje of 4 de weg op te gaan, weinig verkeer, de zon zien opkomen, met de warme kleuren van de herfst om ons heen rijden we door het franse landschap.
altijd weer genieten.

inchecken in het hotel en hup naar het park.
we wandelen er naartoe, het is heerlijk weer, 16 graden en dan is het nog vroeg [10 uur] dus dat beloofd wat voor de rest van de dag.

toen we vorig jaar besloten om een jaartje over te slaan hebben we onze jaarkaarten ook niet verlengd, maar met het 20 jarig jubileum in het vooruitzicht [april 2012] willen we toch weer wat vaker gaan, dus vooruit, eerst maar 2 jaarkaarten regelen.

dat was sneller gezegd dan gedaan.
2 1/2 uur zijn we bezig geweest!
waarom zo lang?
nou, het was zondag en zoals ik al schreef mooi weer, wat doen al die fransen dan?
precies, ze gaan een dagje Disney doen ... dus met andere woorden.
DRUK!!!!

met dit soort dagen denk ik dan altijd aan de mensen die in de buurt op vakantie zijn en denken
"joh laten we een bezoekje brengen aan Disneyland Parijs, leuk voor de kinderen, hebben we dat ook een keer gezien"
heus, die mensen weten niet wat ze overkomt!

maar goed, terug naar mijn belevenis
daar liepen we dus weer helemaal blij te zijn.
het park, en dan vooral het kasteel, zag er prachtig uit!
ze zijn nog steeds aan het werk en druk met de verfkwast, maar het kasteel is af en schitterend!!
de daken zijn blauw en dan niet gewoon blauw maar sprookjesachtig glanzend fel disney blauw!
en de muren zijn roze, niet gewoon roze maar suikerspin sprankelend zacht disney roze!

we wandelen door het park, verbazen ons weer over de rare fratsen die mensen uithalen [bloemenperk vertrappen, kinderen richting character 'gooien', voordringen in de wachtrij terwijl je uiteindelijk gewoon allemaal bij elkaar komt en het dus niet uitmaakt of je nr 1 of 5 bent in de rij ... en ga zo maar door]

tijdens de wandeling terug naar het hotel zie ik een gezin 5 meter van hotel New York staan, ze staan bij de struiken met hun 2 kinderen en willen deze daar laten plassen.
ik vind dat zo'n grote onzin, omdat er in hotel New York heel veel wc's zijn, gratis, voor iedereen toegankelijk, ze zijn schoon, verrek ... zelfs met muziek zodat je op de maat kan plassen als je daar de behoefte toe zou voelen
ik denk nog, dat weten ze vast niet.
dus besluit in een opwelling ook eens sociaal te doen en ze dit te vertellen, voor de kinderen ook wel zo fijn, en trouwens voor de plantjes ook.
ik bedoel, als er echt geen wc's zijn, in een bos ofzo, ja heus, be my guest, maar een paar meter [en dan bedoel ik ook echt maar een paar meter] van een hotel ... nee, doe niet zo raar!
nou, dat heb ik geweten!
het waren fransen en of die krijgen geen engels op school of ze houden zich zo stom, maar die fransen zijn gewoon een apart volk [samen met de italianen, spanjaarden en de rest van europa ... maar vooruit, daar hebben we het nu niet over]
dus er stond daar een gezin met verwilderde ogen naar Gadies te kijken, alsof ik daar met een pistool stond en om al hun bezittingen vroeg, terwijl ik heel beleefd vroeg of ze soms een toilet zochten en dat ze die in het hotel konden vinden achter hun.
heus ik had zelfs mijn lieve glimlach erbij gedaan.
maar het mocht niet helpen ... ze lieten hun kinderen liever in de struiken zeiken ...
nou, zoek het dan maar uit.

dat was trouwens ook meteen het laatste moment dat ik sociaal was in Disneyland Parijs die 3 dagen, ze vragen er gewoon om, ieder voor zich en Mickey voor allen!

oh wacht, da's niet helemaal waar.
ik heb ook nog een franse oma mijn zitplaats aangeboden tijdens het wachten op de parade.
nah, ik probeer wel mee te doen met de aso's, maar het zit gewoon niet in mij ... gelukkig.

maar goed, terug naar de leuke trip.
s'avonds gaan we terug naar het park, de meeste dagjesmensen zijn naar huis en dus kunnen we wat attracties doen en genieten van de rust.
je hoort de muziek nu zoveel duidelijker dan overdag.
de lantaarntjes in Adventureland branden en je ziet de twinkelende lichtjes van Fantasyland in de verte.
we sluiten de dag af met een rondje Phantom Manor, want daar zullen we de volgende dag wel geen kans voor krijgen.
de volgende dag is het namelijk Halloween en dan wil iedereen natuurlijk in het spookhuis.

de volgende dag zijn we vroeg wakker, 6 uur.
het park gaat vandaag om 10:00 open maar nu met de jaarpas in the pocket mogen we om 8 uur al het park in ... dus ontbijten in het park!
eerst het armbandje ophalen dat ons toegang geeft voor de Halloween party s'avonds en daarna richting Buzz Lightyear, schieten maar!
om half 9 zitten we aan een lekker ontbijtje met als toetje een blueberry muffin in the bakery shop ... mmmmm.

we pakken een showtje, kijken de parade, wandelen rond en maken een reservering bij the blue lagoon om daar s'avonds een hapje te eten.

we besluiten om even een break in te lassen, aangezien we het tot een uurtje of 2 s'nachts moeten volhouden, en gaan terug naar het hotel.
even lekker een tukkie doen en nog belangrijker ... even je schoenen uit, wat kan dat toch fijn zijn.

om een uurtje of 5 gaan we weer richting park.
als de overvolle bus aankomt en de deuren open gaan zien we Wezz en consorten uit de bus 'vallen'.
natuurlijk even kletsen en de bus zien wegrijden zonder ons.
als de volgende bus 10 minuten later aankomt spreken we af dat we elkaar nog wel in het park zien en stappen in.
op naar onze reservering ... op naar onze favoriete restaurant.
The Blue Lagoon.

als we uit de bus stappen zien we de meest geweldige verschijningen.
een complete familie verkleed als karakters uit star wars.
zombies, vampieren, weerwolf, roodkapje is trouwens ook erg in als kostuum ... oh en Jack Sparrow ook!
wij hebben ons dit jaar niet verkleed, ik ga dit jaar eens echt voor het maken van foto's, ik ben wel compleet in het zwart en heb een black widow in mijn haar ... vind het wel prima zo.

en dan sta je daar, te wachten tot je naar je tafel wordt gebracht.
de bediening is geschminkt als zombie, da's leuk!

het park sluit ondertussen haar deuren voor de 'gewone' bezoeker.
om in het park te blijven moet je vanaf 8 uur je armbandje laten zien.
geen armbandje? dan richting uitgang.

om 9 uur worden we welkom geheten en veranderd de kleur van het prachtige roze kasteel in venijnig groen.
een onheilspellende lach schalt door Mainstreet USA ... het teken dat het gruwelijke griezelige feest gaat beginnen.

we besluiten deze halloweenavond te beginnen in Frontierland, het land van het wilde westen, daar waar ook 999 geesten ronddwalen richting Phantom Manor.
en wat hebben ze dit toch weer geweldig aangepakt!

we kijken onze ogen uit.

we wandelen van Frontierland naar Adventureland, naar Fantasyland ... waar we ineens Minnie en Donald tegen het lijf lopen, ze hebben haast ... er rent dan ook een menigte van mensen achteraan ...
wacht even, wie zien we daar bijna vastgeplakt aan Minnie?
Wezz!
we bekijken het van een afstandje, eens zien hoe 'de meester van het scoren van Characters' dit nu aanpakt.
nou ik weet het geheim hoor!
'gewoon' als een magneet aan de character blijven hangen
het is lachwekkend om te zien.
ik probeer dan ook een foto van hem te maken, hij heeft ons nog steeds niet door [hoezo obsessie], maar omdat ik zo moet lachen mislukken de meeste foto's.
ineens ziet hij ons.
"ik heb Hades!!!" brult ie, hij laat de foto's zien en inderdaad met een big smile staat hij naast Hades.
s'nachts in de hotelkamer zie ik nog dat hij een sms had gestuurd 'kwik, kwek en kwak!!' yep, die had ie ook op de foto.

het zegt jullie misschien niets, maar sommige characters zie je bijna niet 'loslopen' in de parken.
zo'n Hades bv heb ik nog nooit gezien, ja in een parade, maar niet zo in 'het wild'
kwik, kwek en kwak, hetzelfde verhaal.
Hades heb ik dus nog steeds niet gezien, maar kwik, kwek en kwak wel *doet dansje*

we wandelen ondertussen rustig door naar Discoveryland, aliens ... wow wat mooi!
ik heb eigenlijk bijna de hele avond met de camera voor mijn gezicht gelopen, wat een fotomomenten!!
[groter formaat en andere foto's verschijnen de komende dagen op mijn fotolog]

Mainstr. is ondertussen veranderd in een Disco, geen Disney muziekjes maar een stevige beat en dansende menigte.
het is een waar feest, springende vampieren en zingende film moordenaars [michael, freddy, chucky]

de aflsuiter van het grote feest is de villains show met vuurwerk.
om 1 uur lopen we moe maar voldaan richting hotel ...
wat een geweldige avond!
druk, dat wel, maar ach ... dat hoort erbij.

de volgende dag staan we brak op, maar we gaan gewoon door.
ontbijt weer in het park en nog wat attracties...
terwijl we zo rondbanjeren zien we de lucht betrekken, en inderdaad in de loop van de ochtend begint het te regenen.

tijd om naar huis te gaan, je weet toch dat je naar huis moet dus dan maar meteen nu we nog 'fris en fruitig' zijn.
een autorit van 5 uurtjes voor de boeg.

.

de afgelopen weken heb ik gezocht naar afleiding van de piep en deze dan ook gevonden in yoga en mediteren.
guttegut, ze gaat de spirituele kant op, maar dat stukje Gadies zat er al zo'n 25 jaar en ik heb het gewoon weer opgepakt.
en echt, het werkt!
ik slaap weer prettig en ben niet meer zo intens met de piep bezig.
natuurlijk is ie er nog wel, niet harder en niet zachter ... hij doet gewoon zijn ding.
pas als ik er op let of niet lekker in mijn vel zit dan doet ie zijn ding net even harder.

tot vanmiddag, want toen was het zover, ik mocht naar de kno.
de piep was flink aanwezig ... spanning kickt ie op heb ik al gemerkt.

eerst even een praatje, ook deze arts wilde weer weten welk concert ik was geweest
"Prince op North Sea Jazz" zeg ik dan met een glimlach
daarna de hoortest.
richting geluidsdichte kamer en koptelefoon op.
voor mij ook al een hele stap aangezien ik inmiddels een angst voor koptelefoons en hard geluid had ontwikkeld in die 4 weken.
ja, daar sta je normaal gesproken niet bij stil he ... maar dat dit vrij normaal is, ben ik inmiddels ook achter gekomen.
enfin, piepjes, lage tonen, hoge tonen en ik maar drukken op de knop.
daarna woordjes die ik weer hardop moet herhalen.

"perfect" zei de dame die de test had afgenomen.
"je gehoor is goed"

ik zweefde richting wachtkamer, de zin "je gehoor is goed" galmde nog na ...
wie had dat gedacht?
de angst dat ik muziek, bepaalde tonen niet goed meer zou horen, die kon de kelder in.
hup weg jij ...

ik zat net toen ik alweer bij de arts mocht komen.
nou mevrouw Smits, de test is goed gegaan, geen aantoonbare gehoorschade.
de piep daartegen is in de 4 weken niet minder geworden, dus de kans dat deze verdwijnt is heel klein.
maar het kan.
gebeurt dit niet dan zal je er aan wennen, je hersens gaan het geluid wegfilteren.

nog een praatje en een hand.
geen vervolgafspraak nodig.

en weet je, ik vind het best!
verdwijnt ie, dan is het heerlijk.
zo niet, ook goed ...
deze week kan ik de op maat gemaakte oordoppen ophalen.
ik stort me op de yoga, ga zuinig om met mijn gehoor en geef de piep een plek.

of zoals Willeke Alberti het zegt
"goed om te horen"

10 Juli was het zover, we gingen naar Prince op North Sea Jazz.
een nachtconcert nog wel!
opgetut met paarse nagels en paarse bloemen in 't haar nam ik plaats op de tribune.
WOW!
we zaten echt dichtbij!
wat een feestje, kom maar op heur, ik heb er zin in.

het eerste uur was een genot voor mijn oren.
voor de 'niet' fans veelal onbekende nummers met een jazzy touch, hij speelde zelfs 1 van mijn favorieten 'empty room'.
heus ik pinkte toch echt een traantje weg.

het uur daarna was heftig, en dan bedoel ik het geluid.
snerpend pijnlijk ...
ik deed al zo af en toe mijn handen over mijn oren.
ik heb er nooit geen last van gehad, maar dit was te hard.
ik zag dan ook om mij heen dat ik niet de enige was.
er waren wat mensen die weg gingen en weer andere stopten oordoppen in hun oren.
oordoppen had ik niet, nooit gedaan ook ... omdat ik nooit geen last had.
praten was er niet bij, je moest gewoon schreeuwen in elkanders oren om je verstaanbaar te maken.

enfin, na 2 1/2 uur was hij klaar met spelen.
ik was lyrisch, zat glimlachend in de auto en stapte met dezelfde grote glimlach om 5 uur s'morgens in bed.

de volgende dag had ik een lichte piep, normaal ...
toch?
ja, na een concert is dat wel redelijk normaal ....
dacht ik.

maar het was 2 dagen later dat ik ineens stond te duizelen.
ik greep nog op tijd het aanrecht vast, anders had ik zo languit in de keuken gelegen.
de piep was ook een stuk heftiger.
en dan, zoals dat soort dingen gaat ... ga je er op letten.

op een piep letten in je hoofd, dat is niet fijn.
zie het als een tv of pc die aanstaat zonder geluid, let maar eens op, je hoort een piep.
maar dit is een piep wat je overal mee naartoe neemt.
het is niet uit te zetten.

die woensdagnacht had ik mijn eerste paniekaanval.
ik kon niet slapen.
het was doodstil, dus de piep was keihard aanwezig
*hallo, hoor je me, ik pieeeeeep er lekker op los*

de volgende dag was ik gebroken.
en dan ga je googlen ...

FOUT!!!

maar ja, in dit geweldige kom-we-zoeken-het-even-snel-op tijdperk doe je zoiets gewoon zonder erbij na te denken.
enfin, ik nodig je bij deze uit om zelf maar te googlen op piep in oor na concert en je komt de meest ellendige verhalen tegen.

hoe langer het duurt, des te meer is kans op genezing nihil.
o ja, en stress maakt het ook erger en je moet er niet aan proberen te denken.

ha, da's fijn, stress vermijden en er niet aan denken.
want als ik er wel aan denk krijg ik stress en dan is de kans op genezing weer een stuk kleiner.

round, round, round we go

donderdagnacht zat ik weer huilend op bed.
ik liep door het huis, had het liefst gewoon met mijn hoofd tegen de muur aan willen bonken.
of heel hard de radio aan ... herrie maken.
zal ik buiten in de tuin gaan zitten? met de wind die langs mijn oren suist is het ook lekker.
nah, dan maar een half uur onder de douche staan ... fuck it met zuinig doen met water!
onder de douche ben ik verlost van die piep, of tenminste zo lijkt het.

de zin die ik hartverscheurend snikkend tegen Jos herhaalde
"stel je voor dat het zo blijft? nooit meer stilte!!"

ja, ik had medelij met mezelf ...

ik, die altijd zo zuinig was op haar oren.
ik, die altijd tegen Jos begon te tieren dat hij het geluid van zijn koptelefoon een stuk zachter moest zetten omdat ik het helemaal in de gang kon horen
"verdomme, vandaag of morgen ben je doof!!"
ik, die helemaal niet van ipod oortjes hield en ze dus ook bijna niet in had.
ik, die zo kon genieten van muziek.

ik zou voor altijd een storende piep door alles horen en bovenal, het zou nooit meer stil zijn in mijn hoofd.

zeg nou zelf, als je dit hierboven constant tegen jezelf zegt, midden in de nacht, na het googlen en het lezen van zoveel ellende [zoals het lezen dat zelfmoord het hoogst was onder de mensen met tinnitus [ja, het heeft een naam]
en die rottige piep in je hoofd, heus ... dan is de kans op stress toch wel redelijk aanwezig.

vrijdagochtend kon ik terecht bij een vervangend arts, mijn eigen huisarts was [maar weer eens] met vakantie.
ik kreeg een preek, waarom ik niet met oordoppen naar een concert ging?
verder kon hij niets ontdekken
"dus was het waarschijnlijk gehoorbeschadiging"
hij zei het zo lullig, alsof je bij de slager stond "mag het een onsje meer zijn?"

op mijn vraag wat er nu ging gebeuren zei hij nog
"niets, er is niets aan te doen. je kan met de tijd een keer naar kno arts, maar die kunnen er ook niets aan doen"

en zo stond ik weer buiten.

op de fiets begon ik kwaad te worden.
verdomme, ik laat me niet gek maken door zo'n ellendige piep!
flikker op.
ik ga je negeren!
eenmaal thuis begon ik weer te googlen, dit keer op oordoppen.

s'avonds kwam weer het moment dat ik naar bed moest.
zachtjes de radio aan, ik was ondertussen zo moe van die slapeloze nachten dat ik als een blok in slaap viel.

en zo gaat het nu al 2 weken.
de piep is nog hetzelfde, niet zachter maar ook niet harder.

voor het slapen gaan zoek ik nog afleiding, ik lees een boek [want als ik mij concentreer op het lezen dan gaat de piep naar de achtergrond] of luister wat naar de radio.
soms slaap ik rustig door en soms lig ik klaarwakker.

er komen nu kleine dingen bij kijken.
lullige dingen.
zoals bv afgelopen zaterdag, ik liep over de markt en zag een jongetje aan komen lopen.
hij was een ballon aan het opblazen, de ballon was al aardig groot.
ik moest langs hem en hield mijn adem in ...
om eerlijk te zijn hield ik bij het voorbij gaan zelfs mijn handen tegen mijn oren.

ik zei toch al dat het lullig was.
maar zo voelde ik het op dat moment en ik gaf er maar gewoon aan toe, want alleen al het idee dat de ballon zou knallen ...

ondertussen doe ik mijn best om een afspraak met een kno arts te krijgen, is nog niet zo makkelijk want je bent nummer zoveel en een gehoortest word pas na 6 weken van aanhoudende piep afgenomen.
met andere woorden, ik ben er te vroeg bij [ja, dat bestaat ook nog]
oordoppen zitten nu standaard in mijn tas en afspraak met audicien is ook gemaakt.

ik blijf hopen dat ik op een ochtend wakker word zonder piep.

enne een gewaarschuwd mens telt voor 2 ...
ga je naar een concert?
OORDOPPEN IN!
een piep na een concert, ook al is het maar een dag, hoort er niet bij en is zeker niet normaal!
het is een waarschuwing!

1ste pinksterdag.
lief en ik, we gingen een dagje naar Blijdorp.

"kom, we gaan naar de vleermuizengrot"
we lopen de grot in en zien werkelijk geen hand voor ogen, zo donker.

het is druk.
iedereen botst tegen elkaar aan en we lopen met zijn allen als een stel zombies richting het weinige licht waar de vleermuizen heen en weer fladderen.
ze zitten achter glas ... wat een aantal jaar geleden wel anders was.
toen vlogen ze los en liep je er tussendoor, goh dat was wat!

voor de ingang hing er al een bord:

prachtige zonnestralen en temperaturen die stijgen.
ik loop met mijn hoofd in de zon en mijn gedachten in het verleden.
denkend aan hoe mijn verjaardag tot 5 jaar geleden was.
daarna werd het allemaal anders, alle 4 de verjaardagen van de overblijvers, de kerstdagen, verrek zelfs de paasdagen zijn niet meer hetzelfde.

ik loop dus een beetje triest te zijn, terwijl de zon schijnt en mensen druk hun auto's volladen met allerlei nieuw groen kijk ik zelfs daar verdrietig naar.
we zaten vaak bij de eerste zonnestralen met zijn allen in de tuin, de vrouwen op het bankje bij de vijver terwijl de mannen druk in gesprek waren over van alles en nog wat en moeders in de keuken heen en weer liep met de koffiepot.
ik weet nog hoe ik mijn 21ste verjaardag vierde, daar in die tuin.
de stoel was versierd met slingers en ballonnen en er werd gezongen, zelfs door de buren.

en dan is het 31 maart en ben ik weer een jaartje ouder.
ik kijk naar de jongere generatie, zie hoe ze verliefd worden en hun toekomst proberen uit te stippelen.
voor hun zijn wij wat die lieve mensen voor ons waren.
en dat is eigenlijk hartstikke bijzonder en mooi.

"Ervaar de beste en meest intieme ontmoetingen met wilde dieren.
Nat Geo Wild biedt een uniek inzicht in de natuurlijke wereld, het milieu en de fantastische wezens die de aarde bewonen. Van de meest afgelegen gebieden tot de beschermde parken aan onze voordeur, Nat Geo Wild maakt gebruik van spectaculaire cinematografie en meeslepende verhalen om de kijker mee te nemen op onvergetelijke wereldreizen."

sinds 3 Februari kunnen we naast National Geographic nu ook Nat Geo Wild kijken op ons toverkastje, en heus sinds die 3 Februari staat de tv maar al te vaak op nr 116 en 756 [Nat Geo HD]

zo heb ik al prachtige docu's voorbij zien komen over de krokodil, jachtluipaard, haai, mieren, vleermuis.
vanmiddag kreeg we het verhaal achter een opname gemaakt door een toerist te zien.
amerikaanse toerist gaat op safari met zijn canon filmcamera standby.
wat hij toen filmde in het kruger park is inmiddels al 59646895 bekeken.

