is het echt al een jaar?
de kalender zegt van wel.

ik kan je geur nog zo makkelijk voor me halen ...
je ruikt helemaal niet naar 'hond', heb je ook nooit gedaan ...
ik vind het heerlijk om mijn neus in je zachte vacht te stoppen ...
lekker kriebelen achter je oren ...
hoe je mij aankijkt, met je bruine ogen en je kopje zo half schuin ...
je natte neus die tegen mijn hand stoot "aaah toe, doe eens aaien!"

als ik mijn ogen weer open, ben je weg ...

ik mis je.
nog elke dag.

"samen een straatje om, zoals gewoonlijk elke avond
even een straatje om voor ik mijn ogen sluit
samen een straatje om, dat laatste uurtje van vanavond ......."

al dagen zag ik de weervoorspellingen op twitter en tv voorbij komen.
sneeuw!!
en gosh wat keek ik er naaruit!
sneeuw!!

en dan is het zover, ik zit achter de laptop en ben aan het werk.
ik kijk naar buiten en zie de eerste sneeuwvlokken vallen en in plaats van een woei-juich-spring-hoera stemming voel ik een traan rollen over mijn wang
de eerste sneeuw zonder Belle beest ..........

"en ik vraag me af, terwijl ik naar haar fluit
wie laat wie nu uit ......"

*liedje van Rudi Carell - samen een straatje om*

hangt soms zelfs samen met een gevoel, een gebeurtenis.
een begrafenis, een trouwerij, de liefde, een vakantie ...
het kan van alles zijn ...
als je dat bepaalde liedje hoort komt er weer iets naar boven van dat gevoel, geluk of verdriet.

sinds de film uit kwam werd ik verliefd op de soundtrack.
zodra deze in de winkel lag kocht ik 'm ...
het had niets te maken met een gebeurtenis ... het was de melodie, vrolijk voelde ik me er door, gelukkig.

toen we in november 2008 op een mooie zondag een wandeling hadden gemaakt en ik van deze mooie dag een filmpje in elkaar draaide was het niet meer dan logisch dat ik het thema van deze soundtrack gebruikte.
het paste perfect ... een vrolijke melodie want wat voelde ik me gelukkig.

na verloop van tijd hoorde je de melodie terug in programma's op t.v
vaak als er iets moois gebeurde, iets met de liefde.

hoe een melodie dan na een gebeurtenis kan veranderen.
als ik het nummer nu hoor dan zet ik 'm uit, ik kan er niet meer naar luisteren zonder te huilen.

muziek is emotie ...

een dag na de crematie hebben we Belle beest weer opgehaald, rare gewaarwording was dat.
we kregen een doos met vlinders bedrukt met daar weer in de asbus met de resten van ons meisje.
we waren blij dat we haar weer thuis hadden, daar waar ze hoort.
de asbus was ook al mooi maar we wilde toch iets persoonlijkers.
en dus werd er een urn besteld, met de hand gemaakt en het kon wel even duren.

gisteren kregen we bericht dat de urn klaar was.
en dus gingen we weer terug naar het crematorium, 5 weken later.

er werd ons gevraagd of we het as bij ons hadden zodat ze het over konden zetten, maar dit wilde we bewust zelf doen, thuis, samen, op ons eigen manier.

en zo gaven wij Belle beest, terwijl Lucky toekeek vanaf de schommelstoel, haar laatste plekje ...
meer kunnen we niet doen, het is goed zo ...

de tweede week.
ik loop met m'n ziel onder mijn arm.

mijn ogen dwalen iedere keer richting de plek waar haar mand stond.
boodschappen doen en dan voorbij het vak met hondenvoer lopen, nou ja voorbij lopen ... de eerste keer liepen we er automatisch naartoe en dan sta je daar ...

het medicijndoosje in de kast ...

een puppie dat vastzit aan een fietsenhekje bij de bakker voor de deur wachtend op zijn baas, ze heeft net zo'n zwart koppie als Belle had toen ze pup was.

joep, de poes van de buren, die ineens naast me op de bank zit en me kopjes begint te geven terwijl hij luid spint, god wat heb ik joep toen geknuffeld.

voor het slapen gaan de stilte zo duidelijk horen en voelen ...

iedere ochtend om 5 uur wakker liggen [de tijd dat ze uit moest]

een plukje prachtig wit haar van Belle dat vanonder de bank te voorschijn komt, ik kan het niet over mijn hart krijgen om het weg te gooien en voor het mijn 'herinneringen doosje' in gaat ruik ik er nog even aan.

halverwege de week heb ik mezelf een schop onder de kont gegeven en ben gaan biken.
na weet ik hoeveel jaar weer op een mountainbike zitten was wennen en de volgende dag pijnlijk.
maar het was vooral lekker om even mijn verstand op nul te zetten en alleen maar te trappen ... gewoon rechtdoor, zie wel waar ik uitkom.
s'avonds viel ik dan ook voor het eerst sinds dagen in een diepe diepe slaap.

en nu, nu is het weer vrijdag ... 3 weken inmiddels.
het gaat ... maar er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet heb gehuild.

gisteren begon het ineens flink te regenen, ik zat achter de laptop en keek naar buiten, ik hou van regen, vond het heerlijk om in te lopen samen met Belle.

regen + belle = naar buiten
"he fijn, ik ga m'n regenjas aan doen en er even lekker op uit met Belle beest"
oh nee ...

het zijn maar een paar seconde, een paar seconde dat alles nog bij het oude lijkt te zijn ...............

I stood by your bed last night, I came to have a peep.
I could see that you were crying, you found it hard to sleep.
I whined to you softly as you brushed away a tear.
"Its me, I haven't left you, I'm well, I'm fine, I'm here"
I was close to you at breakfast, I watched you pour the tea.
You were thinking of the many times your hands reached down to me.
I was with you at the shops today, your arms were getting sore.
I want to take your parcels, I wished I could do more.
I was with you at my grave today, you tend it with such care.
I want to reassure you that I'm not lying there.
I walked with you towards the house as you fumbled for the key,
I gently put my paw on you, I smiled and said "It's me".
You looked so very tired and then you sank into a chair,
I tried so hard to let you know that I was standing there.
Its possible for me to be so near you everyday,
to say to you with certainty "I never went away".
You sat there very quietly, then smiled, I think you knew
That in the stillness of that evening I was very close to you.
The day is over.... I smile and watch you yawning
and say, " Good Night, Sweet Dreams, God Bless,
I'll see you in the morning".
And when the time is right for you to cross the brief divide
I'll rush to greet you and well stand together side by side.
I have so many things to show you, there's much for you to see.
Be patient, live your journey out; then come home and be with me.

-Author Unknown-

mevrouw heeft indruk gemaakt, niet alleen op ons maar ook op de lieve tweeps uit twitterland!
de vele reacties, medeleven, dm-tjes ... ze bieden ons zoveel troost, wie had dat kunnen denken dat twitter zoiets kan bereiken.

rizz is zo'n tweep en zij heeft zo'n lief logje getikt over onze Belle.
dank je wel meis ...

jaren geleden maakte ik in opdracht van marian een pagina, de regenboogbrug, ik stond er geen moment bij stil dat onze Belle beest er ooit eens bij zou komen te staan.

ik wilde deze 2 in het bijzonder even vermelden, vind het zo bijzonder.

een vraag die ons veel wordt gesteld.
ik klap dan dicht.
vind het moeilijk om antwoord op te geven.
het is namelijk niet met woorden te beschrijven, 't is een gevoel ... zo'n sluimerend gevoel op de achtergrond.

met pinksteren hebben we een stukje gefietst, terrasje gepakt in leiden, zitten smullen van de tapas.
iedere buitenstaander ziet 2 mensen die van een dagje vrij genieten in de zon.
maar als je naast ons komt fietsen of bij ons komt zitten dan hoor je dat het onderwerp van ons gesprek een oude dame is genaamd Belle.

maandag richting intratuin, wat plantjes uitzoeken voor de tuin,.
kan ik er normaal gesproken uren rondlopen, wandel ik nu wat onrustig met de kar tussen het groen.

we zijn graag met zijn tweetjes deze dagen.
zitten in onze eigen Belle bubbel.
dat klinkt misschien raar maar zo voelt het niet.
we voelen elkaar perfect aan, maken grapjes over de streken die ze uithaalde ... de herinneringen komen aardig terug.
het huilen is al een stuk minder.

s'middags belt jos zijn broer om te vragen hoe het gaat.
we spreken af om even langs te gaan, we voelen ons nu wel in staat om zonder in huilen uit te barsten ergens op bezoek te gaan.
dat huilen wil ik perse niet vanwege onze nichtjes amy & laura, nu kan laura de oudste daar denk ik wel wat beter mee omgaan dan amy, de jongste ...
de meiden hebben ons allemaal al zoveel verdriet zien hebben bij het overlijden van pa & ma, ze zijn nog zo jong.

dus daar gaan we.
we praten over koetjes en kalfjes, amy is wat stil en ik zie dat ze me observeert.
dan vraagt amy ineens zo uit het niets
"zit Belle al in een potje?"