Nat Geo Wild ... op Safari in je luie stoel.

oktober 2007 maakte ik een account aan.
niet dat dit zo'n memorabele dag was, ik weet het gewoon omdat ik in het archief een logje tegenkwam genaamd hyves ...
ik eindig dat logje met het zinnetje,"ik geloof dat hyves niet echt aan mij is besteed ..."

vandaag heb ik hyves gedelete!
en dat is wel een memorabele dag, vandaar dat ik dit even hier neertik.
voor later, als ik weer eens terug lees en denk "huh? heb ik ooit hyves gehad dan?"

afgelopen zomer was ze nog zo klein en mocht ze wat rondlopen in de tuin.
maar toen de klimpaal in huis kwam werd ze zo behendig met het klimmen dat de schutting buiten echt peace of cake was.
aangezien ze toen nog niet gechipt en gesteriliseerd was, leek ons dit nu niet echt een goed plan en dus speelde ze gezellig binnen.

de winter kwam er aan, er kwamen nog meer speeltjes in huis, krabplank hier, klimpaal daar, hangmat aan verwarming, balletjes, muisjes ... verhip ze mocht zelfs Rhino* hebben.
ze slaapt s'middags op bed, heerlijk opgekruld aan het voeteneind, soms duik ik zelfs gewoon even naast haar en doen we samen een tukkie.
ze komt dan heerlijk tegen me aan of bovenop me liggen.
we kletsen wat af ook zo saam.
ze ligt soms op de vensterbank en kijkt naar de vogeltjes in de tuin, terwijl ze smekkende geluiden maakt.

wij vinden er dus niets zieligs aan.
tot schoonzusje vroeg wanneer ze naar buiten mocht.
ik zei dat we haar eigenlijk binnen wilde houden.
"aaaaaww wat zielig!!" reageerde ze verontwaardigd.

en sindsdien laat dat zinnetje me niet meer los aangezien ik 'm ook al vaker had gelezen op kattenforums.
is het nu werkelijk zo zielig om een kat binnen te houden?
hier achter is een drukke weg, zo'n sluipweg waar je maar 30 mag rijden maar het net het circuit van zandvoort is.
aangereden katten is wat je daar vaak ziet.

er lopen hier buiten heel veel katten, ze schijten zelfs in onze tuin [ik blijf daar een hekel aan hebben] en ze zeggen ook dat de meeste katten niet ver van huis gaan.

we vinden het gezellig met haar om ons heen.
we spelen heerlijk veel met haar, hebben de grootste lol met balletje overgooien waarbij zij dan heen en weer rent en het niets eens gaat om het balletje pakken maar het achteraan rennen.
ze weet haar aandacht goed op te eisen, komt over het toetsenbord wandelen al 'kletsend' en duwt met haar snuitje tegen mijn kin, tja dan knuffel ik gewoon lekker mee hoor.

dus is het werkelijk zo zielig?
zijn we egoistisch?

mensen die een buitenkat hebben komen met argumenten dat ze andere katten opzoeken en samen spelen, dat het heerlijk is voor ze om buiten te struinen en bovendien dat het een stuk makkelijker is als je op vakantie gaat,
de buren zetten eten en drinken neer en wij kunnen gewoon 2 weken vakantie vieren - alleen dan kennen zij mij nog niet, want ik zit daar echt niet rustig op mijn vakantieadres terwijl ik weet dat ons huisdier buiten dwaalt.
ja zeg, je hoort het vaak genoeg, van die halve zolen die een hekel hebben aan katten en vergif strooien of wat dan ook.

onze Lucky is nu 9 maanden, de lente komt er aan, ze is inmiddels gechipt en geholpen.
we moeten de beslissing nu toch echt nemen denk ik zo ...

maar eigenlijk weten we het wel, we moeten alleen nog leren dat we ons zullen moeten verdedigen.
want waar we ook voor kiezen, we bedoelen het allemaal goed, de binnenkatmens en de buitenkatmens.

*Rhino is mijn Disney knuffel, jeweetwel de hamster uit Bolt

www hier, twitter daar, status zus en update zo.
ik had het wel even gehad met de sociale netwerken.

dus drukte ik de pauzeknop in.

maar zag ik konijntjes dan dacht ik aan Carmen
online kwam ik langs een marktplaats voor handgemaakte spulletjes en dacht meteen aan Karin.
in de boekhandel zie ik boekjes over het maken van cupcakes & taartjes - Angelique.
mooie film gezien ... da's ook wel wat voor Jenn.
hé een nieuwe character, zou Wezz die al hebben in zijn collectie?
s'avonds een collectant aan de deur, Amnesty "ik wist dat jullie deze week zouden komen" dankzij Grietje
Egypte overal ... die Tjan en zijn vakantie.
oh ja, ik moet nog een foto maken van de Lammenschans voor Nancy!
kijk, daar loopt Caryn, ze heeft het weer druk.
wat een storm trouwens, dat is ook echt wat voor Marja.

ik ben een week niet sociaal geweest in mijn netwerk, maar dat zegt eigenlijk niets

weet je nog, vroeger ... toen keek je uit naar de dag dat een elpee uitkwam.
je ging dan op je fiets richting platenzaak, kocht de plaat, kreeg 'm mee in zo'n speciaal elpee tasje, fietste weer terug naar huis, waar je 'm voorzichtig op de draaitafel lag, naald erop, zitten en luisteren terwijl je de hoes van alle kanten bestudeerde.

zo ging dat in ieder geval bij ons thuis.
mijn vader is een audio/muziek freak en er klonk altijd muziek door de speakers.
Beatles, Elvis, Rolling Stones, the Doors, David Bowie, Kate Bush maar ook the Everly Brothers, Roy Orbinson, Diana Ross & the Supremes, Fats Domino en dan had je ook nog Earth & Fire, Emily Lou Harris of de Nederbeat Golden Earing, Shocking Blue, Q65, Catapult en ga zo maar door.

Dean Martin, Bing Crosby & Doris Day was weer helemaal mijn moeder haar ding en Nederlandstalig ... Conny van de Bos, Lenny Kuhr, Benny Neyman, Willeke Alberti, Rita Hovink ...

samen hadden ze Elvis en Mario Lanza gemeen.
op zondag brulde Mario vaak zijn Nessun Dorma door de huiskamer.

ik kreeg dus van alles wat mee en ben daar nog dankbaar voor.
maar goed, terug naar vinyl, toen de cd speler ergens eind jaren 80 zijn intrede deed verdween de platenspeler onder het bed.
de cd was het helemaal, nooit geen overslaande plaat, geen getik of krassen ...

mijn eerste elpee weet ik nog wel, Grease, gekocht in 1978 [en ik heb 'm nog steeds]
maar mijn eerste cd?
ik zou het niet kunnen zeggen, zal vast iets van Prince zijn geweest denk ik maar zo

maar de laatste tijd ging het weer kriebelen, afgelopen zomer vond ik al mijn platen in de schuur, ik heb ze nooit weg gedaan.
ik bekeek de elpee's van Prince, ze zagen er nog goed uit, ik ben dan ook echt een kind van mijn vader
mijn vader heeft namelijk ook al zijn platen nog, een aardige verzameling in perfecte staat.

ik wilde ze wel weer draaien, maar we hadden geen platenspeler meer.
Jos was inmiddels ook helemaal om en zo kwam het dat we eens gingen kijken voor een platenspeler.

platenspelers van Dual, helemaal hot en hip ... en duur.
ook platenspelers met usb, "dat is makkelijk om je platen op de pc te zetten" sprak de verkoper.
maar wij willen onze platen helemaal niet op pc zetten, dan downloaden we ze wel ... ja dat laatste zeiden we natuurlijk niet hardop
nee, wij willen gewoon weer de beleving van het plaatjes draaien op een pick-up, draaitafel, platenspeler!
nou ja, geen platenspeler? dan maar wat grabbelen in de bakken met vinyl bij Plato & Velvet.
er stond veel 2de hands maar ook ontzettend veel nieuw, Coldplay, Moby, de complete Beatles collectie opnieuw uitgebracht.

de geur van vinyl, we werden er helemaal blij van.

we kwamen met fijne muziek thuis, alleen tja ... nog geen speler.
Jos besloot om op marktplaats te gaan kijken en na een weekje zoeken en bieden kwamen we terecht bij een gepensioneerde man die als hobby had, platenspelers reviseren.
precies wat wij zochten!
een oude platenspeler die weer als nieuw was.

we mochten komen luisteren.
"neem zelf wat platen mee, dan kun je vergelijken"

dus daar stonden we een paar dagen later, beide te glimmen bij een sony platenspeler uit 1979.
het moment dat de naald de plaat raakt ... heus het is magisch.
dus, eenmaal andermaal ... verkocht!

sinds dit weekend draaien we weer plaatjes en ook heb ik dit weekend mijn eerste Sly & the Family Stone dubbel elpee gekocht.
daar ging ik dus weer, met zo'n mooi plastic tasje in mijn hand op huis aan.
jas uit, kopje koffie, kap van platenspeler omhoog.
elpee uit de hoes, op de draaitafel liggen, naald er boven hangen, knopje om en daar gaat ie .......................

wat een feestje om zo wakker te worden op een zondag!
vanaf het moment dat ik uit het raam keek [8 uur s'morgens] was ik niet meer te houden
maar Jos moest eerst nog ontbijten, uitgebreid koffie drinken, douche, aankleden en dat allemaal terwijl ik al klaar voor de start aan het rond springen was.
maar eindelijk was hij dan zover, daar gingen we, aan de wandel in winter wonderland

onderweg kwamen we van alles tegen, auto's die vast stonden [duwen maar], schaapjes die ons begluurde vanachter het hek, kinderen op de slee die vast kwamen te zitten in het hoge sneeuw.
Jos vond het 'armoe' , tenminste dat blèrde hij toen hij wegzakte tot zijn knieën.
maar ik weet zeker dat hij het stiekem wel leuk vond, dat kan toch bijna niet anders als je met een klein kind ehm Gadies loopt

hieronder wat foto's die we hebben gemaakt en een filmpje, aan de wandel door Zoeterwoude.

"samen een straatje om, zoals gewoonlijk elke avond
even een straatje om voor ik mijn ogen sluit
samen een straatje om, dat laatste uurtje van vanavond ......."

al dagen zag ik de weervoorspellingen op twitter en tv voorbij komen.
sneeuw!!
en gosh wat keek ik er naaruit!
sneeuw!!

en dan is het zover, ik zit achter de laptop en ben aan het werk.
ik kijk naar buiten en zie de eerste sneeuwvlokken vallen en in plaats van een woei-juich-spring-hoera stemming voel ik een traan rollen over mijn wang
de eerste sneeuw zonder Belle beest ..........

"en ik vraag me af, terwijl ik naar haar fluit
wie laat wie nu uit ......"

*liedje van Rudi Carell - samen een straatje om*

26 oktober komt Prince naar antwerpen, zo stond het vermeld. kaartverkoop start vrijdag 1 oktober!
maar al snel werd duidelijk dat het feestje niet door ging.
kaartverkoop ging niet door en het concert werd op hold gezet.

26 oktober kwam en ging voorbij, zo ook 27, 28, 29, 30, 31 oktober
het werd november 1, 2 ...
en plots was ie daar, het verlossende mailtje op 3 november.
Prince komt 8 november naar Antwerpen voor een concert en de kaartverkoop start 3 nov om 8 uur s'avonds.

SODELOOIER!!
dezelfde dag dus!!

wat nu?
en met dat ik zenuwachtig zat te sms-en kwam er een mailtje binnen

Prince in Gelredome 18 november!!
kaartverkoop start 6 november!

WOEAH!!
gaan we voor allebei?

enfin na adem in en adem uit en een flinke portie zen was het besluit daar, we gaan voor Arnhem!
niets zo leuk dan uit Prince zijn mond "Holland i love you" te horen ... toch een stuk leuker dan Belgium i love you

zaterdag 6 november
9 uur en de zenuwen zitten er goed in.
10 uur: inloggen en refreshen maar ...
voor ik het weet zit ik er in en mag ik kaartjes bestellen

donderdag 18 november
al dagen ben ik van het padje, of zoals Jos het zegt
"je zit in een tunnel en bent compleet confused"
maar vandaag is het dan zover, op naar Gelredome!
het was koud en de fans zijn inmiddels ouder dus echt vroeg voor de deur liggen is er niet bij.
we komen om een uurtje of 3 aangelopen en zien al wat mensen staan, niet veel en dus zijn we zeker van een goede plek voor het podium of het moet wel heel gek lopen!

om 6 uur gaan de deuren open, dus we moeten ons zo'n 3 uur vermaken in de kou.
beetje kletsen, concert verhalen uitwisselen er ontstaat al snel zo'n heerlijk Prince sfeertje.
tijdens de verhalen ontdek ik al snel dat er niet alleen die hard fans staan, voor sommige van hen is het zelfs 20 jaar geleden dat ze naar een Prince concert geweest zijn.
ik niet, als deze avond voorbij is mag ik nr 18 aanvinken bij het aantal concerten dat ik van de grote kleine man heb gezien.
hoe dan ook, we zijn allemaal 20 jaar ouder maar nog steeds verdomde funky en dankzij de gezelligheid [we blijven hollanders] vliegt de tijd.

als om 6 uur de deuren open gaan voel ik me even alsof ik richting slachthuis gaat ... door een smal pad en hekken, gefouilleerd van onder tot boven, tassencontrole en foto + filmcamera's worden in beslag genomen.
maar eindelijk zijn we binnen ... hup hup hup lopen richting podium.
mijn hart bonst inmiddels in mijn keel, ga ik dit trekken?!
je moet weten ik ben niet zo groot, 1.53 van top tot teen en dan al die mensen die zometeen binnenkomen ...
maar terwijl deze gedachten door mijn hoofd gaan loop ik door richting podium.

de vraag of er een voorprogramma is en zo ja door wie dan? hoor ik iedere keer weer.
geen voorprogramma ... nee want wat blijkt om kwart over 8 als de band op komt?
Prince speelt zelf zijn voorprogramma, hij laat de achtergrondzangeressen veel zingen en speelt zelf gitaar, percussion, bass en piano.
na een half uurtje verlaten ze plotseling het podium.
al die tijd zijn de zaallichten gewoon aan geweest ...
na 5 minuten gaan de lichten uit en weten we, nu gaat het echt beginnen!

het was een groot feest en mijn avond was compleet toen hij mountains speelde ... mijn favoriete nummer.
als hij dan later op de avond ook nog eens sometimes it snows in april speelt, is het helemaal compleet.
30.000 mensen stil krijgen, traantjes hier en daar ... ja ook bij mij!

hij kreeg het publiek weer helemaal mee, de interactie tussen Prince en het publiek, dat kan alleen hij.
de grapjes, zijn gitaarspel ... ja, ik ben lyrisch en ik niet alleen.
op het moment dat hij zegt "let me see your cellphones" gaan er mobieltjes in 'aan' stand omhoog.
het licht gaat uit en et voila, waar we vroeger met een aansteker stonden te zwaaien zie je nu een zee aan lichtjes afkomstig van mobieltjes.
wat een machtig mooi gezicht moet dat zijn op het podium en vanaf de tribunes.

Prince brengt ons 3 uur lang funky music, we dansen en zingen mee, en als we om 12 uur bij de auto staan merk ik dat mijn mond gewoon verkrampt is ... verkrampt van een grote grijns.

Prince is mijn held, hij is de enige echte PARTYMAN!

en zo was het ineens Oktober en werd het ook kouder.
tijd om het huisje eens lekker te verwarmen, hopla 21 graden is voldoende denk ik zo.
dus ik gaf gezellig een slinger aan de knop en ging verder met wat ik aan het doen was, knutselen aan de halloween hal.
Lucky lag inmiddels te spinnen van genot, zoveel warmte ineens daar waar ze lag [vensterbank] dit was haar hemel.
die van mij ook trouwens, een warm huisje is fijn ... tot ineens zo uit het niets

TOEEEEEEEEEEEEEEET

ik schrok me werkelijk het apezuur!
wat was dat?
ik rende al richting raam en wist zeker wat ik daar zou zien ... een boot, een bloody stoomboot!
dat kan natuurlijk niet, want er is hier geen water te bekennen, ja slootjes ... daar past een barbie stoomboot in, is er eigenlijk wel een stoomboot voor barbie te koop?
nah hoe dan ook, er was niets te zien, kinderen speelde gewoon vrolijk door, vogeltjes fladderen rond en lucky ... ja waar was lucky eigenlijk?
oh, die zat onder de tafel, een plekje waar ze alleen maar zit als ze flink geschrokken is.

hmz, raar.

nou ja, het zal wel.
het was nu stil, niets aan de hand, geen helikopters dat we ons huis moeten verlaten of wat dan ook.
dus ik ging weer verder aan de knutsel.

maar na ongeveer een half uur ....

TOEEEEEEEEEEEEEEET

ik begon nu werkelijk aan mezelf te twijfelen.
wat zou dit toch kunnen zijn?
waarom was ik de enige, ja samen met lucky dan, die dit hoorde?

ik kreeg het er in ieder geval bloedje heet van.
nu eerst die verwarming eens uit!

s'avonds vertel ik het aan jos, die kijkt me alleen maar aan met een blik van *gadies gaat koekkoek*
nou ja, ik vergeet het hele voorval en sta een paar dagen later in de gang, vlakbij de verwarmingsketel wanneer het volgende geluid door het huis schalt

TOEEEEEEEEEEEEEEET

juist ja, het komt uit de ketel.
ik wil nu weten wat het is en nog meer of ik straks niet in een boom hang omdat het huis is opgeblazen, dus op naar google!

Ook het luchthoorn geluid geeft dit al aan dat er een verstoorde gas/lucht verhouding bij deze ketel aanwezig is,laat dit afstellen door een monteur

en dan ga je bellen en moet je vertellen aan zo'n meisje dat de telefoon aanneemt wat er loos is.

"ja, goedemorgen, u spreekt met mevrouw s.
als ik de verwarming aanzet dan komt er het geluid van een toeter uit de ketel"

"een wat?"

"een toeter, je weet wel van een stoomboot zo'n hard geluid ook"

ik zie gewoon in gedachten dat ze haar collega aanstoot en een handbeweging maakt
"ik heb er nu 1 aan de lijn ..."

maar vooruit, ze sturen een monteur, tenminste dat zei ze wel ... als er een wit busje voor de deur stopt doe ik maar niet open

toen ik de nieuwe campagne van Disney zag "Disney Memories" moest ik meteen weer terug denken.
de eerste keer dat een kind of nee zelfs een volwassen persoontje de eerste stappen zet in een Disney themapark is onvergetelijk!

de eerste keer dat ik door de poorten liep van Disneyland Parijs en het kasteel daar in de verte zag, heus ik heb gehuild, ik was 26.
het park was 4 jaar daarvoor geopend en het was mijn 1 na grootste wens om er naartoe te gaan, dat ik daar toen stond was een droom die uitkwam.

mijn allergrootste wens die ik als kind al had kwam 7 jaar daarna uit ...
toen liep ik door Mainstr USA in Walt Disney World [Amerika] en ook daar rolde de tranen weer over mijn wangen, ik kan gerust zeggen dat ik eigenlijk die hele vakantie heb lopen janken

toen ons nichtje Laura 5 jaar werd gingen we met zijn allen naar Disneyland Parijs.
ze wist van niets.
ze wilde zo graag naar Disneyland Parijs, ze zag de reclames op tv en de verhalen van haar tante Gadies en ome Jos hebben waarschijnlijk ook wel aan dit verlangen meegewerkt
we zaten dus met z'n alle gezellig in de Thalys en toen we er bijna waren vertelde haar moeder dat we naar Disneyland Parijs gingen ... de blik in haar ogen, ze geloofde het niet!

die eerste keer, dat is gewoon met geen pen te beschrijven.

ik heb gelukkig al vaak getuige mogen zijn van vele eerste keren in Disneyland Parijs en iedere keer als ik de verbazing, verwondering, geluk, tranen van blijdschap, roze wangen en pretoogjes weer zie, beleef ik ook weer een beetje mijn eerste keer ...

ja en toen ...
het gemis van onze Belle beest, dat blijft.
maar wat heeft Lucky een hoop verdriet weggenomen.
ze laat me lachen en ik geniet zo van haar.
het is een echte vrijkous, heus ze kan zo heerlijk kroelen ... ik ben verliefd.

ze kan dan ook niet veel fout doen, ze hangt in een grote plant, is voor haar waarschijnlijk een palmboom ... ik en mijn planten daar komt niemand tussen maar als Lucky met pot een al is omgevallen en door de aarde ligt te rollen kan ik niet boos worden, ik lach.
"ah joh ze doet 't alleen bij deze plant" verdedig ik haar nog.

sinds een paar weken heeft ze ontdekt dat ze op het aanrecht kan springen.
levensgevaarlijk zeg ik je!
niets is veilig, tijdens het koken is het een heel karwei om alles voorelkaar te krijgen.
Lucky springt op het aanrecht, ik duw haar er weer vanaf ... maar nog voor ik me heb omgedraaid hangt zij alweer aan het aanrechtblad.
maar boos worden?
nee ik niet.
"geef haar eens ongelijk, zoveel lekkers dat wil ze van dichtbij zien"

inmiddels hebben we ook een krabpaal in huis, 1 met verschillende niveaus.
speeltjes hangen eraan en ze duikt er dan ook vol op tijdens haar ren en vlieguurtje.

de krabpaal staat nu midden van de kamer, als ze op het hoogste niveau gaat zitten heeft ze zicht over de hele kamer.
"kijk ze zit weer op haar Pride Rock" grappen we al [Lion King]
vanaf daar gluurt ze nu naar het aanrecht [voordeel van een open keuken] zo ziet ze toch wat er gaande is zonder ons voor de voeten ehm handen te lopen.

zodra lief thuiskomt bespringt ze hem, zijn voeten dan vooral ... terwijl hij het uitgilt van de pijn kijkt ze mij aan met een blik van 'ha, zag je dat?'
s'avonds op de bank komt ze bij me liggen, terwijl ze me een 'massage' geeft en er luid op los spint valt ze in slaap.
"lief he?" zeg ik dan tegen jos
"jaaaa zo is ze lief ja" moppert hij nog na en vaak kruipt ze dan bij hem op schoot en zie ik 'm smelten, want hij doet wel stoer maar hij is net zo verliefd op haar als dat ik ben.

en ach, ik moet eigenlijk ook wel om mezelf lachen, want ik blijk gewoon een kattenmens te zijn ...
nah de wonderen zijn echt de wereld nog niet uit

hangt soms zelfs samen met een gevoel, een gebeurtenis.
een begrafenis, een trouwerij, de liefde, een vakantie ...
het kan van alles zijn ...
als je dat bepaalde liedje hoort komt er weer iets naar boven van dat gevoel, geluk of verdriet.

sinds de film uit kwam werd ik verliefd op de soundtrack.
zodra deze in de winkel lag kocht ik 'm ...
het had niets te maken met een gebeurtenis ... het was de melodie, vrolijk voelde ik me er door, gelukkig.

toen we in november 2008 op een mooie zondag een wandeling hadden gemaakt en ik van deze mooie dag een filmpje in elkaar draaide was het niet meer dan logisch dat ik het thema van deze soundtrack gebruikte.
het paste perfect ... een vrolijke melodie want wat voelde ik me gelukkig.

na verloop van tijd hoorde je de melodie terug in programma's op t.v
vaak als er iets moois gebeurde, iets met de liefde.

hoe een melodie dan na een gebeurtenis kan veranderen.
als ik het nummer nu hoor dan zet ik 'm uit, ik kan er niet meer naar luisteren zonder te huilen.

muziek is emotie ...