*slik*

"nee nog niet, we worden morgen gebeld en dan gaan we alles regelen" legt jos haar uit.

ik slik ondertussen de brok weg die zo uit het niets mijn strot is ingeduwd.

amy is gerustgesteld en er wordt niet meer over gesproken.
ik kan me er wel iets bij voorstellen dat dit haar bezig houdt.
een potje ... opa & oma zitten toch ook niet in een potje?
opa en oma zijn gewoon nergens meer te vinden.
[opa en oma zijn gecremeerd en uitgestrooid, dat was hun wens]
dus hoe kan het dan dat Belle in een potje komt te zitten?
en wat gaan ze doen met dat potje?
maar ze stelt de vragen niet.

tegen de eind van de avond beginnen we op de klok te kijken, we worden onrustig.
daar komt dat gevoel weer naar boven dat we hebben als we een paar uurtjes van huis zijn, we moeten naar huis er zit een hond op ons te wachten die uit moet.
iets wat al zeker de laatste maanden niet opging, want als we dan op visite gingen was Belle erbij.

raar hoe je hersenen werken, ze halen het verleden weer naar het heden.

maar goed, zo gaat het dus met ons ...
Belle zit nog in ons systeem.
en heus we doen ons best, ipv deuren dicht [zodat ze de trap niet kon oplopen, iets wat ze nog wel wilde maar simpelweg niet meer kon] laten we nu expres alle deuren open.
s'avonds lopen we nog wel samen een rondje.

we hebben zoveel foto's, we gaan een mooie uitzoeken en deze uitvergroten en in de gang naast de straatdeur hangen.
dan begroet ze ons toch bij het weggaan of als we thuis komen

Belle wordt vandaag [woensdag 26 mei] gecremeerd.
nog even en ze is weer thuis!

... als ik oud ben, broos en zwak
en mijn kracht steeds minder wordt
..... laat me gaan ......

Beslis dan voor mij, en wees niet laf
Past eigenliefde bij de vriendschap die ik je gaf?
Of uitstel tot het beter past
Bij een verloren strijd

Ik ben niet bang tijdens de laatste gang
Jij loopt niet weg, je kijkt mij aan
Je noemt mij bij mijn liefste naam
en houdt mij stevig vast

Vandaag voor het laatst,
groet ik je met mijn hondenstaart.
Wat je liet doen, deed je voor mij
Je hebt me nog meer pijn bespaard,
voor zinloos lijden mij bewaard

Een zwaar besluit, nee, huil nu niet
Een wijs besluit dat werd afgerond
op een oud, uniek verbond:
Jij bent mijn baas, en ik je hond.

een prachtig gedicht gevonden bij Dorine - dank je wel meis, Floppy & Belle, die 2 rennen nu achter elkaar aan over de regenboogbrug

na een slapeloze nacht waarin heel veel tranen vloeien gaat de wekker.
vanwege de pinkster drukte en het feit dat er niemand anders is die zijn werk kan doen moet jos nog een paar uurtjes naar werk.
ik zie op tegen die paar uur alleen zijn.
de slaapkamerdeur staat open en met dat jos naar de badkamer gaat verwacht ik het geluid van haar getippel.
ze kwam dan altijd even kijken, liep de badkamer in om jos te begroeten om vervolgens de slaapkamer in te hobbelen en mij met haar natte neus goedemorgen te wensen.

maar dit hele ritueel blijft uit.
geen getippel, geen natte neus ... niets.

we snikken nog wat in elkaars armen voor jos de deur uit gaat.

ik duik weer terug het bed in, kan/wil de confrontatie even niet aan.
als ik in bed lig is het namelijk net alsof het niet echt is, dat ze in de kamer ernaast lekker in haar mandje ligt te slapen.

maar van slapen komt nog steeds niet.
een half uur later besluit ik op te staan.
ik ga douchen en tijdens het voorbij gaan richt ik een blik in 'haar' kamer.

we hebben gisteravond haar mandjes [ze had er 2, 1 boven en 1 beneden in de huiskamer] en spullen weggehaald, mijn god wat was dat moeilijk.
snikkend liepen we door het huis en verzamelde alle spulletjes bijelkaar om vervolgens in vuilniszakken te stoppen en in de schuur op te bergen.
weggooien dat doen we [nog] niet ... misschien dat het er ooit van komt en misschien ook niet, ach het ligt niet in weg.

in de kamer is het leeg, onder de douche huil ik flink verder.

ik kleed me aan en kijk in de spiegel, dat is even flink schrikken, mijn oogleden zijn gewoon ballonnetjes geworden, vandaag maar geen mascara want dat heeft toch geen nut.

de telefoon gaat, schoonzusje vraagt hoe het ermee is.
ik kan redelijk mijn verhaal doen, dat wil zeggen zonder in huilen uit te barsten.
de tranen komen weer nadat ik heb opgehangen ....

ik moet die trap af naar beneden en er komt niets achter me aan trippelen.
aan de kapstok hangt geen hondenriem.
ik doe de deur open en zie meteen de lege plek onder het raam, daar waar haar mandje stond.

natuurlijk sta ik weer te grienen.

ik besluit om een foto te plaatsen op het fotolog en hier op 'wat nou', dan heb ik dat maar gehad.
tijdens het zoeken naar een mooie foto komen er zoveel herinneringen voorbij.
o ja, ze kwispelde altijd met haar staart, echt altijd ... tot dat ze ziek werd, vanaf toen kwispelde ze alleen als jos thuis kwam, haar mooie pluimstaart ging dan even 3 keer heen en weer en dat was het.
en wat kon ze rennen, ze deed alles rennend! in huis en buiten.
dingen die allemaal naar de achtergrond zijn verdwenen het afgelopen anderhalf jaar, onze Belle was nog maar een schijntje van de levendige hond die ze bijna 14 jaar is geweest, toen kwam de klad erin.

eenmaal een foto geplaatst probeer ik wat te eten, maar ik krijg geen hap naar binnen.
even in de tuin zitten dan maar ...
er spookt van alles door mijn hoofd, het afscheid ook ...
en daar ga ik weer ...

inmiddels is het bij half 12.
normaal gesproken tijd om uit te gaan ...............

en voor ik het weet sta ik in de poort.
ik loop de route die ik, sinds we 3 jaar geleden hier zijn komen wonen, dagelijks met haar liep.
langs het groene strookje waar ze dan ging zitten plassen, het veldje verderop voor de grote behoefte, zo richting kerkpad tussen de schapen en koeien om wat los rond te huppelen en aan grassprietjes te knabbelen.

verderop staat een picknicktafel, er is verder helemaal niemand.
ik ga zitten op het bankje, iets wat ik zo vaak deed terwijl zij door het hoge gras struinde.
ik zet mijn zonnebril af en ja daar zijn ze weer ... als ik zo doorga dan komt het nooit meer goed met mijn inmiddels pijnlijke oogleden.

als ik naar de kerktoren kijk zie ik dat het inmiddels half 1 is, tijd om terug naar huis te lopen.
ik loop dezelfde route terug, bij de hoek van de straat zie ik een bezorgde jos staan.
we pakken elkaar bij de hand en lopen via de poort naar huis, zo de tuin in.

we praten en janken wat af.
we lopen naar het dorp om wat boodschapjes te doen en ook tijdens deze wandeling hebben we het alleen maar over Belle.
s'avonds na het eten, waarvan ik amper een hap door de keel kan krijgen, besluiten we om even weg te gaan.
een stukje autorijden, we zien wel waar we terecht komen.

in de auto gaat mijn blik toch iedere keer naar de achterbank.
autorijden vond Belle geweldig!
met haar neus tegen het raam gedrukt en wanneer het raam open ging met haar kop in de wind.

we besluiten naar schiphol te gaan, een starbucks te halen en wat op het panoramadek te lopen.
uiteindelijk gaan we weer naar huis, we zien er beide tegenop.
bij het open doen van de deur is er niets, geen begroeting, gesnuffel, niets.
het is een leeg huis ...

we kijken nog wat naar paul de leeuw en ik lees de lieve reacties op twitter en op de site.
uiteindelijk dan toch maar naar bed, weer zo'n raar moment.
de laatste tijd moesten we haar dan wakker maken en terwijl ik het licht uit deed tilde jos haar op en bracht haar naar haar mandje boven.
ik liep er dan achteraan, we knuffelde nog wat, deed het traphekje dicht en gingen slapen ....

tja, het besef is er inmiddels wel.
Belle beest is er echt niet meer.