Hij kan beter feestjes bouwen dan wie ook. Zonder vuurwerk en zonder over het publiek te vliegen bouwde hij gisteren het leukste feest van de zomer in Werchter.

(nieuwsblad.be)

God bestaat en Hij was gisteren ruim 2 uur onder ons op Werchter...Zijn naam...Prince. Geweldig concert!!!

(twitter)

"En net toen we de regen bijna vergeten waren (Prince zette zelfs 'Hot summer' in), knalde bliksem langs alle kanten en volgde een stortbui die zijn gelijke niet kent. Hét sein om 'Purple rain' naar voren te brengen in de set - een magisch moment, met een lichtshow van Moeder Natuur.

(hbvl.be)

"De sfeer zat er wel goed in, hij wist dat hij in Belgium was, zei "dag" in beide landstalen, en ook de Nederlanders waren tevreden. Veel Nederlanders trouwens. Héél veel Nederlanders."

(deredactie.be)

"Ik had nu bij Prince op #Werchter kunnen zijn, maar heb op het laatste moment afgezegd, vanwege de slechte weersvoorspelling."

(twitter)

"oh tweepjes ik ga uit mijn pannetje!!! in een frisse regenbui nog wel, heerlijk!!!!! #prince #werchter"

Gadisa op twitter

ja, Prince op Werchter was een feest!!

een dag na de crematie hebben we Belle beest weer opgehaald, rare gewaarwording was dat.
we kregen een doos met vlinders bedrukt met daar weer in de asbus met de resten van ons meisje.
we waren blij dat we haar weer thuis hadden, daar waar ze hoort.
de asbus was ook al mooi maar we wilde toch iets persoonlijkers.
en dus werd er een urn besteld, met de hand gemaakt en het kon wel even duren.

gisteren kregen we bericht dat de urn klaar was.
en dus gingen we weer terug naar het crematorium, 5 weken later.

er werd ons gevraagd of we het as bij ons hadden zodat ze het over konden zetten, maar dit wilde we bewust zelf doen, thuis, samen, op ons eigen manier.

en zo gaven wij Belle beest, terwijl Lucky toekeek vanaf de schommelstoel, haar laatste plekje ...
meer kunnen we niet doen, het is goed zo ...

afgelopen zondag werden we wakker met het zonnetje op ons gezicht.
"kom we staan lekker vroeg op en gaan naar kasteel de haar in haarzuilens" zei ik tegen jos.
zo zaten we dus lekker bijtijds in de auto, ipod aan en eva bracht ons waar we zijn moesten ...
tenminste dat was de bedoeling.

we waren er bijna, toen we een weg in gingen dat dood liep.
"huh? en nu?"
"bloody eva, daar heb je ook niks aan, wat heb je dan ingetikt?"
"kasteel de haar!"
"nah, ik tik wel haarzuilens in en dan komen we vast wel borden naar kasteel tegen"

zo gezegd, zo gedaan ...
we reden een aardig stuk terug en kwamen bij een viaduct.

"JOH, KIJK NOU!!!"
schreeuwt jos terwijl hij op zijn rem trapt.
vanuit het hoge gras komt er een katje de weg op lopen dat zo voor onze auto gaat zitten.
ondertussen komt er met een rot gang een auto ons tegemoet.
"ooooh nee, die gaat dood, dat zien we nu zo gebeuren"
ik heb mijn ogen inmiddels dicht gedaan...wil het niet zien.

als ik mijn ogen open zit het katje daar nog steeds.
ik ren uit de auto uit, ze komt intussen rustig naar me toe gewandeld, en ik graai haar van de grond.
spring weer in de auto en zit daar dus met een kitten op mijn schoot.

en nu? vraagt jos
ja, laten we maar een stukje terug gaan en kijken of er huizen in de buurt zijn.

maar niemand die iets wist van een nestje.
uiteindelijk bellen we aan bij een boer.
hij deed me denken aan die boer uit 'babe' ... grote handen met de aarde nog onder zijn nagels.
hij wil het katje wel houden hoor, zijn vrouw zal er wel niet blij mee zijn ... ze hebben namelijk al een poes, een oudje.
hij houd de kitten omhoog en zegt nog dat het wel een mooie is.
"kom nog maar een keer langs als je in de buurt bent" grapt hij nog

we rijden dus naar kasteel haarzuilen.
en we hebben er ook rondgelopen.
vraag me niet wat ik heb gezien, want ik heb echt geen idee.
ik zat er namelijk niet met mijn gedachten bij.

s'middags doen we nog wat kleine boodschappen in de stad.
en we eten zelfs nog, nou ja, jos eet ... ik krijg geen hap door mijn keel.

"wat zit je nou dwars?" vraagt jos
ik denk, ja wat zit me nou dwars ... ik wil het katje niet.
nee, ik wil weten hoe het is afgelopen!
een happy end of niet?
wat vond zijn vrouw ervan?
hij zal het katje toch niet weer los hebben gelaten?

"oké" zegt jos "ik wil wel terug rijden en dan vragen we gewoon hoe het gaat, hij heeft toch gezegd dat we langs mochten komen"

ik heb mijn schoenen al aan!

en daar gaan we dus weer.
we maken exact hetzelfde ritje inclusief doodlopende weg.
we rijden de oprit op.

ik bel aan.
de deur gaat open.
"dag meneer, wij hebben vanochtend een katje gevonden en bij u achter gelaten"
"ja"
"nou, ik wil graag weten hoe het gaat en of uw vrouw het ermee eens was"
"nou dat moeten we nog even bekijken"
"waar is het katje" vraag ik, want ik wil natuurlijk wel zeker weten dat het er nog is en niet alsnog ergens platgereden.
"in de schuur"
"in de schuur?" ja, daar gaan we het krijgen ... wie stopt er nu een kitten in de schuur?
"mag ik het zien?" vraag ik met mijn liefste glimlach.
jos bekijkt het allemaal van een afstandje, hij weet inmiddels als ik ergens mijn tanden in heb gezet ik niet zo makkelijk los laat en dan vooral als het om dieren gaat.

dus daar gingen we, naar de schuur ...
zo'n houten schuur, met zo'n klein vies raampje waar je wel doorheen wilt kijken maar gewoon niet lukt, zo vies.
de eveneens houten deur gaat open en het is met recht een schuur.
ik kijk op het werkbankje en zie een melkpannetje met water en wat brokjes verspreid over de werkbank.
de kitten komt naar me toe en spint er flink op los terwijl.
dat deed ze al vanaf het moment dat ik haar had opgepakt van de weg.

nu weet ik niet watvoor uitdrukking ik op mijn gezicht had maar ineens zei de man "mevrouw neemt u het katje mee, gaat het niet dan brengt u het terug, als het maar niet op zondag is!!"
ik kijk jos aan die inmiddels in de deuropening is komen te staan.
ik zie aan zijn blik dat hij 't aan mij over laat.

het plan was om een goed thuis voor haar te zoeken.
iemand die ik ken en waarvan ik wist dat het goed zou komen en op die manier haar ook kon blijven volgen, van een afstandje weleens waar maar toch een happy end.
bij een lieve vriendin van wie ik weet dat ze alle liefde van de wereld zou krijgen.
maar dit ging niet door vanwege gezondheid die vriendinnetje in de steek laat.

plan b.

verder zoeken ...
maar ondertussen ben ik zwaar verliefd geworden.
ik mis Belle nog steeds, maar de zorg voor dat kleine beestje dat als het even kan tegen me aankruipt, in mijn hals wil liggen, spint zodra ik haar aanraak, tot mijn verbazing op de kattenbak poept en plast, uit haar pannetje gaat wanneer ik een lege keukenrol heen weer rol ... echt het voelt zo goed!

jos is wat minder snel te overtuigen.
hij is gek op beesten daar niet van, maar het verdriet ... hij wil het even niet meer en ik begrijp dat zo goed want dat wil ik ook niet meer, maar dan, dan kijkt lucky me aan met haar prachtige ogen, loopt naar me toe en begint weer te spinnen en te kroelen.

vanmiddag tikte ik een mailtje naar mensen van wie ik weet dat lucky ook een geweldig leven zal krijgen.
maar in plaats van op verzenden te klikken, klik ik op concepten ...
ik loop naar de slaapkamer en begin wat op te ruimen.

als ik terug beneden kom zie ik lucky in de schommelstoel liggen, hoe ze daarin is gekomen, geen idee...maar het was voor mij het teken [hoeveel wil je er hebben gadies?]

de schommelstoel is namelijk belangrijk voor ons, hij begon zijn reis 55 jaar geleden bij anna [tante van jos] en is langs de hele familie gegaan tot 6 jaar geleden ... anna vond het geweldig dat ik hem wilde hebben.
"hij hoort bij jou!" zei ze

anna is niet meer ... maar die schommelstoel tja, ik heb weleens gezegd "die gaat samen met mij het graf in" dus hé dat zegt genoeg

toen jos vanmiddag thuis kwam keek hij al wat vrolijker naar het kleintje.
de afgelopen 3 weken was het thuis komen tja ... leeg, dat is het enige woord wat in me op komt.

ik laat de beslissing aan hem over.

ondertussen komt de buurvrouw met haar dochter en een kadootje [2 balletjes met belletje] kijken naar lucky.
zij zijn er al over uit, lucky hoort hier, dit is allemaal geen toeval en zij willen wel voor haar zorgen tijdens dagjes weg of vakanties en als het een buitenkat blijkt te zijn dan is het helemaal makkelijk.
ze hebben zelf ook een kat ... [je weet wel de kat die ik poesss noem *fotolog]

we staan onder de douche en bespreken alles nog eens [onder de douche hebben we de beste gesprekken ] en daar nemen we ook de beslissing.
we houden haar!

en zo kwam lucky dus in ons leventje.

de tweede week.
ik loop met m'n ziel onder mijn arm.

mijn ogen dwalen iedere keer richting de plek waar haar mand stond.
boodschappen doen en dan voorbij het vak met hondenvoer lopen, nou ja voorbij lopen ... de eerste keer liepen we er automatisch naartoe en dan sta je daar ...

het medicijndoosje in de kast ...

een puppie dat vastzit aan een fietsenhekje bij de bakker voor de deur wachtend op zijn baas, ze heeft net zo'n zwart koppie als Belle had toen ze pup was.

joep, de poes van de buren, die ineens naast me op de bank zit en me kopjes begint te geven terwijl hij luid spint, god wat heb ik joep toen geknuffeld.

voor het slapen gaan de stilte zo duidelijk horen en voelen ...

iedere ochtend om 5 uur wakker liggen [de tijd dat ze uit moest]

een plukje prachtig wit haar van Belle dat vanonder de bank te voorschijn komt, ik kan het niet over mijn hart krijgen om het weg te gooien en voor het mijn 'herinneringen doosje' in gaat ruik ik er nog even aan.

halverwege de week heb ik mezelf een schop onder de kont gegeven en ben gaan biken.
na weet ik hoeveel jaar weer op een mountainbike zitten was wennen en de volgende dag pijnlijk.
maar het was vooral lekker om even mijn verstand op nul te zetten en alleen maar te trappen ... gewoon rechtdoor, zie wel waar ik uitkom.
s'avonds viel ik dan ook voor het eerst sinds dagen in een diepe diepe slaap.

en nu, nu is het weer vrijdag ... 3 weken inmiddels.
het gaat ... maar er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet heb gehuild.

gisteren begon het ineens flink te regenen, ik zat achter de laptop en keek naar buiten, ik hou van regen, vond het heerlijk om in te lopen samen met Belle.

regen + belle = naar buiten
"he fijn, ik ga m'n regenjas aan doen en er even lekker op uit met Belle beest"
oh nee ...

het zijn maar een paar seconde, een paar seconde dat alles nog bij het oude lijkt te zijn ...............

I stood by your bed last night, I came to have a peep.
I could see that you were crying, you found it hard to sleep.
I whined to you softly as you brushed away a tear.
"Its me, I haven't left you, I'm well, I'm fine, I'm here"
I was close to you at breakfast, I watched you pour the tea.
You were thinking of the many times your hands reached down to me.
I was with you at the shops today, your arms were getting sore.
I want to take your parcels, I wished I could do more.
I was with you at my grave today, you tend it with such care.
I want to reassure you that I'm not lying there.
I walked with you towards the house as you fumbled for the key,
I gently put my paw on you, I smiled and said "It's me".
You looked so very tired and then you sank into a chair,
I tried so hard to let you know that I was standing there.
Its possible for me to be so near you everyday,
to say to you with certainty "I never went away".
You sat there very quietly, then smiled, I think you knew
That in the stillness of that evening I was very close to you.
The day is over.... I smile and watch you yawning
and say, " Good Night, Sweet Dreams, God Bless,
I'll see you in the morning".
And when the time is right for you to cross the brief divide
I'll rush to greet you and well stand together side by side.
I have so many things to show you, there's much for you to see.
Be patient, live your journey out; then come home and be with me.

-Author Unknown-

mevrouw heeft indruk gemaakt, niet alleen op ons maar ook op de lieve tweeps uit twitterland!
de vele reacties, medeleven, dm-tjes ... ze bieden ons zoveel troost, wie had dat kunnen denken dat twitter zoiets kan bereiken.

rizz is zo'n tweep en zij heeft zo'n lief logje getikt over onze Belle.
dank je wel meis ...

jaren geleden maakte ik in opdracht van marian een pagina, de regenboogbrug, ik stond er geen moment bij stil dat onze Belle beest er ooit eens bij zou komen te staan.

ik wilde deze 2 in het bijzonder even vermelden, vind het zo bijzonder.

een vraag die ons veel wordt gesteld.
ik klap dan dicht.
vind het moeilijk om antwoord op te geven.
het is namelijk niet met woorden te beschrijven, 't is een gevoel ... zo'n sluimerend gevoel op de achtergrond.

met pinksteren hebben we een stukje gefietst, terrasje gepakt in leiden, zitten smullen van de tapas.
iedere buitenstaander ziet 2 mensen die van een dagje vrij genieten in de zon.
maar als je naast ons komt fietsen of bij ons komt zitten dan hoor je dat het onderwerp van ons gesprek een oude dame is genaamd Belle.

maandag richting intratuin, wat plantjes uitzoeken voor de tuin,.
kan ik er normaal gesproken uren rondlopen, wandel ik nu wat onrustig met de kar tussen het groen.

we zijn graag met zijn tweetjes deze dagen.
zitten in onze eigen Belle bubbel.
dat klinkt misschien raar maar zo voelt het niet.
we voelen elkaar perfect aan, maken grapjes over de streken die ze uithaalde ... de herinneringen komen aardig terug.
het huilen is al een stuk minder.

s'middags belt jos zijn broer om te vragen hoe het gaat.
we spreken af om even langs te gaan, we voelen ons nu wel in staat om zonder in huilen uit te barsten ergens op bezoek te gaan.
dat huilen wil ik perse niet vanwege onze nichtjes amy & laura, nu kan laura de oudste daar denk ik wel wat beter mee omgaan dan amy, de jongste ...
de meiden hebben ons allemaal al zoveel verdriet zien hebben bij het overlijden van pa & ma, ze zijn nog zo jong.

dus daar gaan we.
we praten over koetjes en kalfjes, amy is wat stil en ik zie dat ze me observeert.
dan vraagt amy ineens zo uit het niets
"zit Belle al in een potje?"

*slik*

"nee nog niet, we worden morgen gebeld en dan gaan we alles regelen" legt jos haar uit.

ik slik ondertussen de brok weg die zo uit het niets mijn strot is ingeduwd.

amy is gerustgesteld en er wordt niet meer over gesproken.
ik kan me er wel iets bij voorstellen dat dit haar bezig houdt.
een potje ... opa & oma zitten toch ook niet in een potje?
opa en oma zijn gewoon nergens meer te vinden.
[opa en oma zijn gecremeerd en uitgestrooid, dat was hun wens]
dus hoe kan het dan dat Belle in een potje komt te zitten?
en wat gaan ze doen met dat potje?
maar ze stelt de vragen niet.

tegen de eind van de avond beginnen we op de klok te kijken, we worden onrustig.
daar komt dat gevoel weer naar boven dat we hebben als we een paar uurtjes van huis zijn, we moeten naar huis er zit een hond op ons te wachten die uit moet.
iets wat al zeker de laatste maanden niet opging, want als we dan op visite gingen was Belle erbij.

raar hoe je hersenen werken, ze halen het verleden weer naar het heden.

maar goed, zo gaat het dus met ons ...
Belle zit nog in ons systeem.
en heus we doen ons best, ipv deuren dicht [zodat ze de trap niet kon oplopen, iets wat ze nog wel wilde maar simpelweg niet meer kon] laten we nu expres alle deuren open.
s'avonds lopen we nog wel samen een rondje.

we hebben zoveel foto's, we gaan een mooie uitzoeken en deze uitvergroten en in de gang naast de straatdeur hangen.
dan begroet ze ons toch bij het weggaan of als we thuis komen

Belle wordt vandaag [woensdag 26 mei] gecremeerd.
nog even en ze is weer thuis!

... als ik oud ben, broos en zwak
en mijn kracht steeds minder wordt
..... laat me gaan ......

Beslis dan voor mij, en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik je gaf?
Of uitstel tot het beter past
Bij een verloren strijd

Ik ben niet bang tijdens de laatste gang
Jij loopt niet weg, je kijkt mij aan
Je noemt mij bij mijn liefste naam
en houdt mij stevig vast

Vandaag voor het laatst,
groet ik je met mijn hondenstaart.
Wat je liet doen, deed je voor mij
Je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard

Een zwaar besluit, nee, huil nu niet
Een wijs besluit dat werd afgerond
op een oud, uniek verbond:
Jij bent mijn baas, en ik je hond.

een prachtig gedicht gevonden bij Dorine - dank je wel meis, Floppy & Belle, die 2 rennen nu achter elkaar aan over de regenboogbrug

na een slapeloze nacht waarin heel veel tranen vloeien gaat de wekker.
vanwege de pinkster drukte en het feit dat er niemand anders is die zijn werk kan doen moet jos nog een paar uurtjes naar werk.
ik zie op tegen die paar uur alleen zijn.
de slaapkamerdeur staat open en met dat jos naar de badkamer gaat verwacht ik het geluid van haar getippel.
ze kwam dan altijd even kijken, liep de badkamer in om jos te begroeten om vervolgens de slaapkamer in te hobbelen en mij met haar natte neus goedemorgen te wensen.

maar dit hele ritueel blijft uit.
geen getippel, geen natte neus ... niets.

we snikken nog wat in elkaars armen voor jos de deur uit gaat.

ik duik weer terug het bed in, kan/wil de confrontatie even niet aan.
als ik in bed lig is het namelijk net alsof het niet echt is, dat ze in de kamer ernaast lekker in haar mandje ligt te slapen.

maar van slapen komt nog steeds niet.
een half uur later besluit ik op te staan.
ik ga douchen en tijdens het voorbij gaan richt ik een blik in 'haar' kamer.

we hebben gisteravond haar mandjes [ze had er 2, 1 boven en 1 beneden in de huiskamer] en spullen weggehaald, mijn god wat was dat moeilijk.
snikkend liepen we door het huis en verzamelde alle spulletjes bijelkaar om vervolgens in vuilniszakken te stoppen en in de schuur op te bergen.
weggooien dat doen we [nog] niet ... misschien dat het er ooit van komt en misschien ook niet, ach het ligt niet in weg.

in de kamer is het leeg, onder de douche huil ik flink verder.

ik kleed me aan en kijk in de spiegel, dat is even flink schrikken, mijn oogleden zijn gewoon ballonnetjes geworden, vandaag maar geen mascara want dat heeft toch geen nut.

de telefoon gaat, schoonzusje vraagt hoe het ermee is.
ik kan redelijk mijn verhaal doen, dat wil zeggen zonder in huilen uit te barsten.
de tranen komen weer nadat ik heb opgehangen ....

ik moet die trap af naar beneden en er komt niets achter me aan trippelen.
aan de kapstok hangt geen hondenriem.
ik doe de deur open en zie meteen de lege plek onder het raam, daar waar haar mandje stond.

natuurlijk sta ik weer te grienen.

ik besluit om een foto te plaatsen op het fotolog en hier op 'wat nou', dan heb ik dat maar gehad.
tijdens het zoeken naar een mooie foto komen er zoveel herinneringen voorbij.
o ja, ze kwispelde altijd met haar staart, echt altijd ... tot dat ze ziek werd, vanaf toen kwispelde ze alleen als jos thuis kwam, haar mooie pluimstaart ging dan even 3 keer heen en weer en dat was het.
en wat kon ze rennen, ze deed alles rennend! in huis en buiten.
dingen die allemaal naar de achtergrond zijn verdwenen het afgelopen anderhalf jaar, onze Belle was nog maar een schijntje van de levendige hond die ze bijna 14 jaar is geweest, toen kwam de klad erin.

eenmaal een foto geplaatst probeer ik wat te eten, maar ik krijg geen hap naar binnen.
even in de tuin zitten dan maar ...
er spookt van alles door mijn hoofd, het afscheid ook ...
en daar ga ik weer ...

inmiddels is het bij half 12.
normaal gesproken tijd om uit te gaan ...............

en voor ik het weet sta ik in de poort.
ik loop de route die ik, sinds we 3 jaar geleden hier zijn komen wonen, dagelijks met haar liep.
langs het groene strookje waar ze dan ging zitten plassen, het veldje verderop voor de grote behoefte, zo richting kerkpad tussen de schapen en koeien om wat los rond te huppelen en aan grassprietjes te knabbelen.

verderop staat een picknicktafel, er is verder helemaal niemand.
ik ga zitten op het bankje, iets wat ik zo vaak deed terwijl zij door het hoge gras struinde.
ik zet mijn zonnebril af en ja daar zijn ze weer ... als ik zo doorga dan komt het nooit meer goed met mijn inmiddels pijnlijke oogleden.

als ik naar de kerktoren kijk zie ik dat het inmiddels half 1 is, tijd om terug naar huis te lopen.
ik loop dezelfde route terug, bij de hoek van de straat zie ik een bezorgde jos staan.
we pakken elkaar bij de hand en lopen via de poort naar huis, zo de tuin in.

we praten en janken wat af.
we lopen naar het dorp om wat boodschapjes te doen en ook tijdens deze wandeling hebben we het alleen maar over Belle.
s'avonds na het eten, waarvan ik amper een hap door de keel kan krijgen, besluiten we om even weg te gaan.
een stukje autorijden, we zien wel waar we terecht komen.

in de auto gaat mijn blik toch iedere keer naar de achterbank.
autorijden vond Belle geweldig!
met haar neus tegen het raam gedrukt en wanneer het raam open ging met haar kop in de wind.

we besluiten naar schiphol te gaan, een starbucks te halen en wat op het panoramadek te lopen.
uiteindelijk gaan we weer naar huis, we zien er beide tegenop.
bij het open doen van de deur is er niets, geen begroeting, gesnuffel, niets.
het is een leeg huis ...

we kijken nog wat naar paul de leeuw en ik lees de lieve reacties op twitter en op de site.
uiteindelijk dan toch maar naar bed, weer zo'n raar moment.
de laatste tijd moesten we haar dan wakker maken en terwijl ik het licht uit deed tilde jos haar op en bracht haar naar haar mandje boven.
ik liep er dan achteraan, we knuffelde nog wat, deed het traphekje dicht en gingen slapen ....

tja, het besef is er inmiddels wel.
Belle beest is er echt niet meer.