26 december 1994 - 21 mei 2010








tranen stromen over mijn wangen terwijl ik dit tik.
ik kan het hier nog niet verwoorden, het verdriet, de leegte, de stilte.

we zijn niet meer compleet.

dag lieve Belle, ouwe tut ...
we houden van je ..........

ik sta op het punt om Belle uit te laten wanneer lief binnenkomt, hij is lekker vroeg thuis.
"ga je soms mee?" vraag ik, daar heeft hij wel oren naar.
en dus gaan we met z'n 3 aan de wandel.

het is spekglad en dus ziet het eruit alsof we op eieren lopen.
Belle trut de laatste nogal als het op poepen aankomt.
snuffel hier, snuffel daar nee geen goed plekje doorlopen maar.

zo lopen we daar, wachten tot mevrouw de perfecte plek heeft gevonden.
haar loslaten is iets wat ik niet meer doe met dit weer, het is glad en een ongeluk is zo gebeurd.
maar lief is er nu bij en lief vind dat ik haar gewoon los moet laten, dan gaat het allemaal veel sneller.

het is koud, het is glad en ik ben moe, dus geef ik hem maar de voordeel van de twijfel.
ik haak de riem los ...
Belle kijkt me aan en hopla, daar gaat ze zonder ook maar enige twijfel ... richting huis!

lief en ik we kijken elkaar zwaar belazerd aan!
oké, ik met een blik van 'ZIE JE NOU WEL!!'
Belle loopt inmiddels op een lekker tempo richting brug, over die brug is een weg, met heel veel auto's ... had ik al gezegd dat het glad was?
dus als zo'n auto ineens moet remmen voor een eigenwijze stokdove oude dame genaamd Belle ... tja, ......

stokdoof, ja dat is ze, dus roepen heeft geen zin.
lief blijft eerst nog rustig staan, volgens mij kwam dat voornamelijk omdat ie zijn ogen niet kon geloven.
ik kwam al snel in aktie.
rennen ... rennen richting brug.
een brug die nogal omhoog gaat ...
normaal geen probleem, helemaal niet, ik ben zo fit als wat ... maar het is glad weet je nog wel.

ondertussen is lief wakker geworden en begint te blèren
"BELLE, KOM HIERRRRR"

ze kijkt even achterom en ziet ons gezellig volgen, ja weet zij veel, zij hoort geen geluid, dus hoort ze ook niet dat baasje en vrouwtje roepen, baasje vooral vloekt en vrouwtje kreetjes slaakt omdat het zooooo glad is.
nee Belle hoort niets van dat alles, ze ziet dat we haar braaf volgen dus huppelt ze gewoon verder ... richting weg.

we glijden dichterbij en ineens sta ik naast haar, ik maak de riem vast en mopper flink terwijl lief schreeuwt 'dat ze moet gaan schijten!' kijkt zij ons aan en werpt nog een blik op de weg, je ziet haar denken 'zo dichtbij mijn warme mandje'.

we zetten de wandeling weer voort.
heus, de mensen die daar wonen, ze bellen elkaar al op
"daar komen ze weer, ze komen nu de hoek om ... als je even wil lachen moet je vooral blijven kijken"

Ooooh!!
riep ik in de nacht van woensdag op donderdag terwijl ik stond te koukleumen achter het slaapkamerraam.
"Jooooosss kijk dan, kom dan eens kijken!"
"huh?"
hij kijkt me slaperig aan
"Joooooossss kijk dan, kom nou eens kijken ... het sneeuwt, het sneeuwt echt! hele grote witte vlokken en het blijft liggen!"
"ja ik ziet het" zegt ie terwijl hij zich omdraaid en verder slaapt

vanaf dat moment begon ik met stuiteren, figuurlijk dan he, nee niet dat je denkt dat ik hier als een teigetje door het huis ging ... alhoewel.

om kwart over 5 ging de wekker, onze Belle moet sinds ze met pensioen is op een vast tijdstip uit en dat is tussen 5 en half 6, enfin de wekker ging en ik was binnen een seconde aangekleed.

met mijn snowboots in de handen huppelde ik richting gang, jas aan, muts op, wanten aan en gaan ...
daar liepen we dan, om half 6 buiten, in het donker maar toch ook weer niet zo heel donker want door de sneeuw zit het er allemaal wat lichter uit zo s'morgens vroeg.

ging Belle vroeger helemaal uit haar pannetje van de sneeuw, zo doet ze het nu rustig aan, heeeeel rustig aan zelfs.
een plasje hier, een snuffel daar ... terwijl ik waarschijnlijk als een soort van Joker [jeweetwel van batman] met zo'n grote glimlach op mijn gezicht vastgeplakt, rondsprong ... wat een heerlijk geluid is dat toch, het gekraak van sneeuw onder je voeten ...

Donderdag stond dus al in het teken van sneeuw, s'avonds kregen we er nog een lading sneeuw bij en zo loop ik vandaag weer te stralen ...
hup Belle daar gaan we weer!

dat is namelijk ook een voordeel van het wonen hier heb ik al ontdekt, in de stad is alles al weg of heb je van dat vieze spul, hier niet ... sneeuw overal.

we gingen nu het weiland in, schaapjes staan nog in de wei met hun wollige kleertjes aan.
en terwijl ik daar zo loop samen met de oude dame krijg ik toch even een brok in mijn keel, wie had nu gedacht dat ik samen met onze Belle beest door de sneeuw zou lopen ... zo in December 2009

ach ja ... kijk Belle nu toch eens huppelen en doen.
enfin, in Cronesteyn ... 2005 of 2006

ik sneeuw

we zijn inmiddels anderhalve week verder en het verschil is overduidelijk.
ze loopt regelmatig voorop, kijkt fris uit haar ogen en ook heel belangrijk, ze eet weer!
het was dus echt de lage bloeddruk die ervoor zorgde dat ze bij elke kleine inspanning een black-out kreeg en zo futloos was.
natuurlijk komt dit alles ook wel voort uit de slechte toestand van haar hartje, maar hé ze is een oude taaie en geeft [gelukkig] niet zomaar op!

we gaan dus gewoon door met de medicijnen!
hoe goed het gaat blijkt wel uit enkele tweets die ik de afgelopen week heb geplaatst op twitter ...

nou, na die laatste 2 verdrietige logjes nu ook eens een fijn logje, want wat een wereld van verschil met de afgelopen 2 weken!
het ziet er naar uit dat het medicijn voor de te lage bloeddruk zijn werk doet, ze heeft geen black-out meer gehad.

vandaag zijn we een paar uurtjes gaan rijden met Belle beest op de achterbank, ze vind dat heerlijk, raam open, neus in de wind en maar snuiven.
uiteindelijk bij ons favoriete plekje een heel klein stukje met haar gelopen ...
veel rusten, af en toe wat gras eten, kijken naar de koeien, lekker knuffelen ...

heus wat een mooie dag ... we hadden afgelopen vrijdag nooit kunnen bedenken dat we vandaag zo zouden lopen!
hopelijk zet het door ... duimen maar!

de afgelopen 2 weken ging het niet goed, het begon eigenlijk na Jos zijn vakantie.
ze was suf, traplopen ging niet meer zonder een black-out te krijgen, een blokje lopen had hetzelfde resultaat, ze viel neer op straat en kon geen stap meer zetten.

is het nu dan echt zover?

mijn god wat moeilijk, er kwam geen verbetering in en mevrouw wilde ook nog eens niet eten + het harttabletje innemen was helemaal een ramp.

een beslissing nemen hoever je, je beestje wil laten aftakelen is zo moeilijk.
zeker ook omdat ze geen pijn heeft.
en als ze dan ook nog met haar natte neus onder je hand duwt om geaaid te worden of wanneer ze even kwispelt, dan hou je, tegen beter weten in, toch hoop.

mopperen doet ze ook nog, wanneer we naar bed gaan en haar dus optillen om naar boven te dragen en in haar mandje liggen, dan moet je haar eens horen, mopperen dat ze doet ... want mevrouw wil niet opgetild worden, maar lopen gaat nu eenmaal niet.

en dus na de zoveelste keer dat ze in elkaar gezakt was tijdens dat hele korte rondje waren we erover uit, dit kon niet langer meer zo ...
paar maanden terug waren er momenten dat ze 'slecht' was ... nu zijn het momenten dat ze 'goed' is ...

we belde de dierenarts voor een afspraak en hij wilde haar zien.

vandaag was het zover en wat een rotdag was het!
knuffelen, huilen en nog eens huilen en weer knuffelen ...

de tijd naderde om weg te gaan.
"zullen we samen met Belle nog een klein stukje lopen?"

en zo liepen we daar, Belle met haar staart tussen haar poten, kop naar beneden, voetje voor voetje richting grasveldje.
af en toe keek ze op naar ons ... we hielden het beide niet droog ... mijn hemel wat moeilijk!!

ze hield al snel stil, ze had geen zin meer in een wandeling en draaide zich om met d'r kop richting huis, als ze had kunnen praten had ze waarschijnlijk ook gezegd "joh, ga mee naar huis, wat een energie verspilling"

eenmaal in de auto stond mevrouw weer met haar grote zwarte dopneus tegen het raam gedrukt.
af en toe stopte ze haar natte neus in onze oren ...
het was verder doodstil in de auto, geen radio ... alleen wat gesnuif van ons en waarschijnlijk kon je het slikken horen, het gevecht tegen de tranen ...

was dit nu echt het laatste ritje?

de auto geparkeerd, halsband om, autodeur open en kijken of ze er zelf uit wil springen of dat Jos haar moest optillen.
Belle beest had haar keuze gemaakt, ze ging het zelf doen en daar liep ze dus met opgeheven kop richting dierenarts ...
met lood in onze schoenen gingen we naar binnen ...

het gekke was dat uitgerekend op dat moment ze voor het eerst weer goed was, geen black-out, terwijl wij iedere keer dachten "ja hoor nu gaat het gebeuren" bleef mevrouw fier overeind staan.