26 december 1994 - 21 mei 2010








tranen stromen over mijn wangen terwijl ik dit tik.
ik kan het hier nog niet verwoorden, het verdriet, de leegte, de stilte.

we zijn niet meer compleet.

dag lieve Belle, ouwe tut ...
we houden van je ..........

halloween waren we er voor het laatst, dat is [voor ons doen] wel lang geleden en nu met new generation festival toch weer iets nieuws te zien, dus hopla in de auto en richting dat o zo leuke pretpark nabij parijs ... park asterix!

nah echt niet hahaha disneyland parijs natuurlijk

dinsdagochtend 20 april trokken we om een uurtje of 5 de voordeur achter ons dicht.
broodjes mee, ipod mee, bij iedere outfit een ander paar schoenen ... jaaaaa we hebben er zin in, 4 dagen pret!

hieronder volgt weer een uitspraken logje en foto's + video's.
ehm lees zoals gewoonlijk met een glimlach en neem niet alles serieus, na 33x [lees 117 dagen] daar te hebben rond gehuppeld mag je ook wel wat kritiek hebben

- laten we weer eens doordeweeks gaan, lekker rustig.

- sodelooier, wat is er hier aan de hand? [door de poortjes komen we binnen en zien al meteen, het is druk en dat voor een dinsdag]

- eerst even plassen

- kom we gaan op een bankje zitten zodat we all stars express kunnen zien.

- wat een sssslechte muziek, 't lijkt wel een midi! [all stars express]

- ooooh wall-eeeeeee

- even twitteren - en toen liepen we in mainstr. in onze t-shirt ... #disneylandparijs #33stekeer woehaaaa \o/

- half 11 en al 70 minuten wachten bij btm, doen we niet toch? [nope, deden we inderdaad niet]

- ik zeg 'koffie'!
- doe mij maar een cappuccino
- goed idee, neem ik ook!!
- nou dat is ook de laatste keer geweest dat ik hier een cappuccino neem.

- hé tiana & naveen bij het theehuisje!!

- *sprakeloos staan we te kijken naar een naveen met 'opgeplakte glimlach' die hij lijkt te hebben geleend van mr potatohead.

- nah dat zag er niet uit! [tiana en naveen theehuisje]

- wat verwachten ze hier dan te zien, johnny depp? [een rij voor alice's curious labyrinth]

- even twitteren - iemand nog trek in kikkerbillen? ;) *foto*

- ik kan niet meer, ga mee naar de kamer? lekker in bad en vroeg naar bed. morgen weer fris en fruitig van start. [zo gezegd, zo gedaan]

- joooooosss prince komt!! werchter boutique!!!! [vroeg naar hotelkamer om te slapen, toch nog even twitteren en dan lees je dit bericht. enfin, gadies deed geen oog meer dicht.]

dag 2

- lang zal ie leven, lang zal ie leven, lang zal ie leven in de gloria [dag 2, jos is jarig]

- haha, ik heb het natuurlijk voor het zeggen vandaag. zullen we starten met Tower Of Terror? [dat was dus jos]

- daar gaat mijn ontbijt. [gadisa haar reactie op jos zijn ToT plan]

- het is echt een vreetschuur! [ontbijtzaal in kyriad]

- zullen we lopend naar het park gaan?
- is goed, maar eerst nog even plassen

- kijk een konijntje
- ooooh en nog 1
- en nog 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16

- ik lust wel een koffie!
- doe mij maar warme chocomelk

- oooooh ratatouille!!!! [stars & cars parade in studios]

- lilooooo!!!

- zo, lilo leeft op grote voet

- Donaaaaaald!!

- ga je mee naar het andere park, gaan we kijken naar de hubshow! [disney showtime spectacular]

- Booooo!!! [boo uit monsters inc komt het podium op]

- aaaah wat is ze leuk!! [boo!]

- wow wat een mooie tiana!!!! [hubshow]

- hello, hello ... can you help us please?

[een man en een vrouw beide in rolstoel, vrouw zelfs met baby voor zich hangend, staan in adventureland voor een brug die nogal omhoog gaat - normaal gesproken is er verderop een 'normale' brug waar ze makkelijk overheen kunnen rollen, maar deze is afgesloten vanwege onderhoud.
de vrouw roept onze hulp in, of we ze over de brug willen duwen.
ja zeg, natuurlijk willen we dat!]

- weet jij het al? [eten bij blue lagoon]

- hmmmmmmmm [mahi mahi - hoofdgerecht blue lagoon]

- zo, dat is een flink toetje!

- hmmmmmmm [chocolade + hazelnoot ijs - toetje blue lagoon]

- zeg, ik lust nog wel een cocktail!

- voor mij een piña colada en wat neem jij?
- doe mij maar een blue martini

- zo, die is van mij, een verjaardagskadootje! [en daar verdween het lichtgevende blokje uit de martini zo de tas in]

dag 3

- goedemorgen!

- ik weet niet wat jij doet, maar ik ga ontbijten in het park!

- even twitteren - ik zit in mainstr. van een broodje te genieten en mijn hoofd is bij de kaartverkoop voor prince ... #fan #misselijk #gaathetlukken?

- laten we gaan buzzen!

- huh? [jos is heel erg verbaasd als vlak voor het eind gadisa 1000 punten erbij schiet - buzz lightyear laserblast]
- o yeah o yeah o yeah... met 1000 punten verschil gewonnen [nee, hij kon er niet om lachen ... ik wel]

- woeah!!! [dankzij 2 lieve meiden - kaartjes voor prince- stuiter stuiter en stuiter]

- 1 cherry coke [annette's diner]

- hubshow?
-yep!

- 3 bolletjes, rum rozijnen, kersen met stukjes chocolade, cappuccino ... en jij?
- 3 bolletjes, chocola, koffie, rum rozijnen [fantasia gelati - lekker ijs tegenover it's a small world]

dag 4

- goeeeeedemorgen!!

- lopen naar het park?
- ja, leuk! [lopen vanaf hotel kyriad naar het park is makkelijk te doen en nog leuk ook, zeker met mooi weer]

- oh wat lijkt me dat benauwd, moet je kijken ... ze staat gewoon klem [minnie en de handtekeningenjagers]

- aaaah kijk nou!!

- woeah!!! Drizella & Anastacia komen naar buiten! [stiefzusjes van assepoester, ze zijn onze favoriete face-characters]

Drizella & Anastacia
Geüpload door Gadisa. - Bekijk nog meer comedy video's.

- zeg, doen we nog een keertje hubshow? maar nu vanaf de zijkant gezien.
- welja joh, we doen eens gek.

- oooh daar komen ze! [characters lopen richting podium]

- sta jij nou te huilen?
- *snik* [doet zonnebril op]

[tijdens de show staan de characters die nog niet op moeten aan de zijkant te wachten, nou ja wachten, ze vermaken het publiek. sta je recht voor het podium - dus mainstr. achter je - dan zie je dit niet.
enfin zo stond buzz lightyear dus te dansen voor een jongetje voor me, een ventje van een jaar of 5 met het down syndroom ... waarschijnlijk hadden ze elkaar al eerder ontmoet want er werd enthousiast gezwaaid naar elkaar. Buzz kwam zelfs naar hem toe en ze deden samen de 'to infinity and beyond' pose ... het ventje vroeg aan buzz of jessie ook even hallo kwam zeggen dus buzz ging jessie halen ... hij ging helemaal uit zijn dak. en ja, dan sta ik daar te huilen, kan er niets aan doen, vind dat zo'n geweldig gezicht ... geen gillende duwende/trekkende handtekening zeurende kinderen ... die zijn soms echt strontvervelend inclusief ouders, nee dit is wat mij betreft nu het echte disney gevoel. zo'n ventje die de dag van zijn leven heeft door alleen even hallo te kunnen zeggen tegen Jessie en Buzz, zijn helden uit Toy Story.]

- ik ben er wel klaar mee, ga je mee?
- ja, nog even wat shoppen en dan gaan we.

- dag disney ... tot over een paar weken ofzo!

*meer foto's verschijnen in de loop van de week op het fotolog -> DLRP 20/23 - 04 - 2010*

ik sta op het punt om Belle uit te laten wanneer lief binnenkomt, hij is lekker vroeg thuis.
"ga je soms mee?" vraag ik, daar heeft hij wel oren naar.
en dus gaan we met z'n 3 aan de wandel.

het is spekglad en dus ziet het eruit alsof we op eieren lopen.
Belle trut de laatste nogal als het op poepen aankomt.
snuffel hier, snuffel daar nee geen goed plekje doorlopen maar.

zo lopen we daar, wachten tot mevrouw de perfecte plek heeft gevonden.
haar loslaten is iets wat ik niet meer doe met dit weer, het is glad en een ongeluk is zo gebeurd.
maar lief is er nu bij en lief vind dat ik haar gewoon los moet laten, dan gaat het allemaal veel sneller.

het is koud, het is glad en ik ben moe, dus geef ik hem maar de voordeel van de twijfel.
ik haak de riem los ...
Belle kijkt me aan en hopla, daar gaat ze zonder ook maar enige twijfel ... richting huis!

lief en ik we kijken elkaar zwaar belazerd aan!
oké, ik met een blik van 'ZIE JE NOU WEL!!'
Belle loopt inmiddels op een lekker tempo richting brug, over die brug is een weg, met heel veel auto's ... had ik al gezegd dat het glad was?
dus als zo'n auto ineens moet remmen voor een eigenwijze stokdove oude dame genaamd Belle ... tja, ......

stokdoof, ja dat is ze, dus roepen heeft geen zin.
lief blijft eerst nog rustig staan, volgens mij kwam dat voornamelijk omdat ie zijn ogen niet kon geloven.
ik kwam al snel in aktie.
rennen ... rennen richting brug.
een brug die nogal omhoog gaat ...
normaal geen probleem, helemaal niet, ik ben zo fit als wat ... maar het is glad weet je nog wel.

ondertussen is lief wakker geworden en begint te blèren
"BELLE, KOM HIERRRRR"

ze kijkt even achterom en ziet ons gezellig volgen, ja weet zij veel, zij hoort geen geluid, dus hoort ze ook niet dat baasje en vrouwtje roepen, baasje vooral vloekt en vrouwtje kreetjes slaakt omdat het zooooo glad is.
nee Belle hoort niets van dat alles, ze ziet dat we haar braaf volgen dus huppelt ze gewoon verder ... richting weg.

we glijden dichterbij en ineens sta ik naast haar, ik maak de riem vast en mopper flink terwijl lief schreeuwt 'dat ze moet gaan schijten!' kijkt zij ons aan en werpt nog een blik op de weg, je ziet haar denken 'zo dichtbij mijn warme mandje'.

we zetten de wandeling weer voort.
heus, de mensen die daar wonen, ze bellen elkaar al op
"daar komen ze weer, ze komen nu de hoek om ... als je even wil lachen moet je vooral blijven kijken"

Ooooh!!
riep ik in de nacht van woensdag op donderdag terwijl ik stond te koukleumen achter het slaapkamerraam.
"Jooooosss kijk dan, kom dan eens kijken!"
"huh?"
hij kijkt me slaperig aan
"Joooooossss kijk dan, kom nou eens kijken ... het sneeuwt, het sneeuwt echt! hele grote witte vlokken en het blijft liggen!"
"ja ik ziet het" zegt ie terwijl hij zich omdraaid en verder slaapt

vanaf dat moment begon ik met stuiteren, figuurlijk dan he, nee niet dat je denkt dat ik hier als een teigetje door het huis ging ... alhoewel.

om kwart over 5 ging de wekker, onze Belle moet sinds ze met pensioen is op een vast tijdstip uit en dat is tussen 5 en half 6, enfin de wekker ging en ik was binnen een seconde aangekleed.

met mijn snowboots in de handen huppelde ik richting gang, jas aan, muts op, wanten aan en gaan ...
daar liepen we dan, om half 6 buiten, in het donker maar toch ook weer niet zo heel donker want door de sneeuw zit het er allemaal wat lichter uit zo s'morgens vroeg.

ging Belle vroeger helemaal uit haar pannetje van de sneeuw, zo doet ze het nu rustig aan, heeeeel rustig aan zelfs.
een plasje hier, een snuffel daar ... terwijl ik waarschijnlijk als een soort van Joker [jeweetwel van batman] met zo'n grote glimlach op mijn gezicht vastgeplakt, rondsprong ... wat een heerlijk geluid is dat toch, het gekraak van sneeuw onder je voeten ...

Donderdag stond dus al in het teken van sneeuw, s'avonds kregen we er nog een lading sneeuw bij en zo loop ik vandaag weer te stralen ...
hup Belle daar gaan we weer!

dat is namelijk ook een voordeel van het wonen hier heb ik al ontdekt, in de stad is alles al weg of heb je van dat vieze spul, hier niet ... sneeuw overal.

we gingen nu het weiland in, schaapjes staan nog in de wei met hun wollige kleertjes aan.
en terwijl ik daar zo loop samen met de oude dame krijg ik toch even een brok in mijn keel, wie had nu gedacht dat ik samen met onze Belle beest door de sneeuw zou lopen ... zo in December 2009

Ik was een jaar of 11 toen ik 'm ontdekte, het was liefde op eerste bakvis gezicht.
Ik kreeg 'off the wall' van mijn pa en draaide deze helemaal grijs.
Maar met de release van 'thriller' was het echt bal ... swingende muziek zoals je niet eerder gehoord had.
Posters op mijn slaapkamer, een levensgrote zelfs op de deur, in zijn zwarte pak met natuurlijk die witte sokken en zwarte instappers, en boven mijn bed een grote poster waarop hij liggend op de grond in wit pak met baby tijgertje me indringend bleef aankijken waar ik me ook bevond in de kamer.

De aankondiging bij Veronica's Countdown, het programma met de nieuwste videoclips en optredens van de grote, enfin die aankondiging dus, nou dat was wat ... ze hadden de premiere van Jackson's nieuwste videoclip 'thriller', deze was wel 15 minuten lang, nog nooit eerder vertoond en moest ook later op de avond vertoond worden want hij was nogal eng en niet voor kleine kinderen geschikt.

Dus daar zat Gadies voor de televisie, wachtend op wat komen zou.
WOW!!
Het was een complete film, oké wel in 15 minuten gestopt maar dan nog!

Later was de video met 'the making off' the koop en natuurlijk mocht deze niet aan mijn verzameling ontbreken.
Inmiddels werd zo een beetje de hele elpee als single uitgebracht en was hij een grote ster ... maar mijn interesse ging inmiddels ook uit naar een andere man.
Prince, hij begon langzaam in mijn hart te kruipen en mijn bakvis liefde voor MJ sloeg om in bewondering voor deze kleine man, die op een paarse motor en dansend op hoge hakken door het leven ging.
Ik kon al aardig een woordje engels en had wel zo'n beetje een idee waar ie over zong, maar gut ... in die tijd was je als 13 jarige nog echt een ... ehm tja 13 jarige ;)
in ieder geval niet zoals de 13 jarige nu zijn ...
Maar dat ie stout was, ja dat was duidelijk!

En dus veranderde de posters, werd de kamer [en ik] paars en is dit gevoel tot op de dag van vandaag zo gebleven.
Ik verloor MJ uit het oog, zag hem wel af en toe voorbij komen in de roddelbladen, hij leek inmiddels in niets meer op die jongen waar mijn hartje zoveel sneller van ging kloppen.

Ik ging uit mijn dak tijdens de concerten van Prince en toen hij begin jaren negentig als antwoord op 'the king of pop' [zoals MJ werd genoemd] tijdens een concert brulde 'there are no kings on this earth, only princes' brulde ik dit keihard mee.

"schat, wil jij een klein stukje van de clematis in de voortuin afhalen? hij groeit alweer richting dakgoot en dakpannen"
het is mijn trots, de geurende clematis met kleine rose bloemetjes in de voortuin...zo mooi, hij is nu uitgebloeid dus het kan makkelijk, een klein stukje snoeien, net tot onder de dakgoot.

lief gaat meteen aan de slag, met trap en snoeispullen naar buiten terwijl ik in huis aan het rommelen ben.
na verloop van tijd komt hij weer naar binnen, met trap en snoeispullen ...

"zo, gebeurt ... zeg zullen we zo lekker weggaan? nemen we Belle mee en zien wel waar we belanden"
"ja is goed" zeg ik nog, ik ben namelijk altijd wel in voor een ritje nowhere ...

ik pak de spullen bij elkaar, camera in de tas, tuindeur dicht, alles nog even controleren en we kunnen gaan.
Belle zit al braaf te wachten in de auto die voor de deur staat.
ik doe de straatdeur dicht en pak mijn sleutels, draai de deur op slot terwijl lief al ongeduldig in de auto zit te wachten.
ik draai me om, o ja, even kijken naar de clematis en het goede werk dat lief heeft geleverd,

huh?

waar the fuck is mijn mooie clematis gebleven?

weg,
niets,
nadda,
noppes ...

al wat rest is een stukje achterlijk oud hout van hooguit 10 cm dat net boven de grond uitsteekt.

ik ontplof!

ik kijk naar de auto en zie 'm zitten, lief met een o zo onschuldig gezicht,

"wat heb je met mijn clematis gedaan?
ik zei een klein stukje snoeien
niet alles weghalen!"

ik mopper er flink op los en uiteindelijk geef ik hem de tijd om antwoord te geven,

"nou ik had een stukje gesnoeid tot net onder het dakgoot en toen bedacht ik me ineens, ja daaag sta ik over 2 weken weer te snoeien omdat ie zo hard groeit, ik haal er gewoon nog een stuk af ...
en toen was ik aan het knippen en viel er ineens een heel stuk naar voren, dat zat niet meer vast ...
dus heb ik alles maar weggehaald"

ik kan alleen maar naar 'm kijken, mijn mooie clematis, met die kleine rose bloemetjes, die zo lekker ruiken ...
weg, echt helemaal weg ... ik kijk weer naar dat stomme stronkje hout dat zo zielig daar staat.

ik stap in de auto en voor lief de sleutel in het contact steekt kijken we elkaar nog even aan ...
hij met een blik van "hallo, laten we er om lachen" en mijn blik ...
nou geen idee watvoor blik ik in mijn ogen heb gehad, maar we reden wel meteen naar het tuincentrum waar ik 2 nieuwe clematissen mocht uitzoeken die hij nog dezelfde dag in de grond heeft gezet ...

ehm, onnodig te zeggen dat ik de volgende keer zelf snoei, dat begrijp je zeker wel

{ik ben wel zo slim geweest om clematissen uit te zoeken die niet meer dan 2 meter hoog groeien ipv 4 meter }

ik maak iedere dag een paar rondjes met Belle beest en dat zijn dan ook de enige momenten van 'contact' met de buren.
ik ben zelf geen 'gezelligbijdebuurvrouwkopjekoffiedrinken' persoon, dus hoe het er allemaal bij de buren aan toe gaat is iets wat mij toevallig ten gehore komt.

zo liep ik dus ook vandaag weer door de poort, zei hallo en zwaaide wat richting ramen ...
tot er ineens een hekje open ging, er kwam een hond uit stormen, aangelijnd dat wel, maar toch genoeg om Belle en mij te laten schrikken ...
er achteraan komt een vrouw gelopen, ze lacht om mijn gilletje [als ik schrik dan gil ik ]
en begint er op los te ratelen terwijl ze met me meeloopt ...

ik versta er geen bal van en bedenk me dat het vast fries is ofzo ...
het maakt haar niet uit, ze blijft praten ...

shit, heb ik dat?
wat zegt ze dan toch?
tot ineens de puzzelstukjes, of in dit geval de woorden, in elkaar vallen ...

engels, ze sprak engels.
ja zeg, dat verwacht je toch niet in een dorp als dit?

die vrouw, waar ik al 2 jaar lang iedere dag naar zwaai en nu dus voor het eerst spreek, is een vrolijke oude dame die van geen stoppen weet als de woorden eenmaal uit haar mond stromen.
een vloedgolf, dat is het ... en heus in de daarop volgende 50 minuten heb ik alleen maar met een glimlach gelopen, wat een heerlijk mens, dat accent, ze komt uit liverpool ...
zonder schroom verteld ze mij haar hele hebben en houden.

ze is 75 en voor de derde keer getrouwd, ze heeft 'jan' via internet ontmoet ... dat geloof ik graag, want wanneer ik ook langs loop de computer in de huiskamer staat altijd aan.

ze vertelde me over haar kinderen en kleinkinderen, de goede doelen waar ze geld voor inzamelt, het dorp ... och wat is het toch heerlijk om naar mensen te luisteren, heus ik luister liever dan dat ik zelf aan het woord ben ...

eenmaal weer terug bij haar tuinhekje bedankt ze me voor de fijne wandeling ...
ik loop nog steeds met een glimlach richting onze tuin ...
wat een onverwachte maar fijne ontmoeting ...

soms, heel soms ... kan ik een ontzettende pestkop zijn, gewoon lekker jennen, mensen op de kast zien te krijgen.
nah geen onbekende hoor, heus ik weet bij wie ik dit doe, vaak zijn het ook mensen die zelf ook wel van een potje jennen houden

zo kreeg ik vorige week een sms-je van schone zus ...