conclusie, de black-outs komen door een te lage bloeddruk, ze krijgt een medicijn erbij, we gaan het een paar dagen proberen, want resultaat moet snel te zien zijn.
werkt het, dan is het mooi meegenomen, zo niet dan is het een ander verhaal ...

duidelijk is dat ze in de laatste fase zit ...
haar batterijtje is bijna leeg ... maar ze heeft zo'n eigen willetje en zal niet snel opgeven.

hoezo verbaasd ons dat toch niet?

wij weten inmiddels hoever we het laten gaan ...
aan 1 kant is dat fijn, voor zover zoiets 'fijn' kan zijn.
maar god, wat was ik blij toen ik haar natte neus weer in mijn nek voelde tijdens de terug rit naar huis!!!

ken je dat, dat je emmertje van verdriet zo vol zit maar nog net niet zo vol dat ie overloopt?
en dat er dan juist op een o zo verkeerd moment iemand iets tegen je zegt en dat dus die laatste druppel is?

ik wel, mijn emmertje is al een tijdje vol, maar ik ben moedig en sterk, die sterke vrouw die zich overal doorheen slaat.

en dus kon het zo gebeuren dat na 2 hele slechte dagen van Belle ik een kort rondje met haar liep, ze moest zo nodig, kon het niet meer ophouden, diarree is ook niet niks, niet voor een mens en ook niet voor een hond.

ze kon amper op haar poten staan, ze wankelde, duizelde maar bleef maar lopen want ze moest zo nodig ... mevrouw poept alleen op gras dus tja ...

toen ze dan eindelijk ervoor ging zitten, al struikelend en uitgeput, kwam er niets ... zal je altijd zien.
maar ze bleef proberen, arm beest ...

achter ons kwam er een dame aanlopen ...
"dat is niet netjes hoor", ik draaide me om en keek haar aan ...
die blik van dat mens ...

en in plaats dat ik zei dat ik een zakje bij me had en het altijd opruim, en dat ze nu wel in die houding zat maar er gewoon niets uit kwam ... in plaats van dat alles te zeggen, oftewel lekker in verdediging te schieten, in plaats daarvan barstte ik in huilen uit ...

dat mens was mijn druppel, terwijl zij alleen maar de geweldige burger wilde uit hangen stond ik daar met mijn overvolle emmertje ...

en juist ook op dat moment kwam er met veel lawaai een spettertje poep op de grond terecht.
ik heb het zo laten liggen en ben jankend naar huis gelopen.

mijn emmertje is weer een beetje leeg ... of wat minder vol, 't is maar hoe je het bekijkt.

En dus was er een jaar verstreken en moest ze richting haar grote vriend [ahum], de dierenarts.
Er is het afgelopen jaar heel wat gebeurd met onze Belle beest of nee, eigenlijk pas de afgelopen 6 maanden.

Toen ze in Januari bij de dierenarts was, gaf hij haar nog een half jaartje, het kon iets meer maar ook iets minder zijn.
Enfin, ik kon dit keer niet mee en dus ging lief alleen met haar ... ze was weer helemaal hieperdepiep toen ze zag dat ze mee mocht in de auto.

Ik had ondertussen al de meest nare dromen gehad de nacht ervoor, dat ze een hartaanval zou krijgen op de behandeltafel en dus daar zou sterven.
Als het aan mij had gelegen had ik de hele jaarlijkse inenting toestand niet door laten gaan, maar ja dat is ook weer zoiets, zal je altijd zien ... gaat ze er aan onderdoor, door iets lulligs wat voorkomen had kunnen worden met die inenting die ze al vanaf dat ze 6 weken is jaarlijks krijgt...

Terwijl Belle dus ongeduldig achterin de auto zat en lief zijn plaats achter het stuur nam, knuffelde ik haar met in gedachten die ellendige droom.

En dan komt het wachten, ik kon niet mee, moest thuis blijven ... maar dat is weer een ander verhaal.
Dat wachten vind ik 10x niks, ik zit liever gewoon overal met mijn neus bovenop, dan weet je gewoon waar je aan toe bent.

Na een klein uurtje kwam lief weer voorrijden, ik schoot omhoog keek naar de achterbank en ja hoor daar stond mevrouw met d'r grote zwarte dopneus tegen het raam gedrukt.

Ik doe de voordeur open en ze rent me tegemoet,
'nah wat baasje me nu weer geflikt heeft!'
We knuffelen, een lik hier en daar en ik ben opgelucht!

Ik wil alles horen, van minuut tot minuut, lief is daar nooit zo goed in, maakt al snel overal een zeer verkorte versie van.

Na het parkeren van de auto was ze gewoon een blij hondje geweest
'gezellig we gaan wandelen in de stad'
Als snel kwam ze tot de ontdekking dat dit niet het geval was, bij de voordeur ging zoals gewoonlijk de rem er weer op.
Binnen heeft ze laten horen dat ze afstamt van een wolf [dat echte wolven gejank wat door merg en been gaat]
Maar eenmaal op de behandeltafel gaf ze zich over en was ze een trillende maar vooral brave hond.

De harttabletjes doen hun werk goed, ze heeft een sterk hart.
Wel was ze weer afgevallen, 1 pond, ze weegt nu iets minder dan 10 kilo ... niet echt veel dus en dat terwijl ze toch gewoon goed eet, enfin we mogen haar vanaf nu lekker verwennen met tussendoortjes enzo.

De dierenarts was goed te spreken over haar ...
Onze oude dame kan er weer even tegenaan!

25 mei

onze belle heeft niets door, stokdoof als ze is ... 'vroeger' had het hele huis op z'n kop gestaan

spelletje met lief gespeeld ... ja ehhh spelletje op de itouch that is

ehm snow patrol op m'n ipod dus, nee niet dat je denkt dat ik met die kerels lig te rollebollen

29 mei

woeah hij doet het!! zit in restaurant te twitteren hahaha hoe zielig

heus er waren genoeg fijne kleine momenten afgelopen week, zoals de prachtige orchidee die maar bloemen blijft geven, de zonnestralen, een fijne ontmoeting, de knuffels met Belle ...
en dan tik ik dat woordje ... Belle ...

van de hele week was gister [zondag] wel een dag waar ik het meest van heb genoten.
met Belle naar het hondenstrand, ze wil zo graag en het is dan ook heerlijk om een Belle te zien zoals ze vroeger was, al is het maar voor een kwartier, langer hield ze niet vol .... en ze wil zo graag!
de zee, de wind in haar snuit ... heus je ziet haar genieten, maar na 15 minuten is het over, ze is moe en loopt tussen ons in, stopt af en toe en kijkt wat om haar heen ... spelende honden overal, ze vallen extra op ...

we zijn gaan zitten bij een strandtent, één waar honden zeer welkom zijn.
ze krijgt een hondenkoekje, 3 zelfs, en gaat erbij liggen ... ze vind het wel best zo'n pauze ...

eenmaal in de auto staat ze met haar neus tegen het raam gedrukt, kijkend naar al wat voorbij komt, de oude dame geniet nog steeds ...

ik stop mijn neus in haar vacht en slik de tranen weg ...
het is een achtbaan van emoties ...

ik maak iedere dag een paar rondjes met Belle beest en dat zijn dan ook de enige momenten van 'contact' met de buren.
ik ben zelf geen 'gezelligbijdebuurvrouwkopjekoffiedrinken' persoon, dus hoe het er allemaal bij de buren aan toe gaat is iets wat mij toevallig ten gehore komt.

zo liep ik dus ook vandaag weer door de poort, zei hallo en zwaaide wat richting ramen ...
tot er ineens een hekje open ging, er kwam een hond uit stormen, aangelijnd dat wel, maar toch genoeg om Belle en mij te laten schrikken ...
er achteraan komt een vrouw gelopen, ze lacht om mijn gilletje [als ik schrik dan gil ik ]
en begint er op los te ratelen terwijl ze met me meeloopt ...

ik versta er geen bal van en bedenk me dat het vast fries is ofzo ...
het maakt haar niet uit, ze blijft praten ...

shit, heb ik dat?
wat zegt ze dan toch?
tot ineens de puzzelstukjes, of in dit geval de woorden, in elkaar vallen ...

engels, ze sprak engels.
ja zeg, dat verwacht je toch niet in een dorp als dit?

die vrouw, waar ik al 2 jaar lang iedere dag naar zwaai en nu dus voor het eerst spreek, is een vrolijke oude dame die van geen stoppen weet als de woorden eenmaal uit haar mond stromen.
een vloedgolf, dat is het ... en heus in de daarop volgende 50 minuten heb ik alleen maar met een glimlach gelopen, wat een heerlijk mens, dat accent, ze komt uit liverpool ...
zonder schroom verteld ze mij haar hele hebben en houden.

ze is 75 en voor de derde keer getrouwd, ze heeft 'jan' via internet ontmoet ... dat geloof ik graag, want wanneer ik ook langs loop de computer in de huiskamer staat altijd aan.

ze vertelde me over haar kinderen en kleinkinderen, de goede doelen waar ze geld voor inzamelt, het dorp ... och wat is het toch heerlijk om naar mensen te luisteren, heus ik luister liever dan dat ik zelf aan het woord ben ...

eenmaal weer terug bij haar tuinhekje bedankt ze me voor de fijne wandeling ...
ik loop nog steeds met een glimlach richting onze tuin ...
wat een onverwachte maar fijne ontmoeting ...

week 19, ik lag deze week met een flinke griep in bed, maar toch nog fijne kleine leuke momentjes hoor ... echt wel!

schone zus die een prachtig mooi dagboekje voor me meenam

met mijn neus in de bridgewater, nee ik kon niet veel ruiken [vanwege verkoudheid] maar ach het gaat om 't idee

ipv een lijstje pak ik een deel van een dag uit week 17 ... dit keer de zondagochtend

het is half 6 s'morgens en we lopen buiten.
erg vroeg voor een zondagochtend, maar Belle beest moet uit en om 6 uur is het vaste prik voor haar medicijnen dus combineren we dit ... vakantie, weekend, of gewoon een werkdag, het maakt niet uit, om half 6 staat 1 van ons naast het bed.
deze ochtend zijn we beide klaarwakker, dus besluiten we om samen Belle uit te laten en daarna weer terug in bed te duiken ...

zo komt het dus dat ik de deur om half 6 achter me sluit en we de vroege ochtend instappen.

ik ben blij dat ik mijn sjaal om heb gedaan, het is best wel fris
het begint zachtjes te regenen ... bijna niets ruikt zo lekker als de eerste regen na een aantal droge en zonnige dagen.

Belle loopt lekker los, dat kan makkelijk zo vroeg ...
ze snuffeld hier en daar ...

we lopen onder de bloesembomen door.
en ik geniet ...
van alles ...
van het naast elkaar lopen ...
onze vingers inelkaar verstrengeld ...
de geur van de regen ...
de vogels die al zo druk in de weer zijn ...
de wandeling langs de huizen waar iedereen nog ligt te slapen ...

6 uur, ik steek de sleutel in het slot van de voordeur ...
Belle krijgt haar medicijn en 10 minuten later liggen we weer in bed ... lepeltje, lepeltje.

"weltrusten lieverd"
"weltrusten schat"

*nou dit! zijn kleine fijne/bijzondere momentjes van de afgelopen week en komt iedere maandag weer terug.
*ter herinnering aan Crista

"hallooooo Belle Belle Belleeee"
Belle is, zoals je inmiddels wel weet, zo doof als een kwartel en hield flink afstand van de hieperdepiep buurvrouw die ons tegemoet kwam lopen.
"ooooh Belle Belle Belleeeee wat ben jij moooooiiii, jaaaa, jaaaaaaaa"
het scheelde niet veel of ze had in Belle's wangen geknepen, jeweetwel zoals die tante van vroeger altijd bij je deed, bij mij wel in ieder geval en pijn dat het deed ... trut, heb dat nou nooit begrepen wat daar het nut van was, dat knijpen in de wangen ...
maar goed, ze bleef maar door kirren en op een gegeven moment zag ik zelfs een stukje lip omhoog gaan [ ja bij Belle dus hè ] tijd om in te grijpen

"hoooiiiii"
kirde ze nu naar mij
"meid wat een weer hè?! ooooh bah en zo te voelen gaat het nog harder regenen ook"
"jaaa lekker" floepte ik eruit
ze keek me aan om te zien of ik een grapje maakte, dat moest toch bijna wel, maar nope ik was echt serieus.

want zie je, ik vind het namelijk echt fijn om in de regen te wandelen.
kijk, fietsen door de regen is een ander verhaal, dat is niks, maar lekker ingepakt en verstopt met de capuchon ver over mijn hoofd ga ik er graag op uit.

"heerlijk hoor" zei ik nog ... zo dat was duidelijk!

"jaaaa meid, het is ook wel de tijd ervoor hè, het kan zelfs nog gaan sneeuwen!"

"ooooh dat zou helemaal geweldig zijn!!" en ook al was er geen spiegel in de buurt ik weet gewoon dat ik aan het stralen was, ik kon er echt niks aan doen!

enfin na me nog een vreemde blik te hebben toegeworpen riep ze
"nou ik ga snel door ... daaaaag .... daaaaaaaaaaag Belle Belle Belle"

Belle gromde nog even en keek naar me op ... ik gaf haar een flinke knipoog, want ook al is ze stokdoof, ze voelt me feilloos aan!

sinds vorige week is de dosering verhoogd van de digoxine, 2x een half, maakt dus 1 heel per dag.
het was even afwachten hoe ze zou reageren, maar tot nu toe gaat het goed.
maar met goed bedoel ik niet 'goed' goed.

feit is dat Belle gewoon nooit meer zo zal worden als ze 3 maanden terug nog was, rennen en springen, dat zit er gewoon niet meer in.
en eerlijk gezegd is dit de afgelopen week pas echt tot mij doorgedrongen.

ons leventje staat op dit moment in het teken van Belle.
dagjes weg, op visite, bioscoopje pakken, uit eten ... het kan wel maar niet met zijn tweetjes, 1 van ons moet dan toch bij haar blijven want ze kan niet te lang alleen blijven en met niet te lang bedoel ik hooguit 2 uurtjes maar langer ook echt niet.
ze is stokdoof en omdat ze zo doof is, is ze ook onzeker met het resultaat dat ze gaat janken en door dat janken raakt ze weer uitgeput.

maar je hoort ons niet klagen absoluut niet, we hebben altijd zoveel vrijheid gehad als het om Belle ging, konden weg wanneer we wilde, ze hield het makkelijk uit zo zonder ons.
dus nu mogen we best wat terug doen en bovendien zijn we graag bij haar.

we genieten zoveel wanneer we zien dat ze op haar rug ligt te rollen op haar kleed, of als ze naar ons toe komt en met haar poot op onze hand slaat omdat ze geknuffeld wil worden.

de wandelingen, dat zijn ook zulke fijne momenten van de dag ook al zijn ze zo anders dan voorheen.
liep ze vroeger ver vooruit, zo blijft ze nu heel dichtbij en gaat alles in een heel rustig tempo.
een heel enkel keertje rent ze een klein stukje, waar ze dan zelf van schrikt omdat ze adem te kort komt.

maar goed, zo gaat het dus met onze Belle beest, het gaat goed ... maar anders goed als het woord doet vermoeden.

... zijn we inmiddels.
Ik eindigde vorige week maandag het logje met ...

Belle ligt nu te slapen, ik heb al geprobeerd om de medicijnen te geven, 'verpakt' in gekookte kip, dat vind ze heerlijk. maar ze is zo moe dat ze de kip geen blik waardig gunt ... ze is er klaar mee en wil met rust gelaten worden. vanavond nog maar eens een poging wagen .....

en zo pak ik nu de draad weer op bij de volgende dag, Dinsdagmiddag.
Die kip, het was geen succes, ze had er geen trek in en de pillen zo geven werkt helaas ook niet, mevrouw spuugt de pillen net zo hard weer uit

Ik was inmiddels lichtelijk in paniek want ze moest toch echt de tabletten innemen, een plakje leverkaas dan met daarin de pillen verstopt.
en ja dat bleek de oplossing, hap, slik, en weg was het plakje.

al snel deden de plastabletten hun werk, plassen, plassen en nog eens plassen, om de 3 uur liep ik buiten met haar.
zij sjokte er zo een beetje achteraan. geen puf en al hoestend en proestend plaste ze er op los.
eenmaal weer thuis ging ze naar haar mandje en viel dan in slaap tot het weer tijd was om wat vocht kwijt te raken.

vanaf donderdag was het hoesten over, een hele rust gaf dit al voor haar en voor ons.
na 5 dagen zijn we gestopt met de plastabletten, nu konden de harttabletjes hun werk goed doen, want door het vele plassen had dit niet echt effect.

sinds zondag merken we een lichte verbetering.
ze begon weer regelmatig te kwispelen, pakte zelfs even haar bal.
gisteren kwam haar grote vriend, mijn pa, ze sprong tegen hem op ... heus ik stond erbij en keek ernaar!
oke, aan het eind van de dag viel ze om van de slaap en heeft ze van enthousiasme gespuugd, maar het was fijn om haar zo vrolijk te zien.

met het uitlaten loopt ze af en toe weer voorop en sinds afgelopen weekend laten we haar ook weer los lopen, voorheen had dit geen zin want dan deed ze gewoon geen stap, dus bleef ze maar aan de riem zodat ze zich ook fijner/veiliger voelde.

redde ze het vorige week net tot het eind van de straat, van het weekend liepen we al tot het bruggetje ...
vandaag is een topdag en ik verbaas me zo en liep intens te genieten ... want we zijn over het bruggetje gelopen tussen de weilanden door, echt ik heb genoten bij het zien van haar kwispelende staart en gesnuffel in het gras ver voor mij uit, wie had dat gedacht een paar dagen terug?
ik laat het echt aan haar over, ze komt vanzelf naar me toe en geeft dan aan dat ze het wel genoeg vind zo, dan lijn ik haar aan en gaan we heel rustig terug.

hopelijk blijft het zo goed gaan en is de dosering van de tabletten ook juist.
dit merken we snel genoeg, wanneer ze vaak gaat overgeven moet ik contact opnemen met de *da.

al met al gaat het dus de goede kant op.
we weten, er komt een tijd dan zullen de tabletten niet meer werken ... dan is het echt voorbij, maar als ze tot die tijd nog zo kan genieten zoals vandaag ... dan heeft ze een mooie oude dag, onze lieve Belle beest!