'paars haar, donkere wenkbrauwen en een verjongingskuur ... rara wie ben ik?'

'KIM LIAN!!! was wat ik terug stuurde, tja paars haar, dan denk ik aan springspringspringschreeuwlelijkkim

ik kreeg een verongelijkt sms-je terug dat het heus wel leuk stond hoor dat paarse haar.
enfin ik wilde het wel zien en dus binnen een mum van tijd hingen we aan de telefoon, ze zou de volgende dag een bakkie komen doen ...
ik treiterde nog wat vrolijk door en hing de telefoon op met "daaaaag kim lian, ik zie je morgen'

dus daar zat ik met mijn koffie de volgende dag, te wachten op schone zus met paars haar.

bij half 1, de deurbel...daar zal je d'r hebben!
ik liep naar de straatdeur en bedacht me ineens een lolletje, ja heus ik ben de leukste thuis

ik deed mijn handen door de brievenbus en riep met een soort van heksenstem
'jaaaa halloooo, ken ik u?'

ik gluurde nog even door de brievenbus om haar reactie te zien, maar ipv schone zus stond de buurman voor de deur ... heus de blik van die man sprak boekdelen 'die lui uit de stad sporen echt niet!"

tja ... dat heb je er nou van ... onnodig te vertellen dat ik dat geintje niet meer zo snel zal herhalen
enne wat dat paarse haar betreft ... ik heb kim lian als schoonzus ... jaaaaa echt waar!

hihi nah ze is lief hoor ... nee niet kim lian, maar schone zus!

ik werd vanochtend net even voor achten wakker.
meteen gingen mijn gedachten terug naar vorig jaar, 12 april ... zaterdag.

de dagen ervoor waren we bezig geweest om alles te regelen en die dag, zaterdag 12 april, zou de dag worden dat pa naar de hospice zou verhuizen, een prachtige kamer met uitzicht op het plantsoen, we wilden het hem zo aangenaam mogelijk maken ... nee, zo mooi mogelijk maken, als zoiets al bestaat ... mooi of aangenaam sterven.
we wilde de angst wegnemen voor hem en toch ook voor onszelf.

hoe vaak ik me die dagen heb geprobeerd in hem te verplaatsen, hoe het zou zijn, alleen in dat bed, niets meer kunnen terwijl je nog zoveel wilde, de angst dat je zou stikken, de pijn ... en waarschijnlijk ook de nachtmerries.
de zorgen in de ogen van je kinderen zien, je vrouw missen waar je al meer dan 50 jaar mee samen was en die ook zo ineens naar het hiernamaals vertrok.

je zoons hebben verschillende nachten bij je doorgebracht maar dat wilde je ook niet langer meer, je voelde je opgelaten ... ook al bleven we herhalen dat we het zo graag voor je deden

en toen kwam daar het verlossende woord, een hospice, je kwam er voor in aanmerking ...
ik ging die donderdag samen met mijn schoonzusje poolshoogte nemen hoe het eruit zag, daar in dat grote huis bij het plantsoen.
het was prachtig en de mensen waren zo liefdevol met de 8 bewoners ... we waren echt onder de indruk en ik weet nog dat toen ik je dit alles vertelde dat je toen echt gerust was ... of misschien is het juiste woord wel berust.

vrijdagavond werden er nog wat spullen ingepakt terwijl jij een gesprek had met je jongste kleindochter die op je bed zat en luisterde naar opa ... je zei haar dat ze altijd haar best moest blijven doen met alles ........
zou je het toen al geweten hebben?

ik heb je die avond nog gesproken door de telefoon, ik maakte nog een geintje en je groet me met de woorden die ma altijd had gebruikt en die jij sinds haar overlijden had overgenomen ...

"dag troel!"

en toen was het zaterdag, 12 april ... even over achten .... de telefoon ging, het was lief zijn broer met het trieste nieuws ... je was overleden, in je eigen bed, je eigen huisje ... ergens wel een mooie gedachte maar toch ......

...
...
...

nu is het een jaar later,
en waar je hoort dat gezinnen uit elkaar vallen wanneer vader en moeder er niet meer zijn, zijn wij alleen maar dichter naar elkaar toe gegroeid ...

en dus gaan we deze dag ook met z'n zessen doorbrengen en zijn jullie er in gedachten gewoon bij ...

dag pa, dag ma ...

ik wilde dat ik jullie nog 1 keer stevig kon vasthouden en zoenen
liefs jullie troel

Het is weer zover ... 31 Maart - oftewel ik ben jarig!
39 lentes jong

En waar is het nu leuker om je verjaardag te vieren dan op de meest magische plek in Europa?
Precies, Gadies zit weer in Disneyland Parijs!

Happy Birthday to me & vooruit een Happy Unbirthday voor wie vandaag niet jarig is

*proost*

lief: "je straalt helemaal!"
ik:"dat komt door de zon!"

ja, het is echt lente!

ik zag haar gisteravond voorbij komen op t.v en wat zag ze er nog goed uit voor haar leeftijd.
wie?
nee niet Marijke Helwegen *roekoekoe*
maar Barbie, ze is vandaag 50 jaar geworden, ja Barbie ziet Sarah!

goh Barbie ...
ik heb wat afgespeeld met barbiepoppen, ik had een Sandy, met een prachtige avondjurk en bijpassende hakjes en tasje.
ik kreeg van sinterklaas een caravan die je kon openklappen met daarin een keuken en bank die om te bouwen was tot bed.
Sandy kon met haar caravan op pad door 'm simpelweg achter haar rode cadillac te hangen [die ik het jaar daarop van Sinterklaas kreeg]
verre reizen heeft ze gemaakt door mijn slaapkamertje in bijpassende outfits natuurlijk!

samen met haar vriendinnen beleefde ze allerlei avonturen, maar het belangrijkste in hun leven was toch wel het verkleden.
ik kon daar zo druk mee zijn, dat truitje bij dat rokje en natuurlijk schoenen in alle kleuren van de regenboog, ja dat zat er al vroeg in die tik.

soms speelde ik ook kappertje met Sandy ... gelukkig had ze ook veel hoedjes.

ergens onderweg is ze samen met haar vriendinnen de weg kwijt geraakt, geen idee waar ze uithangt ... ik heb haar al jaren niet gezien ... maar vergeten doe ik haar nooit.

Sandy in haar prachtige avondjurk met bijpassende hakjes en tasje, daar kon geen 'echte' barbie tegenop!

Barbie ... gefeliciteerd!

zie je die scooter [1:07] woeah dat is toch gaaf!!

ik hoorde er volgens mij zo'n 2 jaar geleden voor het eerst iets over.
er was iets op de markt dat baarmoederhalskanker kon voorkomen, doormiddel van zoiets simpels als een inenting waren de meiden beschermd.

ik vond het een wonder.
we hebben zelf geen kinderen maar wel 2 nichtjes die we eigenlijk wel een beetje als ons eigen bloedjes beschouwen.
de oudste is 13 [bijna 14] dus vorig jaar dit nieuws doorgegeven aan haar moeder beter bekend als 'schone zus' en deze hing meteen aan de telefoon bij de huisarts voor meer info.

nu deze maand is het zover, de inentingen zijn door heel nederland van start gegaan en de oudste heeft al een brief gekregen met een oproep.
fijn, dacht ik toen ik dit hoorde ...

tot vanmiddag ...
ik zat op hyves bij een vriendin en die had een filmpje geplaatst met als titel 'meiden pas op!'
na het zien van dit filmpje kreeg ik eerst zo'n gevoel van 'het zal wel gemaakt zijn door iemand van de jehova ofzo'
maar toch tikte ik de link in van de site die op het eind te zien was, kidsfeeling.nl

het is een site met veel info over verschillende onderwerpen, hoe je als ouder de pc van je kind kan controleren zodat je weet wat ze allemaal uitspoken tot hoe een kind te helpen bij een scheiding van zijn/haar ouders.

maar ik zocht de info over HPV en hoe ze aan hun informatie kwamen, ik bedoel ze mogen toch niet zomaar zeggen dat er meisjes verlamd zijn geraakt na een inenting?

de reacties die de meiden daar zelf achterlaten zijn vol van twijfel en dat is ook niet gek als je dit allemaal leest.
ik weet echt niet wat ik ervan moet denken en ben eigenlijk wel benieuwd naar jullie mening hierover.

kidsfeeling.nl
HPV antwoorden voor meisjes

updeetje: op 'kwf kanker bestrijding' staat meer te lezen HPV vaccin [kwf]

het volgende staat er o.a te lezen

Hoeveel jaar biedt het vaccin bescherming? Bekend is dat de HPV vaccins ongeveer 5 jaar bescherming bieden, dit omdat de meeste studies pas enkele jaren lopen. Hoeveel vaker het vaccin mogelijk nog toegediend zal moeten worden is niet bekend.

Is het vaccin alleen voor meisjes/vrouwen?
Nee, de vaccins zijn goedgekeurd voor meisjes/vrouwen van 9 tot 26 jaar en voor jongens van 9 tot 15 jaar. Omdat de HPV infectie seksueel overdraagbaar is kunnen ook jongens beschermd worden tegen ontwikkeling van het HPV virus. De HPV vaccins mogen wettelijk gezien alleen bij deze leeftijdsgroepen gevaccinineerd worden. Bij de farmaceut lopen onderzoeken om te kijken of het mogelijk is te vaccineren bij andere leeftijdsgroepen.

Geeft het HPV vaccin 100 procent procent garantie?
Nee, baarmoederhalskanker wordt vrijwel altijd veroorzaakt door het humaan papillomavirus (HPV). Gardasil beschermt tegen de typen 6, 11, 16 en 18 van dit virus. Het vaccin Cervarix beschermd alleen voor de typen 16 en 18. De typen 16 en 18 zijn verantwoordelijk voor 70 procent van alle gevallen van baarmoederhalskanker. De typen 6 en 11 veroorzaken ruim 90 procent van alle genitale wratten. De huidige vaccins bieden nog geen volledige bescherming.

Wat is het standpunt van KWF Kankerbestrijding?
Opname van HPV vaccinatie in het Rijksvaccinatie Programma zal een bijdrage leveren aan de strijd tegen kanker. Belangrijk blijft het echter om de twijfels over de kosten-effectiviteit weg te nemen. Het is nog onzeker hoelang de bescherming duurt van het HPV-vaccin omdat de onderzoeken ernaar nog niet lang genoeg lopen. KWF Kankerbestrijding verwacht van de overheid dat zij hierover het publiek duidelijk informeert.

Daarom blijft goede voorlichting over voorkomen en vroege ontdekking van baarmoederhalskanker van groot belang. Want vaccinatie betekent niet dat deelname aan het bevolkingsonderzoek voor vrouwen van 30 tot 60 jaar niet meer nodig is. Ook geeft vaccinatie geen 100% garantie dat baarmoederhalskanker kan worden voorkomen. En dat adequaat reageren op klachten zoals onverwacht vaginaal bloedverlies noodzakelijk blijft.

KWF Kankerbestrijding wil dat bij de invoering van het HPV-vaccin eenduidige voorlichting gegeven zal worden richting het publiek vanuit de overheid. Daarnaast zal aangegeven moeten worden hoe belangrijk deelname aan het Bevolkingsonderzoek Baarmoederhalskanker is voor vroege opsporing van baarmoederhalskanker.

"hallooooo Belle Belle Belleeee"
Belle is, zoals je inmiddels wel weet, zo doof als een kwartel en hield flink afstand van de hieperdepiep buurvrouw die ons tegemoet kwam lopen.
"ooooh Belle Belle Belleeeee wat ben jij moooooiiii, jaaaa, jaaaaaaaa"
het scheelde niet veel of ze had in Belle's wangen geknepen, jeweetwel zoals die tante van vroeger altijd bij je deed, bij mij wel in ieder geval en pijn dat het deed ... trut, heb dat nou nooit begrepen wat daar het nut van was, dat knijpen in de wangen ...
maar goed, ze bleef maar door kirren en op een gegeven moment zag ik zelfs een stukje lip omhoog gaan [ ja bij Belle dus hè ] tijd om in te grijpen

"hoooiiiii"
kirde ze nu naar mij
"meid wat een weer hè?! ooooh bah en zo te voelen gaat het nog harder regenen ook"
"jaaa lekker" floepte ik eruit
ze keek me aan om te zien of ik een grapje maakte, dat moest toch bijna wel, maar nope ik was echt serieus.

want zie je, ik vind het namelijk echt fijn om in de regen te wandelen.
kijk, fietsen door de regen is een ander verhaal, dat is niks, maar lekker ingepakt en verstopt met de capuchon ver over mijn hoofd ga ik er graag op uit.

"heerlijk hoor" zei ik nog ... zo dat was duidelijk!

"jaaaa meid, het is ook wel de tijd ervoor hè, het kan zelfs nog gaan sneeuwen!"

"ooooh dat zou helemaal geweldig zijn!!" en ook al was er geen spiegel in de buurt ik weet gewoon dat ik aan het stralen was, ik kon er echt niks aan doen!

enfin na me nog een vreemde blik te hebben toegeworpen riep ze
"nou ik ga snel door ... daaaaag .... daaaaaaaaaaag Belle Belle Belle"

Belle gromde nog even en keek naar me op ... ik gaf haar een flinke knipoog, want ook al is ze stokdoof, ze voelt me feilloos aan!

bedrijven en bloggers, dat zijn de meest twitterende mensjes.
beroemdheden hebben het ook ontdekt, Obama was al een aardig tijdje te volgen, maar britney spears twittert ook vrolijk mee, coldplay, jamie oliver, lance armstrong etc,
ook de bn-ers laten van zich horen mart smeets, maxime verhagen, etc, etc,

nu las ik laatst op een log over twitter [ja bestaat ook al ] een stukje over kwaliteit en kwantiteit.
in dat stukje kwam de vraag naar voor wat nu belangrijker was, het aantal [kwantiteit] followers [makkelijk voor bedrijven of artiesten] of het aantal kwaliteit followers [men is geïnteresseerd in jou persoonlijk]

voor een bedrijf of artiest is het aantal followers natuurlijk belangrijk, hebben ze iets nieuws te melden dan bereiken ze op deze manier meteen een grote groep.

maar voor ons, de logger die het nieuwe microloggen heeft ontdekt, dat is voor ons toch niet zo belangrijk?
als je veel mensen volgt kun je toch niet alles lezen?
ik heb nu 22 mensen die ik volg en ik heb er al moeite mee.
kan je nagaan als je 200 mensen volgt

de bedoeling van twitter is volgens mij toch dat je geïnteresseerd bent in bepaalde mensen, zoals bv familie, vrienden, online mensjes [die je overal tegen komt en dus inmiddels ook een band mee heb gecreëerd ] en graag wil weten wat ze bezig houd, als je de behoefte ertoe voelt een reply te tikken, b.v als ze ziek zijn, dan doe je dat.

ook de keuze om zomaar iedereen toe te voegen die je wil volgen.
in het begin was mijn account open voor iedereen, men kon mij volgen door alleen maar op 'follow' te klikken en voila ze werden op de hoogte gehouden van mijn leventje.
maar een paar weken geleden heb ik er een paar verwijderd, ik begon me af te vragen waarom ze me wilden volgen, nooit geen response of wat dan ook, ik kon ze ook niet.
waarschijnlijk zijn ze mijn naam bij een andere twitteraar tegen gekomen en hup toegevoegd.

enfin, ik heb ze dus verwijderd, hopla weg ermee

ik wil namelijk gewoon kunnen twitteren zonder het gevoel te krijgen dat er 'vreemde' mensen meegluren, ik hou me al redelijk in hier op mijn blog maar op twitter wil ik gewoon los gaan, nou ja ... nu is het niet zo dat ik twitter wanneer ik wilde sex heb gehad, ja zeg dat gaat niemand wat aan

maar ik wil wel gewoon kunnen twitteren dat ik samen met lief op vakantie ben zonder te denken 'wie weet welke weirdo dit nu meeleest.'

in die 9 jaar dat ik hier ronddwaal op het wereld wijde web heb ik namelijk aardig wat vreemde snuiters voorbij zien komen, misschien komt het daardoor
dit is trouwens ook de reden dat mijn account nu op prive staat, niet iedereeen kan me nu zomaar volgen, ik moet eerst toestemming geven en vind dit een stuk prettiger.

maar goed, na dit alles op een rijtje te hebben gezet ben ik tot de conclusie gekomen dat ik voor kwaliteit ga!

en jij?

... zijn we inmiddels.
Ik eindigde vorige week maandag het logje met ...

Belle ligt nu te slapen, ik heb al geprobeerd om de medicijnen te geven, 'verpakt' in gekookte kip, dat vind ze heerlijk. maar ze is zo moe dat ze de kip geen blik waardig gunt ... ze is er klaar mee en wil met rust gelaten worden. vanavond nog maar eens een poging wagen .....

en zo pak ik nu de draad weer op bij de volgende dag, Dinsdagmiddag.
Die kip, het was geen succes, ze had er geen trek in en de pillen zo geven werkt helaas ook niet, mevrouw spuugt de pillen net zo hard weer uit

Ik was inmiddels lichtelijk in paniek want ze moest toch echt de tabletten innemen, een plakje leverkaas dan met daarin de pillen verstopt.
en ja dat bleek de oplossing, hap, slik, en weg was het plakje.

al snel deden de plastabletten hun werk, plassen, plassen en nog eens plassen, om de 3 uur liep ik buiten met haar.
zij sjokte er zo een beetje achteraan. geen puf en al hoestend en proestend plaste ze er op los.
eenmaal weer thuis ging ze naar haar mandje en viel dan in slaap tot het weer tijd was om wat vocht kwijt te raken.

vanaf donderdag was het hoesten over, een hele rust gaf dit al voor haar en voor ons.
na 5 dagen zijn we gestopt met de plastabletten, nu konden de harttabletjes hun werk goed doen, want door het vele plassen had dit niet echt effect.

sinds zondag merken we een lichte verbetering.
ze begon weer regelmatig te kwispelen, pakte zelfs even haar bal.
gisteren kwam haar grote vriend, mijn pa, ze sprong tegen hem op ... heus ik stond erbij en keek ernaar!
oke, aan het eind van de dag viel ze om van de slaap en heeft ze van enthousiasme gespuugd, maar het was fijn om haar zo vrolijk te zien.

met het uitlaten loopt ze af en toe weer voorop en sinds afgelopen weekend laten we haar ook weer los lopen, voorheen had dit geen zin want dan deed ze gewoon geen stap, dus bleef ze maar aan de riem zodat ze zich ook fijner/veiliger voelde.

redde ze het vorige week net tot het eind van de straat, van het weekend liepen we al tot het bruggetje ...
vandaag is een topdag en ik verbaas me zo en liep intens te genieten ... want we zijn over het bruggetje gelopen tussen de weilanden door, echt ik heb genoten bij het zien van haar kwispelende staart en gesnuffel in het gras ver voor mij uit, wie had dat gedacht een paar dagen terug?
ik laat het echt aan haar over, ze komt vanzelf naar me toe en geeft dan aan dat ze het wel genoeg vind zo, dan lijn ik haar aan en gaan we heel rustig terug.

hopelijk blijft het zo goed gaan en is de dosering van de tabletten ook juist.
dit merken we snel genoeg, wanneer ze vaak gaat overgeven moet ik contact opnemen met de *da.

al met al gaat het dus de goede kant op.
we weten, er komt een tijd dan zullen de tabletten niet meer werken ... dan is het echt voorbij, maar als ze tot die tijd nog zo kan genieten zoals vandaag ... dan heeft ze een mooie oude dag, onze lieve Belle beest!

*da = dierenarts

vandaag was het dus zover ... er is een echo van het hartje van Belle gemaakt.
toen ze zag dat ze mee mocht in de auto was ze helemaal hieperdepiep.
mee in de auto, dat wil zeggen leuke dingen doen zoals wandelen op het strand enzo.
dus terwijl Belle helemaal blij zat te zijn [lees piepen en blaffen] reden wij naar de dierenkliniek in noordwijkerhout.
ze was daar nog nooit geweest dus had geen idee wat haar achter de voordeur te wachten stond.

tenminste dat dachten wij, want zodra we de deur opende ging bij haar de rem er op.
enfin, we moesten nog een klein half uurtje wachten en Belle werd ondertussen alsmaar onrustiger.
haar hartje ging al flink te keer maar nu helemaal ... [later bleek 170 hartslagen per minuut].

de dierenarts zelf was hartstikke aardig en rustig vooral.
hij mocht haar zelfs optillen, hij plaatste haar op de tafel en gaf lief de opdracht om haar voorpoten bijelkaar te pakken en ik moest de achterpoten bijelkaar houden, voor we het wisten lag ze op haar zij, ze kon geen kant op en had dit zelf ook al snel door dus liet ze het maar gebeuren.

tondeuse over haar buikje, en gel erop, als je niet beter wist had het zo een pretecho kunnen zijn...maar dan anders.

enfin om een lang verhaal kort te maken, ze heeft lekkende hartkleppen waarvan de linker hartklep er heel slecht aan toe is.
ze is een ernstige hartpatient, zo noemde hij haar.
door de lekken moet de hartspier harder werken en dus krijgt ze daardoor weer minder zuurstof met als resultaat benauwd en hoesten.
Dat hoesten komt trouwens ook doordat er vocht achter haar longen zit, dan moet ze hoesten en dan moet de hartspier weer harder werken etc, etc, het is een cirkel.

welke medicatie er gebruikt ging worden, dat moesten we bespreken met onze eigen dierenarts.
dus daar gingen we, direkt door naar leiden.