*da = dierenarts

is kip aan het koken om de plas en harttabletjes in te stoppen zodat ze het opeet

Belle is zo van de kaart dat ze de kip niet wil ... ze ligt nu te slapen.

goedemorgen, nacht is goed verlopen, 2 x eruit geweest om Belle te laten plassen, nu weer kipje aan het koken om tabletjes in te verstoppen

I movable type , heus waar, even een plugje installeren en categorie verschijnt/verdwijnt waar ik wil

klaar met prutsen aan lay-out, 'nou dit' heeft eigen plekje gekregen op index

korte wandeling met Belle, ze plast veel en dat is goed, kan het vocht achter haar longen weg. het wandelen op zich gaat heel rustig

gaat nog maar eens uit met Belle beest en daarna koken

de nieuwe videoclip van Coldplay is echt SUPER! - http://bit.ly/u8O7

nog een keer met Belle uit, laatste pilletje voor vandaag innemen en dan slapen ... trusten!

morgen all, Belle is goed de nacht door gekomen, hoesten is een stuk minder!

twittervriendjes, jullie zijn lief!! dank jullie wel voor het meeleven wat jullie doen!! nu maar hopen dat de harttabletjes ook hun werkdoen

terwijl ze lag te slapen ben ik er even tussenuit gepiept en richting dorp gefietst, heb mezelf blij verrast met een bos bloemen ;)

mezelf geinstalleerd achter het raam,laptop op schoot en kop thee op vensterbank,aan het werk dan maar terwijl Belle naast me ligt te slapen

ahum staat wel erg raar zie ik nu "geinstalleerd achter het raam" alsof ik op de wallen zit ;)

luisteren naar een radiozender waar word gezegd dat joling echt een hele goede zanger is, dan is het tijd om ipod aan te zetten op coldplay!

even een spelletje karten

luistert naar: Diana Ross – One Shining Moment: http://www.last.fm/music/Di... http://tinyurl.com/9a3jmp

onze zuidenburen hebben me daar toch een rare woorden ... bospoeper ... hahaha die 10e ;)

gegeten, afwas ook gedaan, nu met een lekker bakkie, laptop op schoot mailtje tikken naar vriendinnetje terwijl lief de krant ligt te lezen.

lief ligt inmiddels te pitten op de bank ... ik ga nog een bakkie maken.

u ook?

ik doe het nu sinds mei 2008 en blijf het leuk vinden dat twitteren.
het verveeld ook niet, tenminste ik vind van niet.
het hoeft niet perse ergens over te gaan, gewoon weten hoe iemand zich voelt of wat ze gaan doen, je kan reageren of niet ... niets moet, alles mag!
en het is ook leerzaam ... wie weet b.v wat bospoepen is? [nou vooruit Tine, leg jij dat nu eens uit ]

vandaag was het dus zover ... er is een echo van het hartje van Belle gemaakt.
toen ze zag dat ze mee mocht in de auto was ze helemaal hieperdepiep.
mee in de auto, dat wil zeggen leuke dingen doen zoals wandelen op het strand enzo.
dus terwijl Belle helemaal blij zat te zijn [lees piepen en blaffen] reden wij naar de dierenkliniek in noordwijkerhout.
ze was daar nog nooit geweest dus had geen idee wat haar achter de voordeur te wachten stond.

tenminste dat dachten wij, want zodra we de deur opende ging bij haar de rem er op.
enfin, we moesten nog een klein half uurtje wachten en Belle werd ondertussen alsmaar onrustiger.
haar hartje ging al flink te keer maar nu helemaal ... [later bleek 170 hartslagen per minuut].

de dierenarts zelf was hartstikke aardig en rustig vooral.
hij mocht haar zelfs optillen, hij plaatste haar op de tafel en gaf lief de opdracht om haar voorpoten bijelkaar te pakken en ik moest de achterpoten bijelkaar houden, voor we het wisten lag ze op haar zij, ze kon geen kant op en had dit zelf ook al snel door dus liet ze het maar gebeuren.

tondeuse over haar buikje, en gel erop, als je niet beter wist had het zo een pretecho kunnen zijn...maar dan anders.

enfin om een lang verhaal kort te maken, ze heeft lekkende hartkleppen waarvan de linker hartklep er heel slecht aan toe is.
ze is een ernstige hartpatient, zo noemde hij haar.
door de lekken moet de hartspier harder werken en dus krijgt ze daardoor weer minder zuurstof met als resultaat benauwd en hoesten.
Dat hoesten komt trouwens ook doordat er vocht achter haar longen zit, dan moet ze hoesten en dan moet de hartspier weer harder werken etc, etc, het is een cirkel.

welke medicatie er gebruikt ging worden, dat moesten we bespreken met onze eigen dierenarts.
dus daar gingen we, direkt door naar leiden.

Belle was inmiddels niet meer hieperdepiep en lag de hele weg richting stad languit op de achterbank terwijl de ademnood flink toenam.
ze had zich zo druk gemaakt dat het hartje te veel moest pompen ...
wat duurd zo'n rit dan lang als je hoort hoe je beestje naar adem hapt.

eindelijk waren we er, auto geparkeerd, auto uit, riem om en lopen richting dierenkliniek.
maar Belle had er de puf niet meer voor, ze kon gewoon niet meer lopen.

lief tilde haar op en ze gaf zich helemaal over, vreselijk om te zien, de ouwe dame die nooit opgetild wilde worden was nu zo mak als een lammetje.
eenmaal binnen werden we meteen geholpen, onze dierenarts kent haar ook al vanaf 6 weken en leeft erg met haar mee.

uiteindelijk heeft hij besloten om haar als eerste plastabletten te geven, zodat het vocht achter haar longen weg zal gaan en het hoesten dus ook minder word.
en ze heeft er harttabletjes bij, we beginnen heel rustig om te zien hoe ze er op reageerd.

het is afwachten, we willen haar leventje zo draagelijk mogelijk maken en zonder pijn.
pijn heeft ze niet, dus dat is echt een pluspunt.
als de medicijnen aanslaan dan gaat het hartje weer rustiger pompen en kan ze hopelijk nog wat genieten.

voorlopig doen we het rustig aan, geen lange wandelingen en zo weinig mogelijk zout.
medicijnen iedere dag innemen en bij elke kleine verandering meteen melding van maken, prioriteit is nu de benauwdheid aan te pakken.

Belle ligt nu te slapen, ik heb al geprobeerd om de medicijnen te geven, 'verpakt' in gekookte kip, dat vind ze heerlijk.
maar ze is zo moe dat ze de kip geen blik waardig gunt ... ze is er klaar mee en wil met rust gelaten worden.
vanavond nog maar eens een poging wagen .....

en dan jullie, daar aan de andere kant van de lijn ... dank jullie wel voor de lieve reacties en tweets, heus ik heb er geen woorden voor. ik kan me zo goed voorstellen dat je het vorige logje en trouwens nu deze ook, heb zitten lezen en wel wilde reageren maar gewoon niet wist wat te zeggen, ik heb dat zelf ook zo vaak ... zoekend naar woorden maar je kan de juiste niet vinden. maar er zaten zulke rake reacties bij ... het verdriet, dat weegt niet op tegen al die jaren plezier die we toch maar mooi in the pocket hebben!

10 februari 1995, op een vrijdag, ik herinner het me als de dag van gister, we waren die dag precies 6 maanden getrouwd.

in een krantje las ik dat er een thuis voor boomer puppies werd gezocht, 10 stuks waren er, bruin met wit en zwart met wit.
lief kwam thuis en ik gaf hem het krantje met daarin de advertentie, we hadden het er over gehad en een besluit genomen maar nu het echt zover was vond lief het toch wel griezelig worden.
lief had geen ervaring met het hebben van een hond als huisdier, ik wel en dus vertrouwde hij daar maar op.
we hadden toendetijd geen auto en gingen met de trein naar Den Haag, daar namen we een taxi en reden naar het adres.
het was een ééngezinswoning, we werden binnen gelaten en liepen naar de huiskamer.
we mochten plaats nemen op het bankstel en de 'vrouw des huizes' zou de puppies halen.

een deur ging open en 10 vrolijke puppies, struikelend, piepend, kwamen op ons af.
knuffelen met 10 puppies, heus dat is zo fijn ... maar er was er 1 die het toch wel heel erg fijn vond al dat geknuffel en ze knuffelde vrolijk terug, dat was 'r wist ik ...

en zo zaten we in de trein terug naar huis met in mijn armen een heel klein zwart/wit bolletje.
toen we thuis kwamen plaste ze meteen op de vloerbedekking, de reden dat we een paar maanden later meteen zijn overgegaan op vinyl, een puppie plast nogal veel in het begin en ik kan je zeggen dat vloerbedekking dan niet echt fris is.