Belle was inmiddels niet meer hieperdepiep en lag de hele weg richting stad languit op de achterbank terwijl de ademnood flink toenam.
ze had zich zo druk gemaakt dat het hartje te veel moest pompen ...
wat duurd zo'n rit dan lang als je hoort hoe je beestje naar adem hapt.

eindelijk waren we er, auto geparkeerd, auto uit, riem om en lopen richting dierenkliniek.
maar Belle had er de puf niet meer voor, ze kon gewoon niet meer lopen.

lief tilde haar op en ze gaf zich helemaal over, vreselijk om te zien, de ouwe dame die nooit opgetild wilde worden was nu zo mak als een lammetje.
eenmaal binnen werden we meteen geholpen, onze dierenarts kent haar ook al vanaf 6 weken en leeft erg met haar mee.

uiteindelijk heeft hij besloten om haar als eerste plastabletten te geven, zodat het vocht achter haar longen weg zal gaan en het hoesten dus ook minder word.
en ze heeft er harttabletjes bij, we beginnen heel rustig om te zien hoe ze er op reageerd.

het is afwachten, we willen haar leventje zo draagelijk mogelijk maken en zonder pijn.
pijn heeft ze niet, dus dat is echt een pluspunt.
als de medicijnen aanslaan dan gaat het hartje weer rustiger pompen en kan ze hopelijk nog wat genieten.

voorlopig doen we het rustig aan, geen lange wandelingen en zo weinig mogelijk zout.
medicijnen iedere dag innemen en bij elke kleine verandering meteen melding van maken, prioriteit is nu de benauwdheid aan te pakken.

Belle ligt nu te slapen, ik heb al geprobeerd om de medicijnen te geven, 'verpakt' in gekookte kip, dat vind ze heerlijk.
maar ze is zo moe dat ze de kip geen blik waardig gunt ... ze is er klaar mee en wil met rust gelaten worden.
vanavond nog maar eens een poging wagen .....

en dan jullie, daar aan de andere kant van de lijn ... dank jullie wel voor de lieve reacties en tweets, heus ik heb er geen woorden voor. ik kan me zo goed voorstellen dat je het vorige logje en trouwens nu deze ook, heb zitten lezen en wel wilde reageren maar gewoon niet wist wat te zeggen, ik heb dat zelf ook zo vaak ... zoekend naar woorden maar je kan de juiste niet vinden. maar er zaten zulke rake reacties bij ... het verdriet, dat weegt niet op tegen al die jaren plezier die we toch maar mooi in the pocket hebben!

10 februari 1995, op een vrijdag, ik herinner het me als de dag van gister, we waren die dag precies 6 maanden getrouwd.

in een krantje las ik dat er een thuis voor boomer puppies werd gezocht, 10 stuks waren er, bruin met wit en zwart met wit.
lief kwam thuis en ik gaf hem het krantje met daarin de advertentie, we hadden het er over gehad en een besluit genomen maar nu het echt zover was vond lief het toch wel griezelig worden.
lief had geen ervaring met het hebben van een hond als huisdier, ik wel en dus vertrouwde hij daar maar op.
we hadden toendetijd geen auto en gingen met de trein naar Den Haag, daar namen we een taxi en reden naar het adres.
het was een ééngezinswoning, we werden binnen gelaten en liepen naar de huiskamer.
we mochten plaats nemen op het bankstel en de 'vrouw des huizes' zou de puppies halen.

een deur ging open en 10 vrolijke puppies, struikelend, piepend, kwamen op ons af.
knuffelen met 10 puppies, heus dat is zo fijn ... maar er was er 1 die het toch wel heel erg fijn vond al dat geknuffel en ze knuffelde vrolijk terug, dat was 'r wist ik ...

en zo zaten we in de trein terug naar huis met in mijn armen een heel klein zwart/wit bolletje.
toen we thuis kwamen plaste ze meteen op de vloerbedekking, de reden dat we een paar maanden later meteen zijn overgegaan op vinyl, een puppie plast nogal veel in het begin en ik kan je zeggen dat vloerbedekking dan niet echt fris is.

het opvoeden van een pup is veel werk, zindelijk was ze gelukkig snel.
spelen met een tennisbal en dan een tandje terug vinden rechtopstaand in de tennisbal, aha ze is aan het wisselen ...
alleen thuis leren blijven, zitten, liggen, blijf, bal halen en brengen en zoveel meer.
voor het eerst loops, wat een ellende was dat, al die reutjes die achter haar aan liepen en zij wilde er niets van weten [godzijdank].
na 2 x vonden we het welletjes en hebben we haar laten steriliseren.
dat betekende dus een operatie, naar de dierenarts brengen, haar onder narcose zien gaan en dan moet je haar achterlaten ... eind van de dag konden we haar weer ophalen, een zielig hoopje nog helemaal van de kaart door de narcose en zij is sindsdien ook pisnijdig op de dierenarts.

we hebben zoveel met haar meegemaakt en ze heeft me ook zo vaak getroost zonder het zelf te weten.
tijdens de miskraam, alleen thuis, bang en verdrietig zat ik daar op de grond van het toilet te snikken en vroeg me constant hardop af "waarom?"
ineens was ze daar, bleef bij mij en likte letterlijk de tranen van mijn wangen tot lief halsoverdekop thuis kwam.

ze heeft vreemde eigenschappen, zoals het vinden van uitgespuugd kauwgum, daar kauwt ze een paar keer op en spuugt het dan uit.
als we dit zien dan brullen we al "niet doen!" maar op de 1 of andere manier krijgt ze het toch altijd voor elkaar om even snel te kauwen.

rollen door de ganzenstront is ook iets wat ze heerlijk vind, vreselijk en stinken dat ze dan doet!
sperzieboontjes, die vind ze zalig.
rennen over het strand en door de sneeuw, wat dat betreft is het misschien toch waar dat baasjes en hun dieren op elkaar lijken.

sinds die dag in februari moeten we rekening houden met haar, we kunnen niet zomaar op vakantie of een dagje weg, maar dat is iets wat je weet als je aan huisdieren begint en ik moet zeggen dat we ook geluk hebben met mijn vader die helemaal gek van haar is en zij ook van hem.
ze heeft al heel wat logeerpartijtjes achter de rug en zo konden wij altijd met een gerust hart op vakantie.

hoe het gaat als je huisdier ouder word daar sta je niet echt bij stil.
we hebben het geluk dat ze tot nu toe bijna nooit ziek is geweest, oke 1 keer een krabbel in haar oog van een kat die het niet zo leuk vond om te spelen [en sindsdien is zij dus bang voor katten].

sinds een paar maanden is ze doof, we hebben er wel grapjes over gemaakt, ze was ook erg relaxed tijdens het vuurwerk afsteken, ze hoorde het gewoon niet!
en toen kwam de aanval vorig maand.
ze knapte weer op, maar toch als ik heel eerlijk ben was ze veranderd.

honden staan er namelijk om bekend dat ze zich groot houden, hoeveel pijn ze ook hebben, ze zullen het niet snel laten merken.
pas op het moment dat ze het laten merken is het meestal te laat.

onze Belle beest.

het gaat niet zo goed met haar .........
a.s maandag word er een echo gemaakt van haar hartje en we gaan van het ergste uit.

en terwijl ik dit tik stromen de tranen over mijn wangen, het is net of ik nu al afscheid aan het nemen ben van haar.
en dat is niet zo ... of misschien ook wel ... ik weet het niet.

ik laat haar geen moment uit het oog, ben eigenlijk 24 uur per dag met haar bezig.
s'nachts lig ik te luisteren of ik haar nog wel hoor ademen, ik hoor haar hoesten, de trap aflopen richting keuken, hoor hoe ze water drinkt en blijf dan net zolang luisteren tot ze weer de trap op loopt en in haar mand gaat liggen.
vaak ga ik dan nog even bij haar kijken en geef haar nog een knuffel.

overdag kijk ik naar haar hoe ze slaapt, terwijl ik aan het werk ben achter de p.c hoor ik weer hoe snel ze ademt.
ze gaat overal mee naartoe, alleen thuis laten durf ik haar niet meer.
onze dagelijkse rondjes zijn iets waar we volgens mij allebei naar uit kijken.

als we dan zo samen lopen is het net of er niets aan de hand is.
gewoon het vrouwtje en zij aan de wandel ...

de laatste paar dagen vriest het er s'nachts flink op los, maar ook overdag is de temperatuur hier nog onder nul.
ik vind dit heerlijk weer, zeker met z'n prachtige blauwe lucht en stralend zonnetje, ga ik er graag op uit.

lief kijkt daar anders tegenaan.
het begint al bij het opstaan, mopperen kan ie als de beste op dat soort momenten, nederland is dan ineens een kloteland en als ie ouder word en met pensioen gaat, dan gaat ie emigreren naar spanje [gadverdamme wat moet je daar nou? ga dan naar florida, daar hebben ze nog een leuk pretpark in de buurt ]

ik begrijp nooit zo goed wat nu echt zijn probleem is, want je kan je toch tegen de kou aankleden?
het gaat [of wil] er bij mij gewoon niet in, dus doe ik mijn best om lief warm te houden, ja ook als we er op uit gaan
warme wollen handschoenen, warme wollen muts, een lekkere lange warme wollen sjaal, truien, t'shirts met lange mouwen voor onder de truien ... en ga zo maar door.
als lief hier de deur uitstapt kan ie zo naar de noordpool, maar nee hoor het mag niet baten, de ouwe zemelaar gaat gewoon door met het mekkeren.

als ik dan mijn hoop uitspreek op wat witte spul, sneeuw genaamd, dan kijkt hij me alleen maar aan met een groot vraagteken in zijn ogen.

lief en ik, we hebben veel dingen gemeen ... maar daar valt het heerlijke seizoen winter dus echt niet onder.
vandaar deze open brief aan mijn lief ...

Iedere keer weer stond ik ermee in mijn handen, de grote pot met daarin een kaars van bridgewater, wel 145 branduren.
Maar ook iedere keer ging de grote pot weer terug tussen zijn vrienden en kocht ik 6 kleine bridgewater kaarsjes.
Zo ging dat telkens weer, ik wist dat er ooit een moment zou komen dat ik die grote pot zou bezitten, maar ik had gewoon iemand nodig die me een zetje zou geven.
Jeweetwel, die zoiets zegt als "meid ik zou het gewoon doen".

Het was in de winter, waarschijnlijk rond kerst ...
Ik was een jaar of 12 en had een klein t.v-tje op mijn slaapkamer ... zwart/wit.
BBC stond op, ik keek toen vaak naar de BBC omdat ze daar van die heerlijke oude dans films met Fred Astaire, Ginger Rogers, Gene Kelly, Mel Ferrer etc, uitzonden ik kon [en nog steeds trouwens] daar heerlijk bij wegdromen.
Maar toen die avond werd er een tekenfilm uigezonden ... The Snowman.

De sneeuwpop en zijn kleine vriend hebben vanaf dat moment mijn hart gestolen.
Hoe het getekend is, de muziek die de woorden vervangt ... het blijft mooi om naar te kijken en luisteren, ook na 26 jaar nog.

Ieder jaar werd rond de kerst The Snowman weer vertoond op BBC en zat ik weer voor de buis gekluisterd.

Intussen leerde ik mijn lief kennen en zo kwam onze eerste kerst samen, lief maakte kennis met The Snowman en sloot 'm ook in zijn hart.
En toen ik voor het eerst naar Londen ging, het was inmiddels zo'n 12 jaar later nadat ik de film voor het eerst had gezien, was The Snowman nog steeds populair in Engeland.
In Hamleys, een hele grote speelgoedwinkel, verkochten ze kleine sneeuwmannetjes als knuffel en Harrods had zelfs kerstkaarten te koop

Ik kwam terug met het boek en de videoband.
Zo blij dat ik de film nu zo vaak als ik wilde kon kijken.

De video heeft ondertussen plaats gemaakt voor de dvd speler en een paar jaar geleden vond ik per toeval de film op dvd in een boekhandel hier in de stad.

Als ik enthousiast ben over iets dan wil ik het zoveel mogelijk delen, samen met vriendinnen op de bank en op het eind snotteren maar, onze 2 nichtjes, pa, ma ... allemaal hebben ze de film wel een keer gezien.

Ik wil de film nu graag met jou delen, wie weet ken je de film al en was je deze vergeten of is dit compleet nieuw en veroverd The Snowman ook een plekje in jouw hart.

The Snowman

Afgelopen Zaterdag hebben we lootjes getrokken voor Sinterklaas want 15 November komt Bram ...ehhh de echte Sint alweer binnenvaren ... dit keer in Almere.

Een weekje later vaart ie Leiden binnen.

De meiden, je weet wel onze 2 nichtjes [13 & 8], hebben al aangegeven dat ze niet meegaan naar de intocht, ze vinden het genoeg geweest, zijn er overheen gegroeid, kinderachtig en dat soort onzin...

Oke, ik geef toe, het is misschien ook een beetje ons eigen schuld, we wilden allemaal [lees iedereen ouder dan 8] zo graag surprises doen, na 11 jaar 'de zak' verstoppen was het tijd voor iets anders ...
Trouwens we hadden het vermoeden dat de jongste het misschien stiekem toch wel wist en dus kwam daar vorig jaar begin November de dag van de waarheid voor haar.

o o o wat een verdriet!
Hadden wij al die tijd met zijn allen tegen haar gelogen en bovenal ... kreeg ze nu geen kadootjes meer?
Mama rende richting bibliotheek om een boek te lenen met het ware verhaal van Sinterklaas en zo werd het leed toch nog wat verzacht, zeker toen ook bleek dat de kadootjes gewoon bleven

En zo hadden wij op 5 December 2007 een echt surprise avondje, wat was het gezellig en leuk.
Zo leuk dat we het dit jaar nog eens dunnetjes over doen.

Maar goed, toch blijft het jammer ...
... dat ze niet mee gaan bedoel ik!

Het was zo leuk om al die Sinterklaas liedjes te zingen, pepernoten naar je hoofd gegooid krijgen en natuurlijk is het ieder jaar maar de vraag of de brug wel open gaat ...
... tot nu toe is dat ook ieder jaar gelukt en wij waren erbij!

Tot nu toe dan!
Onze eerste Sinterklaasintochtloze jaar!
Geen liedjes zingen!
Geen handje schudden!
Geen pepernoten krijgen!

Alhoewel, het is nog geen 22 November natuurlijk, tegen die tijd hebben we ze misschien [al of niet onder dwang] weer bekeerd tot de goede Sint en staan we gezellig te zingen langs de kant om daarna een andere leuke traditie in ere te houden ...

... richting de altijd bloedhete V&D rennen om over de kerstafdeling te struinen

*update: missie volbracht, 22 November zijn wij erbij! en toen ging het alsnog niet door*

Het intereseerde me nooit, niet toen ik 16 werd en ook niet daarna.
Het was ook helemaal niet nodig, ik woonde en werkte middenin de stad en maakte veel gebruik van de fiets en het openbaar vervoer.

Tot we vorig jaar gingen verhuizen naar 't dorp.

Fietsen is gezond en met mooi weer hartstikke fijn.
Maar in de winter is het andere koek, door weer en vooral wind ...

Enfin het ging dus kriebelen, zo ineens ...
Een brommertje zou verdomd makkelijk zijn.

Nu was het al voor de kinders die na 1980 waren geboren verplicht om theorie te doen, maar was je geboren voor 1980 dan kreeg je vrijstelling en kon je gewoon een certificaat kopen op het stadhuis.

Maar uitgerekend nu ik voor een brommertje wilde gaan hadden ze dit veranderd.
Niks geen vrijstelling meer en zomaar certificaatje ophalen, wil je op een snor/ bromfiets? spartamet? brommobiel?
Dan eerst je theorie halen voor een AM rijbewijs.

En dus ging Gadies met haar neus in de boeken.
Borden, ehbo, techniek noem het maar en ik ging er helemaal in op.

Dan is het zover om theorie aan te vragen, datum prikken, betalen en de dagen aftellen tot het zover is.
Het was even slikken toen ik bij het CBR naar binnen liep en man oh man wat voelde ik me oud!!!
43 kinderen die net hun 16de verjaardag hadden gevierd en 2 'oude' mutsen [gelukkig zat er nog zo'n tuthola]
Ze vonden het wel grappig en vertelde dan ook 'stoer' dat ze bijna allemaal al gewoon rond reden op een brommer, wij 'tuthola's' deden dit niet natuurlijk niet en wilde eerst het papiertje op zak hebben.

30 minuten en 3 kwartier verder kreeg ik de uitslag ...
Gezakt, met 1 foutje te veel ...
Ik was niet de enige, er waren er 'maar' een paar geslaagd ... 19.

Maar ik ging gewoon door ...
Nog dieper met mijn neus in de boeken ...

En zo kwam het dat ik vorige week aan tafeltje nummer 2 in een lokaal van het CBR zat.
44 kinders dit keer en 1 muts [moi]
De CBR dame komt binnen en gaat het 1 en ander uitleggen.
Petjes moeten af, handen op tafel, rechtop zitten achter je tafel, bij afkijken 1 waarschuwing, 2de keer afkijken zonder pardon het lokaal uit en is het einde oefening.
Mobieltjes moeten uit, gaat deze toch af tijdens de theorie ook dan moet je het lokaal verlaten en mag je niet meer terug komen.

Tijdens deze hele opsomming was ik inmiddels weer zo'n 22 jaar terug in de tijd, gadverdamme, wat had ik een hekel aan school zeg!

En dan voor je het weet ben je 50 vragen verder en zit je te wachten op de uitslag terwijl dat grut om je heen lopen te bleren dat ze de vragen niet begrepen of dat ze hier al voor de 7de keer zaten.
7 keer 30 euro ... ach weten ze toch waar ze vakken voor vullen, of zouden de ouders dit betalen?

Het meisje naast me sprak me aan met u [dan moet je er echt aan geloven] en wilde weten
"is dit uw eerste keer?"
nee
"hoeveel zat u er dan vorige keer naast?"
1 fout te veel
"zo, dan voel je je echt genaaid!"
En daar had ze gelijk in, heus ik voelde me toen echt genaaid!

Na een kwartiertje kwam de CBR dame [tssss ze heeft zeker een peukie gerookt!, ging er nog even door het lokaal] terug.
Als eerste de mensen die gezakt zijn ...
Ze begon bij tafel 3 en aangezien ik aan tafel 2 zat voelde ik een licht hieperdepiep gevoel opkomen,
maar niet te vroeg juichen Gadies want straks zit je er toch nog bij, is het resultaat van tafel 2 achter tafel 45 verstopt ofzo.

29 waren er gezakt en ik zat nog steeds aan mijn tafeltje nummer 2 toen ze zei
"De overgebleven 16 zijn geslaagd, gefeliciteerd met het behalen van jullie AM rijbewijs!"

WOEAHHHH!!

En vanaf dat moment ben ik aan het dromen

vroemm vroemmmmm ......

wordt vervolgd!

S'middags lopen we saam, Belle beest en ik, gezellig een flink stukje om.
Via het Kerkpad langs de boederijen door de weilanden met hun koeien en schapen, soms gaan we links en dan weer rechts.
Belle vind het allemaal prachtig, snuffelen aan de kont van een schaap en verbaasd opkijkend naar een koe die net zo verbaasd weer terug kijkt.
Heus onze Belle beest heeft hier een mooie oude dag!

loop,
huppel,
ren,
vlieg,
zweef,
val naar beneden,
kom hard neer,
huil,
krabbel overeind,
begin weer met lopen,
ga als vanzelf weer huppelen,
probeer vervolgens te rennen,
om daarna te durven vliegen en het zweven wat langer vol te houden ...

ik kijk graag naar je ...
als je lacht ...
praat ...
in gedachten bent...
en zelfs als je boos bent ...
ik zie je zo weinig echt boos dat als het dan een keer gebeurt ik altijd in de lach schiet ...
waarop jij dan weer bozer word en ik nog meer moet lachen ...
want weet je, boos zijn past gewoon niet bij jou ...

als jij slaapt en ik weer naast je ligt te piekeren en hierdoor geen oog dicht doet, dan kijk ik naar je ...
zo rustig als jij bent ...
zelfs in je slaap straal je rust uit en nadat ik heb besloten dat het allemaal wel goed zal komen en tegen je aan kruip, sla jij automatisch je arm om me heen, druk me tegen je aan en val ik eindelijk in slaap ...

jij ...

je laat me uitrazen, mopperen en brullen ...
om daarna te vragen wat er nu precies is ...
terwijl ik in je ogen kijk doe ik mijn verhaal en weet dat het allemaal wel meevalt ...

weet je wanneer ik ook naar je kijk?
als we na het vrijen liggen na te genieten ...
niks geen sigaretje of weltrusten, maar giechelen en knuffelen ...
ook na 22 jaar nog ...

jij ...

je maakt me intens gelukkig ...
en ach, zeg nou zelf ...
het is toch geen wonder dat ik zoveel van je hou!
jij brengt het beste naar boven in mij ...

welke vrouw wil dat nou niet?

plaats delict: zwarte markt, beverwijk
partner in crime: schone zus

'waar is het dan?'
'in de volgende hal volgens mij ...'

'zie je het al?'
'nee maar ik ruik hier wel een bekend luchtje'

snuivend lopen we een hal binnen, onze ogen zijn net radars ... we zien niets behalve die 6 hoekige pakjes met daarop het woordje 'Hem' ... we zijn hier met een doel, wierook scoren en dan het liefst cocos!

Ik schreef het al, afgelopen maandagavond heeft de wii zijn intrede gedaan in huize j&g en wat hebben we al een plezier gehad, tennis, golf, baseball ... om 12 uur stonden we nog te spelen.

Dinsdagmiddag kwam lief met een verassing thuis ... de wii fit!
Als een kind zo blij ging ik aan de slag, oke, ik schrok me rot toen mijn mini mii dikker werd, heus dat mogen ze bij de nieuwe versie van mij weglaten.
Enfin, sindsdien zijn we helemaal into the wii fit

Lief is goed met het springen vanaf de skischans en het koppen [voetbal].
Ik doe mijn best met het koppen maar krijg iedere keer een voetbalschoen tegen mijn mii hoofdje en dat springen van die ellendige skischans ...ach mijn mii ziet sneeuw en wat blijkt? ze is er net zo gek op als ik en kan niet wachten tot ze er middenin staat.

Neeeee dan aerobics ... dat is meer aan mij besteed, steppen, joggen en jawel daar is ie ...hoelahoepen.
Lief zat dat allemaal eens te bekijken en besloot om na het joggen het hoelahoepen te proberen ...

Ik was al gewaarschuwd door Josanne via twitter, maar nu heb ik het zelf mogen aanschouwen ... echt, tranen van het lachen rolde over mijn wangen.

Een dikke aanrader die wii fit, niet alleen voor je buikspieren maar ook voor je lachspieren, heus waar!!

ik zit in de auto richting strand ... even uitwaaien.
het is warm en de vakantietijd is echt begonnen.
stil op de weg en de airco zoemt zachtjes.
ik kijk naar de witte strepen op het wegdek en verdwijn in mijn gedachten.

de hoeveelste is het eigenlijk?
27ste ...
goh morgen is 't alweer 6 jaar geleden dat Crista overleed ... op zondag.
wat gaat de tijd toch eigenlijk snel.
zoveel gebeurt.
zoveel mensen daarna ook nog overleden.
raar eigenlijk, je staat er niet bij stil tot het te laat is.

en niemand ontkomt er aan ... dat is dan misschien ook het enige mooie ervan.
het is alleen minder mooi als de persoon die dood gaat je vader, moeder, partner of beste vriendin is.
gewoon weg, verdwenen ...weggevaagd, nooit geen telefoontje of een kaartje, onverwacht bezoekje, kusje, omhelzing, zijn of haar stem die je naam roept.

en dan zegt men "gelukkig heb je de herinneringen nog"
ach wat moeten ze dan?
wat doen we allemaal in zo een situatie dat je niet weet wat te zeggen en heus ik zeg het soms zelf ook.
"gelukkig heb je de herinneringen nog"
meer dan dat zit er gewoon niet in.

he bah, wat een kut gedachten ...

ik gooi de autodeur dicht en voor ik het weet loop ik met mijn blote voeten door het zand.
en denk ...
"c'est la vie"

en zo gingen we maandagavond half 11 heel stoer met zijn 2 de tuin in, handschoenen aan en een bus giftige poeder als wapen.
de beestjes waren aan het loungen in hun nest, de perfecte timing dus om wat van dat witte spul erin te spuiten.

er gebeurde niet veel, ik had verwacht dat er een hele mik wespen uit zouden vliegen, op zoek naar de persoon die hun rust had verstoord ... maar nee, niets van dit alles, er kwam 1 wespje naar buiten en deze ging ook meteen weer naar binnen.

lief vond het al snel niet interessant meer en sprong onder de douche om vervolgens richting bed te gaan.
ik daarentegen stond met mijn neus tegen het raam gedrukt, om te zien wanneer de eerste wesp dood zou neervallen.

zo heb ik ongeveer een uur gestaan en zag wat wespen duizelig heen en weer vliegen, maar dat was het dan ook.
uiteindelijk naar mijn bed gegaan alwaar ik de meest ellendige dromen had, heus "Erik, of het klein insectenboek" was er niets bij!

de volgende ochtend voelde het een beetje als kerstochtend, snel naar beneden om al de lijkjes te zien liggen [jaja luguber, ik weet het, wacht maar tot je zelf met zo'n ellendige nest zit, dan wil je ze ook zien!]
dat viel vies tegen, 4 wespenlijkjes lagen er op de grond, later die dag vond ik er nog eens 4, maar daar bleef het bij.
ondertussen vlogen ze gezellig op en neer en was het [zo leek het wel] nog drukker dan voorheen, een soort van bijenkorf tijdens de opruiming

ik had er zo genoeg van dat ik spontaan ben gaan zoeken naar een bedrijf dat gespecialiseerd is in het uitroeien van deze beestjes.

vandaag was het dan zover.
om 2 uur stond mijn held in spe voor de deur!
gewapend met een tank met daaraan weer een lange ijzeren spuit.
zo dat zag er profi uit, beter dan dat zotte poederdingetje van ons.

deuren dicht, ramen dicht, buren had ik al gewaarschuwd dus daar zat ook alles potdicht, Belle binnen, ik weer met mijn neus tegen het raam gedrukt ... klaar voor de start ...VUUR!!!

het was net of het sneeuwde [is het al kerst?]
mijn held deed waar ie voor betaald werd ... nu moeten we de deur en ramen dicht houden, want de wespen zijn boos, heel ERG boos.

we hebben 2 weken garantie, dan moet het toch echt over zijn met de beestjes en anders komt ie nog een keer terug.

mijn handen jeuken, nee ik ben niet gestoken, maar ik zou dolgraag een foto willen maken ... ik bedoel wanneer zie je dat nou? zoveel wespen die voor een gaatje vliegen er wel in willen maar niet durven.

Vorige maand maakte ik deze foto in de tuin, ze zat er gezellig op het hek en vrat het hout op waar we bij zaten. Enfin ik nog op wikipedia gezocht waarom ze aan het hout zat te knabbelen [om een nest te maken] en schonk er verder geen aandacht meer aan.
tot gistermiddag de buurman voor de deur stond ... of we wel wisten dat we een wespennest in de tuin hadden.

huh?

"ja, kom maar mee ik zal het laten zien"
en inderdaad ... net boven de keukendeur zit een kleine opening in de muur en daar vlogen de wespen in en uit.

de buurvrouw kwam er bij staan
"daar moet je echt iets aan doen hoor!" zei ze met een onheilspellende stem.
we beloofde dat we de volgende dag de gemeente zouden bellen.

en dus zo zat ik vanochtend om half 8 al braaf te wachten tot het half 9 was, terwijl ik de klok richting half 9 keek besloot ik om eens te googlen op wespennesten.

*zucht*

zo vreselijk fout natuurlijk.

* als je het gat dichtstopt vreten ze zich een weg naar buiten of nog erger naar binnen [en in mijn verbeelding zag ik de wespen al door de keuken vliegen]
* een gemiddeld nest heeft 5000 wespen [ja daar komt ie weer ... mijn eigen thuisbioscoop in mijn hoofd ... 5000 wespen in de keuken en een gillende gadies]
* een steek kan dodelijk zijn als je allergisch bent [maar dat weet je pas wanneer je gestoken word]

enfin ik had mezelf inmiddels zo opgefokt, begreep ik gister nog niet waarom de buren zich zo druk maakte, zo was ik nu op dreef en wilde het liefst de fik erin steken!

branden zullen jullie, krengen!!

maar goed, google weggeklikt en bellen met de gemeente.
een vriendelijk mevrouw nam op ... ik deed mijn verhaal, zij gaf advies.

"doe-het-zelf!"

huh?
doe-het-zelf?
zij had vast niet gegoogled!
nee heus, anders zeg je toch zoiets niet?

doe-het-zelf!

ik vraag nog maar eens een keer of ze er zeker van is en dat het nest in een opening van de muur zit, maar nee ze is zeker, de gemeente komt namelijk alleen wanneer het nest zich op een plek hoger dan 3 meter bevind.
zij had het zelf vorig jaar ook en heeft toen bij de dierenwinkel een poedertje gekocht en deze in de opening gestrooid, de wespen nemen het aan hun pootjes [ja zo zei ze het "hun pootjes"] mee naar binnen en roeien zo de hele familie [van 5000 leden] uit.

dus gaan we vanavond aan de slag.

het moet namelijk s'avonds want dan zit de hele clan binnen en zijn ze door de kou wat suffer en langzamer.
tenminste, dat staat weer bij google te lezen.

het raampje is naar beneden.
de wind door mijn haar.
ik kijk naar buiten.
groene weilanden.
blauwe lucht.
we rijden.
rijden met een doel.
de stem van chris klinkt uit de speakers.
hij zingt over de dood en al zijn vrienden.
bizare tekst voor een liedje met zo'n heerlijke beat.
een reiger zit langs de weg.
we staan te wachten voor een stoplicht.
lief kijkt naar me.
ik kijk terug.
hij geeft me een knipoog en zegt "lekker ding!"
een warm gevoel stroomt door me heen.
daar is het weer.
dat gevoel.
intens geluk.
alles klopt.
hij.
ik.
rust.
even niets.
hier en nu.
in de auto.
richting supermarkt.

Afgelopen Maandagavond was het weer zover.
Belle moest naar de dierenarts voor haar jaarlijkse inenting, toen we in het vorige huis woonde was het 10 minuutjes lopen en dan waren we er.
oke, makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien ze net voor de straat waar de dierenarts zijn praktijk heeft altijd de rem er op gooide en we vanaf dat moment met een hond liepen waarvan de nagels piepend over de straattegels gingen.

nu zou dit anders gaan, nog wel dezelfde dierenarts, ja zeg we kennen die man al 13 jaar.
dus naar een ander, dat was uit den boze .... maar om nu zo'n anderhalf uur te lopen, nahhh dat doen we maar niet.
dus hup met de auto, Belle helemaal blij ...
hoe dat er dan uitziet?
Belle op de achterbank, zenuwachtig heen weer schuifelend terwijl ze vrolijk gilt/jankt/blèrt/blaft, want als mevrouw in de auto mag dan weet ze dat er een leuk uitje aan zit te komen, lange wandelingen op het strand of in de duinen.
Met andere woorden, Belle staat helemaal strak!

En zo rijden we dan richting Leiden, met een gillende, jankende, blèrende, blaffende Belle achterin.
Na zo'n 20 minuutjes zijn we er, auto parkeren in de parkeergarage, Belle nog steeds aan het gillen ...
Lief en ik, we vallen nog net niet uit de auto en Belle hangt inmiddels aan de deur omdat ze bang is dat we haar vergeten [ofzo?]

Eindelijk zijn we onderweg, Belle aan de riem ... nee ze gilt niet meer, ze trekt nu,want ooo er staat haar toch een geweldige wandeling te wachten!

ja dat denkt zij dan he ...

Dan een paar meter voor 'de straat' gaat ineens haar neus omhoog ... ze houd een beetje haar pas in ...
ze loopt voorzichtig door en dan ... als we voor de ingang staan en ik naar binnen wil, trapt zij op haar rem en zet haar nagels in de stoeptegels ...

Vanaf hier neemt lief het van me over, terwijl ik naar de receptie ren komen er geluiden uit onze lieve hond die doen denken aan een zeer ellendige valse rothond, moeder hou je kinderen thuis want dit is een echte vechthond [ahum]

Dit gaat zo door tot aan de behandeling.

Tijdens de behandeling staan lief en ik haar lieve woordjes toe te fluisteren en aaien haar over haar bol, ondertussen staat zij te trillen als een rietje en komt er geen geluid meer uit ... alleen die blik ...
die ogen die ons niet loslaten en waar van alles in te lezen valt ...

"waarom straffen jullie mij? ik heb toch niets gedaan?"

"jullie zijn de meest ellendige baasjes die een hond maar kan hebben!"

"nu vind ik dat autoritje ook nooit meer leuk, bedankt voor het verpesten daarvan!"

"ik ben de meest zielige hond op de hele wereld!!"

Als we weer in de auto zitten moeten we alledrie bijkomen, ja ook lief en ik...
Op de terugweg vertellen we trots aan elkaar dat de dokter zo tevreden over haar was en hij zei ook dat ze er nog zo goed uit ziet voor haar leeftijd, haar vacht mooi glanst en ze lekker rook ...
oke het ruisje op haar hart moeten we in de gaten houden en ze word ietsje doof, maar dat mag ... ze word tenslotte over een paar maandjes al 14 jaar.

Belle kan het allemaal niets schelen, ze is pissed, op de dierenarts maar bovenal op ons!
De hele avond worden we genegeerd ...

Dat mag ook hoor, want de volgende ochtend is alles weer vergeven en vergeten en is ze voorlopig toch ook maar mooi beschermd voor het komende jaar!

Hopelijk zitten we volgend jaar weer te stressen in de auto.

Je weet het inmiddels wel, ik ben gek op tuincentrums.
Toen vorige week de zomerzon haar intrede deed besloot ik dus dat het tijd werd om ons tuintje eens op te fleuren met nieuw spul, oftewel Intratuin here I come!!

Gezellig op de fiets richting voorschoten, half 10 ging de winkel open en het is een klein half uurtje fietsen dus iets over negenen zat Gadies op d'r fiets.
Het zonnetje scheen, ik had windje mee en een boodschappenlijstje in mijn tas.

Nou ja, eenmaal binnen was ik weer niet te houden, ik zag veels te veel en wist ook wel dat ik alles met de fiets moest meenemen, gelukkig heb ik een paar flitsende fietstassen en flinke mand, met nog wat plastic tasjes aan mijn stuur zou het vast wel lukken ... jaaa vast wel.

Eenmaal aangekomen bij de kassa plaatste ik alle plantjes inclusief zitkussen voor de bank, op de band.
"goedemorgen" zei het kassameisje beleefd
"ik zal de kussen niet op de band liggen anders is ie straks helemaal vies, ik lig 'm achter me neer dat u 'm niet vergeet bij het inladen van de kar!

"is goed, dankjewel" zei eenvrolijke gadies ...heus dump mij bij een tuincentrum en ik voel me zooo gelukkig!

"heb je misschien ook wat tasjes voor mij?

"nee helaas die zijn op"

"oooh meen je dat nou? ik ben met de fiets"

aaaaah Gadies daar had je geen rekening mee ghouden he toen je, je kar zo aan het inladen was ...met tasjes zou je het wel redden, maar wat als er geen tasjes zijn...wat dan?

enfin, ze zag waarschijnlijk de hopeloze blik in mijn ogen, geen idee hoe of waar maar ze trok ergens 2 plastic tasjes vandaan, oke er zat allemaal rommel in die ze er zo uitgooide, maar ik had in ieder geval 2 tasjes.

achter me stond een oudere vrouw, met kruk, ze had het gesprek voor een gedeelte opgevangen en vroeg
"heeft u ook voor mij nog een tasjes"
"nee helaas mevrouw, de laatste 2 heb ik aan die mevrouw gegeven"

ik voelde me vreselijk schuldig ...

"bent u ook met de fiets mevrouw?" vroeg ik
"nee met de auto"
"oooh dan kun u het toch makkelijk kwijt? ik ben met de fiets en moet ze aan mijn stuur hangen"
Maar nee, ze wilde perse tasjes.
Mijn schuldgevoel was naar de achtergrond verdwenen en nadat ik had afgerekend ging ik met de hele handel richting fiets.

Terwijl ik een gevecht aanging met de plantjes en fietstassen zag ik de tasloze mevrouw bij haar reuze grote auto staan met eveneens reuze grote laadbak open ... ruimte genoeg, nee dan ik en mijn tasjes ...

Eindelijk zat ik op de fiets en ging richting huis ... weer een klein half uurtje maar nu met wind tegen ... ach je moet er wat voor over hebben.
Ik zat ondertussen te bedenken wat ik nu als eerste zou gaan doen als ik eenmaal thuis was, och en die mooie rode kussen voor op de tuinbank ... huh? kussen, waar heb ik dat ding gelaten?
SHIT!
juist ja, die lag nog bij dat vriendelijke meisje achter de kassa, zodat ie niet vuil zou worden ... en ik? ik was bijna thuis ... ik ging nu echt niet terug.

Het glunderen was iets minder geworden ... dat kwam allemaal door die ouwe doos met dat gezeur over die tasjes.
Zou een ander 'm hebben meegenomen?
verd*mme, ik had 'm wel betaald.

Toen ik thuis kwam ben ik meteen gaan bellen met de intratuin, ja ze hadden de kussen gevonden, hij lag bij de servicebalie waar ik 'm kon ophalen.

"nou ik weet niet of ik 'm vandaag nog kom ophalen, zal waarschijnlijk wel morgen worden" zei ik nog.

Maar na een glaasje water te hebben gedronken zat ik weer op de fiets richting intratuin, kon ik meteen een zak aarde menemen en die mooie passiebloem die ik had laten staan en nog wat extra perkplantjes .....
Wat nu trouwens wel standaard in mijn fietstas zit is een grote plastic tas ... nee dat gebeurt mij niet meer

Was ik gek op tjolk, keek altijd naar ren je rot & toppop, wilde ik blond haar zoals Olivia Newton John, waren de Disney kriebels ook al aanwezig, mocht ik opblijven voor Dallas, was ik verliefd op John Travolta en ontdekte mijn muzikale held Prince ...

Ik heb 75 filmpjes [heus ik heb me ingehouden] bijelkaar gezocht met films & muziek die ik toen ontdekte en nog steeds geweldig vind, dus ga er maar voor zitten, we gaan terug naar de jaren 70 & 80

Toen we vorig jaar bezig waren met verhuizen naar ons nieuwe stulpje moest er van alles geregeld worden, behalve het opknappen van ons nieuwe huisje en het inpakken van de spullen moesten we ook nog ons nieuwe adres doorgeven aan allerlei instanties.

Het meeste heb ik online gedaan, dit ging zo makkelijk en via de verhuisservice van tnt hebben we ook veel geregeld.
Natuurlijk moest je wel je telefoonnummer achterlaten, nee er zou niets mee gebeuren behalve als je een vinkje plaatste dat je graag op de hoogte bleef van het 1 of ander, wat ik uiteraard niet deed.

De eerste keer woonde we er net een week, we werden gebeld door essent of we soms interesse hadden, ik vertelde nog vriendelijk dat we net alles geregeld hadden en ik geen zin had om nu weer een overstap te maken.
Er werd nog gevraagd of ik er niet over na wilde denken en of ze dan terug mochten bellen.
Nee hoor dat was niet nodig, zei ik nog.
Diezelfde avond ging opnieuw de telefoon, dit keer vroegen ze naar meneer enfin het was weer hetzelfde verhaal, lief is kort maar krachtig, nee is nee.
Ik vond het in het begin zo moeilijk om het meteen af te kappen, ach ze deden ook maar hun werk en liet ze dus het hele verhaal vertellen voor ik vriendelijk vertelde dat ik geen interesse had.

Maar dat is veranderd, want inmiddels zijn we al zo vaak gebeld door allerlei instanties dat ik het gewoon niet meer kan opbrengen om vriendelijk te zijn.
Het meest irritante vind ik nog de vraag die ze stellen als ik duidelijk heb gemaakt dat ik geen interesse heb.

"mag ik ook vragen waarom niet?"

"omdat ik je een vervelende trut vind, ga iets nuttigs doen ipv mij lastig te vallen, dat ge-ouwehoer, als ik een snellere verbinding wil, een nieuw mobieltje, een abonnement op 1 of ander blad of krant, groene stroom, een reis wil winnen, lootjes wil kopen, overstappen op een andere provider of wat dan ook ... dan weet ik zelf wel waar ik dit moet doen. En heus ik voel me hartstikke vereerd dat juist ik ben uitgekozen voor die loterij, dat mobieltje, die vakantie enzovoort maar nee ik ga geen extra lotto lootjes kopen of sms-en.
Sodemieter op, jullie bellen altijd op een klote tijdstip wanneer ik aan het koken ben of nog erger wanneer ik op de w.c zit!"

Kijk dat zou ik het liefst willen zeggen maar nee dat doe ik niet, in plaats daarvan krijgen ze de zeer verkorte versie te horen.

Ik neem op, zij/hij zegt zijn of haar naam.
dan vragen ze meestal naar meneer of mevrouw.
waarop ik antwoord
"gaat dit over een aanbieding?"
is het antwoord ja dan ga ik meteen over op de automatische piloot.

"op dit moment heb ik geen interesse, zodra de interesse daar is zijn jullie die eerste die het weten"
en dan hang ik op.

De aanleiding van dit stukje is omdat ik een paar minuten geleden ook weer ben gebeld en dan is het zo vers hè, alles komt dan weer naar boven

Zijn er eigenlijk uberhaupt wel mensen die dit een geweldige service vinden en zitten te wachten op dit soort telefoontjes?

Opa kijkt er zo naar uit, ze komt bij hem logeren, 4 dagen lang.
Hij doet nog de laatste boodschappen, neemt verse boontjes mee en lekker rijst.
Nog wat speciale koekjes en snoepjes in het boodschappenmandje en wat lekkers voor zichzelf natuurlijk.

Hij heeft de films die hij wil zien al uitgezocht en de c.d-tjes liggen ook al klaar die hij nog moet luisteren.
Want als ze komt logeren heeft hij tijd voor zichzelf, geen afspraken voor Opa, want Opa is aan het oppassen.
4 dagen lang knuffelen, samen languit op de bank, wandelen door de regen, wakker worden door haar geblaf, midden in de nacht een lik krijgen over zijn gezicht, uit bed geduwd worden omdat zij al die ruimte nodig heeft.

Het maakt hem allemaal niets uit, Opa is nu eenmaal stapelgek op haar en zij op hem ...

Opa & Belle, dat is dikke mik!

Ik heb iets met verboden toegang, ik wil dan juist naar binnen, weten waarom het verboden is.
Zo ben ik in Paleis het Loo al [per ongeluk, ja echt waar ] over een honderd jaar oude vloerbedekking gehold met achter me aan slepend een dik stuk touw met daar weer aan vast een paar van die paaltjes, je weet wel van die dingen die ze neerzetten zodat je er juist binnen blijft ... enfin Gadies niet, ik had die hele afzetting niet gezien en rende richting een kamer wat er zo geheimzinnig uitzag, juist ook omdat er niemand naartoe liep en sleepte zo de afzetting met me mee.

Mijn droom is dan ook om s'nachts rond te lopen in ons favoriete attractie park, yep Disney, na sluitingstijd wanneer iedereen weg is snel naar binnen sluipen.

Gezellig met een paar vrienden door het park lopen [foto's maken natuurlijk want dit is de ultieme kans]
Krijgen we trek? dan gaan we richting de keuken b.v Blue Lagoon, trekken de ijskast open en eten maar.
10 x Peter Pan doen, wat nou fastpass? we blijven gewoon zitten!
Daarna naar Phantom Manor waar we ipv rijdend lopend door de attractie gaan ... hey Melanie Ravenswood, jij ook hier?
Uiteindelijk gaan we natuurlijk shoppen, heerlijk op ons gemak kleding passen en ja de eurootjes tellen we eerlijk neer op de toonbank, dat dan weer wel.

Maar dit zal nooit gebeuren, want ik kijk altijd 3 stappen vooruit en bij die 3 stappen zie ik dan hoe we voor we ook maar 1 stap hebben gezet, we meegenomen worden door de bewaking, onze jaarpassen worden afgenomen en we het wel op onze buik kunnen schrijven om ooit nog een Disney park binnen te wandelen ... en dus droom ik maar rustig verder.