het opvoeden van een pup is veel werk, zindelijk was ze gelukkig snel.
spelen met een tennisbal en dan een tandje terug vinden rechtopstaand in de tennisbal, aha ze is aan het wisselen ...
alleen thuis leren blijven, zitten, liggen, blijf, bal halen en brengen en zoveel meer.
voor het eerst loops, wat een ellende was dat, al die reutjes die achter haar aan liepen en zij wilde er niets van weten [godzijdank].
na 2 x vonden we het welletjes en hebben we haar laten steriliseren.
dat betekende dus een operatie, naar de dierenarts brengen, haar onder narcose zien gaan en dan moet je haar achterlaten ... eind van de dag konden we haar weer ophalen, een zielig hoopje nog helemaal van de kaart door de narcose en zij is sindsdien ook pisnijdig op de dierenarts.

we hebben zoveel met haar meegemaakt en ze heeft me ook zo vaak getroost zonder het zelf te weten.
tijdens de miskraam, alleen thuis, bang en verdrietig zat ik daar op de grond van het toilet te snikken en vroeg me constant hardop af "waarom?"
ineens was ze daar, bleef bij mij en likte letterlijk de tranen van mijn wangen tot lief halsoverdekop thuis kwam.

ze heeft vreemde eigenschappen, zoals het vinden van uitgespuugd kauwgum, daar kauwt ze een paar keer op en spuugt het dan uit.
als we dit zien dan brullen we al "niet doen!" maar op de 1 of andere manier krijgt ze het toch altijd voor elkaar om even snel te kauwen.

rollen door de ganzenstront is ook iets wat ze heerlijk vind, vreselijk en stinken dat ze dan doet!
sperzieboontjes, die vind ze zalig.
rennen over het strand en door de sneeuw, wat dat betreft is het misschien toch waar dat baasjes en hun dieren op elkaar lijken.

sinds die dag in februari moeten we rekening houden met haar, we kunnen niet zomaar op vakantie of een dagje weg, maar dat is iets wat je weet als je aan huisdieren begint en ik moet zeggen dat we ook geluk hebben met mijn vader die helemaal gek van haar is en zij ook van hem.
ze heeft al heel wat logeerpartijtjes achter de rug en zo konden wij altijd met een gerust hart op vakantie.

hoe het gaat als je huisdier ouder word daar sta je niet echt bij stil.
we hebben het geluk dat ze tot nu toe bijna nooit ziek is geweest, oke 1 keer een krabbel in haar oog van een kat die het niet zo leuk vond om te spelen [en sindsdien is zij dus bang voor katten].

sinds een paar maanden is ze doof, we hebben er wel grapjes over gemaakt, ze was ook erg relaxed tijdens het vuurwerk afsteken, ze hoorde het gewoon niet!
en toen kwam de aanval vorig maand.
ze knapte weer op, maar toch als ik heel eerlijk ben was ze veranderd.

honden staan er namelijk om bekend dat ze zich groot houden, hoeveel pijn ze ook hebben, ze zullen het niet snel laten merken.
pas op het moment dat ze het laten merken is het meestal te laat.

onze Belle beest.

het gaat niet zo goed met haar .........
a.s maandag word er een echo gemaakt van haar hartje en we gaan van het ergste uit.

en terwijl ik dit tik stromen de tranen over mijn wangen, het is net of ik nu al afscheid aan het nemen ben van haar.
en dat is niet zo ... of misschien ook wel ... ik weet het niet.

ik laat haar geen moment uit het oog, ben eigenlijk 24 uur per dag met haar bezig.
s'nachts lig ik te luisteren of ik haar nog wel hoor ademen, ik hoor haar hoesten, de trap aflopen richting keuken, hoor hoe ze water drinkt en blijf dan net zolang luisteren tot ze weer de trap op loopt en in haar mand gaat liggen.
vaak ga ik dan nog even bij haar kijken en geef haar nog een knuffel.

overdag kijk ik naar haar hoe ze slaapt, terwijl ik aan het werk ben achter de p.c hoor ik weer hoe snel ze ademt.
ze gaat overal mee naartoe, alleen thuis laten durf ik haar niet meer.
onze dagelijkse rondjes zijn iets waar we volgens mij allebei naar uit kijken.

als we dan zo samen lopen is het net of er niets aan de hand is.
gewoon het vrouwtje en zij aan de wandel ...

vorige week was ik een paar dagen ziek maar bij het zien van al die dik ingepakte mensen begon het toch wel te kriebelen.
afgelopen vrijdag was ik niet meer te houden ...
lekker dik aangekleed, muts op, sjaal om, wanten aan, m'n lowepro rugzak mee met de hele fotomikmak [lees lenzen etc,] en daar gingen we, Belle en ik er op uit.

Belle was/is ook niet helemaal prut, de ouderdom is nu toch wel erg aanwezig en dus was het in het begin zeer rustig aan doen en kijken hoe ze reageerde ...
maar zo uit het niets werd ze plotseling weer een pup, springen, huppelen, snuffelen, rennen ...
ze had zo'n plezier ...
het maakte de wandeling door het witte landschap net even magischer.

komende week gaat het dooien, zeggen ze op het journaal.
en ik kijk nu al met weemoed naar de afgelopen dagen terug ...
we hebben zoveel plezier gehad en zowel Belle als ik zijn weer flink opgeknapt ... alhoewel ... Belle is nu eenmaal een ouwe tut ...
maar wel een vrolijke ouwe tut

meer foto's van afgelopen dagen zien?
hier & hier

de laatste dag van 2008 was een rare dag.

# lief werd s'nachts ziek
# en heeft de hele dag liggen slapen.
# laptop kreeg een kop thee naar binnen
# en stopte er dus mee.
# komt de fohn toch nog van pas.
# er zitten veel schroefjes in een laptop.
# er waren geen oliebollen
# want lief werd al misselijk als ie eten zag.
# en om nu 2 oliebollen te kopen, da's ook weer zo zielig.
# scheelt me wel weer een paar ons met afvallen.
# maar er waren nog genoeg lekkere dingen in huis.
# dus zijn er waarschijnlijk toch wat onsjes [neeee geen kilo's] bij gekomen.
# de ontdekking dat Belle echt doof is.
# ze heeft 2 x geblaft.
# en dat was niet eens om vuurwerk.
# ze sliep door het vuurwerk heen
# geloof me dat is al die andere jaren heeeeeeel anders geweest.
# ik heb echt een hekel aan oud en nieuw!
# 't is gewoon de meest onzinnige feestdag die er is!

de eerste dag van 2009 begon anders.

# lief werd fit wakker.
# ik was brak.
# ik kan gewoon echt niet tegen alcohol!
# na het ontbijt meteen richting strand.
# flinke wandeling gemaakt.
# het was erg kkkkoud.
# heus vraag maar aan lief.
# hij had zelfs een paarse neus!!!
# Belle is volgens mij ook kippig.
# ze liep met een andere man mee.
# hij leek niet op lief ...
# nah dat is niet waar
# hij had ook een muts op en een spijkerbroek aan.
# de nieuwjaarsduik in Noordwijk is leuk om mee te maken.
# eindelijk kwam ik een beetje in de feeststemming.
# bij thuiskomst besloten dat we de boom nog even laten staan.
# 't is geen kerstboom meer maar ons disney plantje.
# ik ben blij dat oud & nieuw voorbij is!
# volgend jaar plakken we gewoon nog een 3de, 4de, 5de, 6de en 7de kerstdag erachteraan!
# en slaan we oud en nieuw over!

Het is een idee van Crista, toen ze begon te loggen in 2002 tikte ze ook bijna iedere dag de top-momenten van die dag neer.
Op deze manier liet ze zien hoe dankbaar ze was en zo kon genieten van heel veel dingen.

Ik nam het van haar over maar deed dit 1 keer in de week, op Maandag.
Nu 6 jaar later ga ik proberen het weer op te pakken.
Hoe ik het ga noemen weet ik nog niet ... misschien weten jullie iets leuks? en met dank aan Tjan is het 'nou dit!' geworden
Oke, voila, hieronder een lijstje met fijne dingen van de afgelopen week.

We kochten een nepperd

De nepperd kreeg een mooi plekje in de huiskamer en werd versierd met alleen maar disney ballen

Uit mijn mooie rode schommelstoel springen om de ellendige zwarte kat uit de tuin te jagen voor ie de vogeltjes te pakken heeft ... ehm da's geen fijn moment eigenlijk alhoewel, tot nu toe heb ik wel de vogeltjes gered dus toch een fijn moment

Lief weet me altijd nog te verrassen

Op Twitter staat/stond het volgende te lezen; camera mee, lief mee, hond mee ... en lopen maar ...

En dus gingen we er op uit, regenlaarsen aan want omdat het zo geregend had kon het wel eens een blubber bende zijn daar waar wij naar toe gingen ...

Een kleine 20 minuten later liepen we het weiland in.

'wacht even' riep ik tegen lief
'ik ga daar een foto maken!'
mooie grote pluimen in een bosje bij elkaar, ik hoefde alleen maar door het weiland naar de andere kant te lopen en ik zou er tussenin staan ... mooi zo'n pluimenfoto.

Bij de 2de stap die ik zette zakte ik tot mijn enkels weg ... wat volgde was een wandeling waarbij we iedere keer weer wegzakte, lief zat al snel onder de modder en Belle maakte sprongen zoals we haar nog nooit hebben zien doen in die 14 jaar, heus het leek wel een hinde!
Lachend strompelde we achter elkaar aan terwijl de blubber spetters in het rond vlogen, het was zo drassig als wat.

Belle vond het geweldig, ze zag er op het eind van de wandeling zo vreselijk uit dat we bij thuiskomst direkt richting badkamer zijn gelopen om haar onder de douche te zetten ...iets waar ze een gruwelijke hekel aan heeft.

Het was een heerlijke drassige dag, deze 'zomaar een zondag' ...
Gelukkig kan de fotocamera ook filmen, zo houden we deze fijne dag nog wat extra vast.

S'middags lopen we saam, Belle beest en ik, gezellig een flink stukje om.
Via het Kerkpad langs de boederijen door de weilanden met hun koeien en schapen, soms gaan we links en dan weer rechts.
Belle vind het allemaal prachtig, snuffelen aan de kont van een schaap en verbaasd opkijkend naar een koe die net zo verbaasd weer terug kijkt.
Heus onze Belle beest heeft hier een mooie oude dag!

Afgelopen Maandagavond was het weer zover.
Belle moest naar de dierenarts voor haar jaarlijkse inenting, toen we in het vorige huis woonde was het 10 minuutjes lopen en dan waren we er.
oke, makkelijker gezegd dan gedaan, aangezien ze net voor de straat waar de dierenarts zijn praktijk heeft altijd de rem er op gooide en we vanaf dat moment met een hond liepen waarvan de nagels piepend over de straattegels gingen.

nu zou dit anders gaan, nog wel dezelfde dierenarts, ja zeg we kennen die man al 13 jaar.
dus naar een ander, dat was uit den boze .... maar om nu zo'n anderhalf uur te lopen, nahhh dat doen we maar niet.
dus hup met de auto, Belle helemaal blij ...
hoe dat er dan uitziet?
Belle op de achterbank, zenuwachtig heen weer schuifelend terwijl ze vrolijk gilt/jankt/blèrt/blaft, want als mevrouw in de auto mag dan weet ze dat er een leuk uitje aan zit te komen, lange wandelingen op het strand of in de duinen.
Met andere woorden, Belle staat helemaal strak!

En zo rijden we dan richting Leiden, met een gillende, jankende, blèrende, blaffende Belle achterin.
Na zo'n 20 minuutjes zijn we er, auto parkeren in de parkeergarage, Belle nog steeds aan het gillen ...
Lief en ik, we vallen nog net niet uit de auto en Belle hangt inmiddels aan de deur omdat ze bang is dat we haar vergeten [ofzo?]

Eindelijk zijn we onderweg, Belle aan de riem ... nee ze gilt niet meer, ze trekt nu,want ooo er staat haar toch een geweldige wandeling te wachten!

ja dat denkt zij dan he ...

Dan een paar meter voor 'de straat' gaat ineens haar neus omhoog ... ze houd een beetje haar pas in ...
ze loopt voorzichtig door en dan ... als we voor de ingang staan en ik naar binnen wil, trapt zij op haar rem en zet haar nagels in de stoeptegels ...

Vanaf hier neemt lief het van me over, terwijl ik naar de receptie ren komen er geluiden uit onze lieve hond die doen denken aan een zeer ellendige valse rothond, moeder hou je kinderen thuis want dit is een echte vechthond [ahum]

Dit gaat zo door tot aan de behandeling.

Tijdens de behandeling staan lief en ik haar lieve woordjes toe te fluisteren en aaien haar over haar bol, ondertussen staat zij te trillen als een rietje en komt er geen geluid meer uit ... alleen die blik ...
die ogen die ons niet loslaten en waar van alles in te lezen valt ...

"waarom straffen jullie mij? ik heb toch niets gedaan?"

"jullie zijn de meest ellendige baasjes die een hond maar kan hebben!"

"nu vind ik dat autoritje ook nooit meer leuk, bedankt voor het verpesten daarvan!"

"ik ben de meest zielige hond op de hele wereld!!"

Als we weer in de auto zitten moeten we alledrie bijkomen, ja ook lief en ik...
Op de terugweg vertellen we trots aan elkaar dat de dokter zo tevreden over haar was en hij zei ook dat ze er nog zo goed uit ziet voor haar leeftijd, haar vacht mooi glanst en ze lekker rook ...
oke het ruisje op haar hart moeten we in de gaten houden en ze word ietsje doof, maar dat mag ... ze word tenslotte over een paar maandjes al 14 jaar.

Belle kan het allemaal niets schelen, ze is pissed, op de dierenarts maar bovenal op ons!
De hele avond worden we genegeerd ...

Dat mag ook hoor, want de volgende ochtend is alles weer vergeven en vergeten en is ze voorlopig toch ook maar mooi beschermd voor het komende jaar!

Hopelijk zitten we volgend jaar weer te stressen in de auto.

Opa kijkt er zo naar uit, ze komt bij hem logeren, 4 dagen lang.
Hij doet nog de laatste boodschappen, neemt verse boontjes mee en lekker rijst.
Nog wat speciale koekjes en snoepjes in het boodschappenmandje en wat lekkers voor zichzelf natuurlijk.

Hij heeft de films die hij wil zien al uitgezocht en de c.d-tjes liggen ook al klaar die hij nog moet luisteren.
Want als ze komt logeren heeft hij tijd voor zichzelf, geen afspraken voor Opa, want Opa is aan het oppassen.
4 dagen lang knuffelen, samen languit op de bank, wandelen door de regen, wakker worden door haar geblaf, midden in de nacht een lik krijgen over zijn gezicht, uit bed geduwd worden omdat zij al die ruimte nodig heeft.

Het maakt hem allemaal niets uit, Opa is nu eenmaal stapelgek op haar en zij op hem ...

Opa & Belle, dat is dikke mik!

WOEFFF ... WOEFFF ... GRRRR...
de schilder is bezig om de ramen en deuren van een vers likje verf te voorzien...
Belle is niet zo gek op de schilder, zodra ie op de trap stapt dan vooral ...
nou, eigenlijk heeft het niets met de schilder te maken hoor maar komt het door de trap ...
want als ik de ramen zeem en op de trap klim is ze ook niet meer zo gek op mij ...
ze blaft dan de hele straat bijelkaar ...

een irritante gewoonte wat door de glazenwasser in ons oude huis is ontstaan, ja jan het is jouw schuld!

enfin, dus ik zit hier met een geïrriteerde Belle en dat niet alleen, ik voel me ook niet zo op mijn gemak ...
't is mijn eigen schuld, ik wilde geen vitrage ...
en nu heeft de schilder vrij uitzicht, dat staat daar maar een beetje te schuren en ik probeer een ontbijtje naar binnen te krijgen, ik heb het idee dat ie de brood van mijn bord af kijkt ...
belle blaft ondertussen gezellig door...

ha daar komt de nieuwsgierige buurman ook nog erbij staan, gezellig een praatje houden en terwijl kijken ze naar binnen ...
ik steek mijn hand maar omhoog en doe een poging tot zwaaien, wat Belle dan weer doet blaffen ...

WOEFFF ... WOEFFF ... GRRRR...

pffff ik heb hoofdpijn ...
is het al 4 uur?

voor het slapen gaan moet Belle natuurlijk nog even uitgelaten worden.
we lopen bijna altijd saampjes een rondje met Belle beest, lekker een frisse neus voor we ons bed in duiken.

vanavond moest ik alleen, in het donker... iets wat ik in de stad niet prettig vond.
lopen in het plantsoen die niet verlicht was en waar dit jaar al 2 meisjes waren aangerand en de gebruikte condooms op het pad lagen, nee geen fijne wandelingen waren dat.
en nu loop ik hier, tussen de weilanden, nee ook geen verlichting, koeien hebben namelijk geen licht nodig en auto's mogen er niet rijden ... pikdonker dus.
en gek genoeg voel ik me super veilig.
de koeien staan allemaal langs de kant en kijken me na terwijl ik langs loop.
in de verte zie ik kleine lichtpuntjes ... Leiden ... en rechts zie ik ook wat lichtjes ... dat is vast Zoetermeer.
Belle rent voor me uit en snuffelt hier en daar wat bij een schaap die op de weg ligt te slapen.
ergens verderop hoor ik een koe loeien.
ik zie een reiger wegvliegen ... heel laag, wat een mooi gezicht ...

ik kijk naar de lucht en zie wat sterren ... en ehhh wat is dat nu?
een musje? [het barst hier namelijk van de mussen]
een zwaluw? [zijn die al vertrokken of niet?]
nee wacht even ... daarvoor vliegt het veel te snel en op en neer ...
't is een vleermuis ...
en nog 1...
en nog 1...

Belle ziet ze ook ...
na een half uurtje zo gelopen te hebben gaan we weer op huis aan ...

en de koeien kijken ons na ...