Die jongens in het filmpje hieronder hadden dezelfde droom als ik, stiekem een ritje maken in the Tower Of Terror ... ehm alleen liep het toch iets anders af dan ze hadden verwacht.

Ik en mijn schoonzusje, we zijn verliefd.
We zwijmelen weg als er een foto opduikt.
2 gillende meisjes, kwijlend bij de aanblik van ... van ... ja van alles, alhoewel hij niet echt gespierd is eigenlijk, enfin waar kwijlen we dan eigenlijk van?
nahhh hij is gewoon een goed acteur en daarom kwijlen we

Johnny Depp
Chocolate, ooooh zo'n lekkere film, Finding Neverland, alle Pirates delen, we zagen ze als eerste in de Bioscoop, Depp als Willie Wonka? ja hoor daar zaten we weer, te smachten in de bios ook al zag hij er uit als een opgepoetste Michael Jackson [kan het nog erger?]

Ik als Tim Burton fan [hij is de 'vader' van mijn grote vriend Jack Skellington] werd helemaal op mijn wenken bediend, toen het nieuws kwam dat Burton en Deppie weer samen gingen werken om dit keer de musical Sweeney Todd te verfilmen, we waren helemaal blij, lekkere Deppie zou gaan zingen!!!

Enfin gisteravond was het dan zover, de afspraak stond al weken, verrek misschien zelfs wel maanden
Kaartjes gereserveerd, gekookt voor man en kinderen, hond uitgelaten, kijken hoe laat de bus vertrekt en voila daar gingen we!

Mijn bus was 10 minuten later dan gewoonlijk, de sms-jes vlogen over en weer ...terwijl ik in de bus zat zag ik haar staan bij de afgesproken plek, joehoeee Deppie here we come!!
Eerst lekker eten en een stevige borrel er achteraan en dan op naar ... Sweeney Todd.

En wat een film!!!!!
Echt heerlijk donker zoals alleen Tim Burton dit kan en Johnny Depp, woehaaaaaaaaa, hij kan nog zingen ook!!! [of het is een Milli Vanilli act, dat kan ook natuurlijk ]
Het eerste uur zaten we voornamelijk te lachen, er was nog niemand zijn keel doorgesneden ... dus niets engs, nee dat begon het tweede uur ...mijn hemel, het bloed spoot alle kanten uit!

Maar ik moet het hem nageven, zelfs met het bloed druipend van zijn gezicht is ie nog lekker om te zien, zijn maar weinig mensen die dit kunnen zeggen hoor

Oké alle sexistische opmerkingen op een stokje, hij is natuurlijk gewoon een waanzinnig goed acteur en deze rol is hem op het lijf geschreven!
Daarbij komt dat Alan Rickman [jeweetwel Sneep uit de Harry Potter films] ook een schitterende rol speelt als rechter Turpin en niet te vergeten Helena Bonham Carter als mevrouw Lovett, super, ik vond haar in Big Fish als Jenny en de heks ook zo geweldig goed!

Wij hebben een heerlijke avond gehad en dat de muziek nog in ons hoofd zat toen we eenmaal weer thuis waren, ach dat nemen we maar op de koop toe ...

O ja, Depp is trouwens genomineerd voor een Oscar [beste Acteur] hij heeft 'm verdiend, niet zo zeer voor deze rol misschien, maar toch zeker wel voor al die andere prachtige rollen die hij in het verleden heeft gespeeld!

Zo en nu op naar de volgende Deppie en/of Burton film!
Heb ik me daar toch laten vertellen dat meneer Burton Alice In Wonderland gaat verfilmen ....ehm Depp als de Mad Hatter? ja dat lijkt me wel wat

Je kan wel merken dat ik me weer een stuk beter voel.
Waaraan je dit kan merken?
Nou heel gewoon, dan ga ik weer knoeien met plugins enzo in MT.
Zo ook vanavond, ik verveelde me en dacht laat ik eens een nieuwe plugin installeren, ik ben inmiddels in alle ellende vergeten waar dat rotding nu eigenlijk goed voor was.
Enfin, installeren ging goed, tenmiste dat dacht ik ... tot ik wilde inloggen en een error kreeg.
Wat nou inloggen dacht MT, echt niet ...

En dus schoot de stress spontaan naar mijn hoofd, bonken dat het deed, vreselijk ....
Na een half uur van alles geprobeerd te hebben kwam dat bekende stemmetje in mijn hoofd die ik al zeker een jaar niet had gehoord.
*trut, moest je weer prutsen? ja prutsen is leuk daar leer je van, maar wanneer leer je dan eerst een back-up te maken voor je gaat prutsen?*
ja maar, ik dacht het zo even gedaan te hebben...
*jajajaja mevrouw denkt ik doe dat wel even, en nu? nu zit je met de gebakken peren en maar hopen dat je niet alles kwijt bent, echt gadies, wanneer leer je het nu eens?*

lief kwam inmiddels gezellig naar boven
"hallooo schatje, ben je lekker aan het knutselen?"
Hij kwam er al snel achter dat het absoluut geen lekker knutselen was wat zijn schatje deed en rende nog net niet de kamer uit.

Enfin om een lang verhaal kort te maken, ik heb een tekstje toegevoegd aan het mt script en nu werkt alles weer.

note aan mezelf. mysql heeft een ander pad en dan krijg je een error te zien.
DBSocket /var/lib/mysql/mysql.sock toevoegen aan mt-config.cgi en het werkt!

Zo dan kan ik het altijd weer terug vinden, mocht ik weer in een prutsbui zijn en dit probleem tegen het lijf lopen.

Enfin nu is dit een testje, ik lig als het goed is al lang te slapen, maar dit logje word automatisch geplaatst om 1 minuut over 12 vannacht.
Zou het werken?
Geen idee, dat zie ik morgenochtend wel ...

Om met de woorden van Carry Tefsen te spreken
"Op goed geluuuuuuuuuk"

[edit] donderdagochtend 7:25 am.
nope het werkt niet, gek want dat deed het dus wel altijd ... enfin ik heb weer wat te doen [/edit]

[edit2] verrek, kijk nu eens hiernaast, hallooooo Deb, je ziet er goed uit meid!! *zwaait richting foto van Deb [/edit2]

Ik gebruik heel vaak de fotoservice online van de HEMA, bladeren naar je mapje, uploaden, kiezen welk filiaal we de foto willen ophalen, mailtje in de box wanneer de foto gereed is en klaar is Klara, of in dit geval Gadisa.

Zo deed ik dit ook een paar dagen voor kerst, de foto van de sterrenwacht met al die prachtige witte bomen ... die zou mooi staan in de hal.

Vorige week kregen we een mailtje dat de foto gereed was en we deze konden ophalen.
Dus daar gingen we vanochtend, gezellig richting de HEMA, we hadden dit keer een ander filiaal gekozen, dichter bij huis ...

Bij binnenkomst stond er een flinke rij, er is geen aparte balie voor de foto's, nee je moet gewoon bij de enige kassa die dit filiaal rijk is aansluiten en zeggen dat je een foto komt ophalen.

Oke we zijn aan de beurt
"goedemorgen, ik kom een foto ophalen" zeg ik blij.
ik kijk in de ogen van een meisje, zij kijkt niet echt blij ... ze snauwt "is het een vergroting?"
"jaaa 60 bij 40, dus een flinke vergroting" grap ik nog steeds vrolijk.
ze kijkt me aan met een blik "hoe durf jij vrolijk te zijn!" ik verwacht ieder moment een stoot voor mijn harses te krijgen maar in plaats daarvan draait ze zich om en gaat zoeken ...

Ze zoekt tussen de envelopjes net zo groot als een briefkaart.
lief en ik, we kijken elkaar aan ... 60 bij 40 had ik toch gezegd? nou ja het zal wel.

Zoeken, zoeken, zoeken ... en zuchten, dat doet ze ook.
Ze staat op en komt naar me toe.
"ik kan 'm niet vinden"
"maar ik heb een mailtje gekregen dat ik 'm kan ophalen, de 28ste kreeg ik het mailtje al, maar heb express een aantal dagen gewacht ivm oud en nieuw enzo" nou ja het kan haar allemaal niet interesseren want ze staat terwijl verveeld naar het plafond te kijken en draait haar ogen weg.

Ik heb inmiddels zin om achter de balie te stappen en zelf die kast open te trekken, op zoek naar mijn foto!

Na een flinke zucht en nogmaals vragen welk formaat
"60 bij 40"
draait ze zich om en smijt de kast nogmaals open.

"nee ik kan 'm niet vinden!"
"en nu?" vraag ik nog steeds beleefd
ze draait zich naar me om met een soort van exorcist blik op haar gezicht en brult
"ja wat nou nu? ik kan niet toveren"

Ik kan niet anders dan naar haar kijken en afvragen hoe oud dat kreng eigenlijk is en of ze ooit weleens van beleefd zijn heeft gehoord!
"je kijkt niet goed, 60 bij 40 is zo groot" en ik wijs het formaat aan "jij kijkt bij de kleine foto's" snauw ik terug.

Ze haalt haar schouders op en snauwt nogmaals "ik kan niet toveren", mijn bloed kookt inmiddels en ik zie allerlei Stephen King taferelen aan me voorbij gaan met haar in de hoofdrol.

Inmiddels is er een jongen bij komen staan die zegt het over te nemen.

Hij pakt er een lijst bij ...
"nee hij is niet binnen gekomen, ik zal er over bellen, geef uw telefoonnummer maar en dan neem ik a.s dinsdag contact met u op, want maandag is de fotoservice nog gesloten"

zo gezegd, zo gedaan, we bedanken hem vriendelijk en eenmaal buiten kijken we elkaar aan en schreeuwen tegelijkertijd naar elkaar
"Ze kan niet toveren!"

Ik gebruik geen make-up, vroeger wel, wat zeg ik ... vroeger [lees jaren 90] durfde ik de deur niet uit zonder!
Make-up, blush, oogschaduw, mascara, lippenstift ... alles kwam voorbij.
Ik voelde me 'naakt' zonder ... gek eigenlijk want van de 1 op de andere dag ben ik ermee gestopt, geen idee meer waarom ... laten we het er maar op houden dat ik meer zelfvertrouwen heb gekregen.

enfin het enige wat ik nu gebruik is labello ...
oke voor een feestje maak ik een uitzondering, een mascara en lippenstiftje komen dan wel op hun plaats terecht.

zo ook afgelopen oud en nieuw, ach laat ik me eens optutten dacht ik nog.
dus hup richting badkamer en smeren maar ... de nieuwe waterproof mascara ging er ook meteen op.
lief gaf me een compliment en ik voelde me extra lekker met mijn aangedikte oogopslag.

Inmiddels is het 2 Januari en ik voel me nog kiplekker, behalve dan dat ik nog steeds probeer die waterproof mascara eraf te krijgen, ik lijk verdorie wel Alice Cooper!

*zucht*

En dat terwijl het leven zo makkelijk kan zijn, gewoon niets anders dan een heerlijke gezichtscreme en een labello ...
Was het maar weer zo ver!

De kerst en nieuwjaarswensen stromen weer binnen.
Hartstikke lief natuurlijk en voorgaande jaren ging ik er ook helemaal in op ..
Kerst was vanaf dat ik klein was 'mijn' tijd, lichtjes, warmte, bijelkaar zijn, kerstfilms natuurlijk, men is vriendelijker naar elkaar... ja helemaal mijn tijd.

Ik ging dan ook helemaal uit mijn dak met versieringen in huis, echt alles werd versiert zelfs mijn site en er werd online een camboomdag gehouden zodat iedereen kon meekijken via de webcam op 6 december wanneer ik de kerstboom ging versieren.

Maar sinds vorig jaar is dit gevoel verdwenen ...
Vorig jaar was een verdrietig jaar door de ziekte en het overlijden van lief's mam, de eerste kerst zonder haar was dus ook vorig jaar en ondanks dat we er wat van probeerde te maken met het hele gezin was het toch anders.

"waar wil je 'm hebben?"
"bij het raam? ja doe maar bij het raam, hij kan makkelijk naast de vitrinekast, halen we alleen die foto weg die er hangt en klaar"

lief schuift onze perfecte kerstboom richting raam.
Het plastic zit er nog omheen, met de schaar knip ik het plastic los en de boom ontvouwd zich als een gezellige groene paraplu.

"wow wat groot hè?"
"de vitrinekast moet weg en dat andere fotolijstje die er hangt moet ook weg"

en dus halen we de vitrinekast leeg, beeldjes eruit, glasplaten eruit, heel voorzichtig de kast, die geheel van glas is, optillen ...

"ehhh waar zetten we nu de vitrinekast?"
"boven?"
"nee laten we er nu maar niet mee naar boven gaan, ik kan niet goed lopen en dat ding is zo zwaar... we zetten 'm wel in de eetkamer"

zo gezegd zo gedaan.

we schuiven de boom op de plek waar net nog de vitrinekast stond.
het is werklijk geen gezicht, hij staat zowat in het midden van de huiskamer.

"hij is veels te groot, we hebben een te grote boom gekocht!"

lief begint al te zuchten en als hij dat doet dan word ik nerveus ...
zuchten wil namelijk zeggen 'het gaat te lang duren, ik ben het zat, zet dat ding ergens neer en klaar'

maar ik wil onze perfecte boom op de perfecte plek in de huiskamer ...

en dus gaan we de boom naast de bank proberen, maar dan gaan we de bank op de plek zetten waar eerst de vitrinekast stond ...
de hele huiskamer staat inmiddels op zijn kop ...

Na heel wat geschuif met de boom, gemopper van mijn kant zoals "weer veels te overdreven zo'n grote boom" en "het is voor mij toch ook allemaal nieuw, volgend jaar weten we meteen waar we 'm neer moeten zetten" en veel gezucht van lief zijn kant *zucht, zucht* is de kerstsfeer ver te zoeken.

Dan komt hij met een idee, "laten we de boom bij de eettafel zetten, waar we nu de vitrinekast hebben staan"
En dus gaat de vitrinekast weer van zijn plek, terug naar de huiskamer, beeldjes eruit, glasplaten eruit, optillen richting huiskamer.

We schuiven de boom richting eetkamer en zetten 'm op zijn plek ...
''helemaal goed, echt dit is het" juich ik blij, opgelucht dat we een goed plekje hebben gevonden want het zinnetje "ik gooi 'm straks zo bij de vuilnis" had lief ook al in de mond genomen.

Na het inruimen van de vitrinekast, ophangen van de fotolijstjes en het terug plaatsen van de andere meubels, gaan we verder met de boom ... het is tijd om hem te versieren.

Ik pak de lichtjes uit de doos ...

ze zitten in de knoop ...
*slik*

"die is mooi Gadies, kijk, niet zo groot ook"
Hij heeft inderdaad een in mijn ogen ielig boompje in zijn handen ...
Beelden van het ielige boompje in de huiskamer met een grote tinkerbell [de piek] er bovenop gaan door mijn hoofd, ik zie het boompje zo omvallen terwijl tinkerbel aan gruzelementen valt en de rest van de ballen ook ...
"nee lief, dat is veels te klein hoor"

We struinen verder langs de stapels bomen, af en toe trekken we er 1 uit waarna we teleurgesteld kijken en 'm terug liggen.
Verderop staat een klein jongetje, hij moet een boom vasthouden die nu voor hem en zijn ouders 1ste keus is terwijl zij nog even verder zoeken naar een mooiere boom.
Ik kijk naar de boom die het ventje zo goed en kwaad als het kan probeerd vast te houden, een schitterende boom, precies ook wat wij zoeken eigenlijk ... we lopen door en ik hoor lief nog achter mij zeggen "da's een mooie boom hoor!" "jaaaa he meneer, dat vind ik ook, maar mijn vader wil een nog grotere" zegt het ventje.
We lopen verder en staan inmiddels bij de bomen met het prijskaartje van 40 euro eraan, lief zucht "ik ga echt geen 40 euro aan een kerstboom uit geven hoor" en hij heeft gelijk, dat gaan we niet doen denk ik terwijl ik alweer terug loop naar de grote stapel met bomen van 16,95 [da's tenminste een leuke prijs voor een nordman].

Verderop staat het ventje naar zijn vader te roepen "weet je het zeker pap? moet ik 'm neerleggen?" zijn vader staat een eind verder met een mega grote boom in zijn handen "ja, deze word het!"
lief trekt nog net geen sprintje richting het ventje "jullie nemen deze niet?" vraagt hij
"nee mijn vader heeft een grotere boom gevonden", "dan willen wij graag deze boom" het ventje overhandigd met een lach de boom aan lief, na nog een inspectie zijn we er over uit ... dit is de perfecte boom voor ons!

En zo kwamen wij aan onze kerstboom, een mooie nordman, die volgende week vol met Disney ballen komt te hangen...onze eerste kerst in ons nieuwe huis, gezellig!

intratuin, overvecht, de bosrand ...
uren kan ik er rondstruinen, al dat groen ...
en het is niet omdat we nu een tuin hebben, nee dit is al een 'tikvandemallemolen' sinds we samen wonen...
en ik kom ook altijd wel wat met iets thuis ...

toen we in de stad woonde kreeg ik vaak doordeweeks midden op de dag visite, gewoon vriendinnen, schoonzusje [die ook bij de vriendinnen hoort], pa, ma etc, ...
ze kwamen vaak vanuit de stad even aanlopen voor een bakkie of effies plassen ...
gewoon tussendoor visite dus...

oftewel Leidens ontzet ...
ik ga niet uitleggen wat het is, want jullie weten het volgens mij inmiddels wel ... toch?
ieder jaar hoor je mij er weer over dus voila ... geen uitleg meer.

enfin, het was weer een waar feestje!
een hele andere belevenis van dit feestje ook.
riep ik ieder jaar dat de stad al naar hutspot rook op 1 Oktober ... zo was er hier in het dorp niets van te merken.
nee natuurlijk niet, wat hebben zij nu met 3 Oktober?!

lief zit op hyves ...
"kom jij ook op hyves? " vraagt hij ...
en ach als je lief het zo lief vraagt dan doe je dat ...

dus hup Gadies naar hyves en een account aangemaakt ...
mijn eerste hyves vriendje is dus mijn lief ...

pok ... pok ... pok ...

voor ons huisje staat een hele grote eikenboom ...
aan een eikenboom groeien eikels ...
en in de herfst laten zowel de blaadjes als de eikels los ...

dat is een leuk gehoor ...
ze vallen op ons net bestrate voortuintje ...

pok ... pok ... pok ... pok ...

en ze vallen ook bovenop een geparkeerde auto ...

pok ... pok ... bang ... pok ... bang ...

soms vallen ze ook op je kop ...

pok ... pok ... AUW ... pok ...

de eikenboom is nog lang niet kaal ...
dus voorlopig horen we nog wel even deze geluidjes ...

pok ... pok ... bang ... pok ... pok ... pok ...AUW ... pok

voor het slapen gaan moet Belle natuurlijk nog even uitgelaten worden.
we lopen bijna altijd saampjes een rondje met Belle beest, lekker een frisse neus voor we ons bed in duiken.

vanavond moest ik alleen, in het donker... iets wat ik in de stad niet prettig vond.
lopen in het plantsoen die niet verlicht was en waar dit jaar al 2 meisjes waren aangerand en de gebruikte condooms op het pad lagen, nee geen fijne wandelingen waren dat.
en nu loop ik hier, tussen de weilanden, nee ook geen verlichting, koeien hebben namelijk geen licht nodig en auto's mogen er niet rijden ... pikdonker dus.
en gek genoeg voel ik me super veilig.
de koeien staan allemaal langs de kant en kijken me na terwijl ik langs loop.
in de verte zie ik kleine lichtpuntjes ... Leiden ... en rechts zie ik ook wat lichtjes ... dat is vast Zoetermeer.
Belle rent voor me uit en snuffelt hier en daar wat bij een schaap die op de weg ligt te slapen.
ergens verderop hoor ik een koe loeien.
ik zie een reiger wegvliegen ... heel laag, wat een mooi gezicht ...

ik kijk naar de lucht en zie wat sterren ... en ehhh wat is dat nu?
een musje? [het barst hier namelijk van de mussen]
een zwaluw? [zijn die al vertrokken of niet?]
nee wacht even ... daarvoor vliegt het veel te snel en op en neer ...
't is een vleermuis ...
en nog 1...
en nog 1...

Belle ziet ze ook ...
na een half uurtje zo gelopen te hebben gaan we weer op huis aan ...

en de koeien kijken ons na ...

gezellig in de file staan richting de altijd super warme v&d voor zo'n extra koopavond om wandelschoenen te passen die al pijn doen na een rondje lopen op de afdeling.
heerlijke pantoffels kopen, deze willen passen ... en bij het zitten per ongeluk op een schoenendoos gaan zitten en daardoor je evenwicht verliezen waardoor je charmant [niet dus] op de grond beland met je pantoffels in de lucht.

een half uur in de rij staan om je bij elkaar gevonden spul af te kunnen rekenen terwijl inmiddels de temperatuur tot 40 graden is gestegen ... en dan blijkt dat sommige stickers niet op bepaalde artikelen mogen [c.d's enzo - 20% korting ? vergeet het maar!]

om dan uiteindelijk thuis te komen, uit de auto te stappen en je hoofd te stoten aan de autodeur, tot bloedens toe ... waar je in de gang de net gekochte paraplu bij het dicht doen door je vinger heen prikt ... ook tot bloedens toe.

je het huilen nader staat dan het lachen ... maar toch eerst nog even met Belle uit moet door de hoosbui die net over zoeterwoude drijft.
na een warme douche uitgeput dit logje zit te tikken en dan zo door je bed in duikt om de net gekochte 750 gram fudge in 1 keer op te vreten en waarschijnlijk daarna met buikpijn in slaap zal vallen.

prijzencircus, je moet het 1 keer in je leven hebben meegemaakt.

... jij ook hier?

ja ik ook hier, ik ben ermee begonnen, toen weer gestopt ... en nu?
nu ben ik weer begonnen, ik maak en plaats graag fotootjes maar wil toch ook weleens over iets kletsen zonder er een foto van te maken.

zoals b.v het feit dat er nu warme chocolademelk voor de senseo is, ja dat is toch fijn?
echt zalig, ik zie mezelf al zitten met m'n beker op de bank voor de t.v ... en dat zonder een speciaal chocoladepadhoudertje ... nope niet nodig.

dus

hé... hallo!, ik ben er weer ...