Maar mevrouw begint een beetje nukken te krijgen.
Ze voelt natuurlijk dat ze ons wat leeftijd betreft flink heeft ingehaald [in hondenjaren is ze namelijk 98 jaar].
En dus besluit ze om gewoon te doen wat zij wil en anders niet.

Zo liep ik van de week fijn met haar langs een weg met daar weer naast een fietspad, op de stoep weliswaar, we hebben haar geleerd om op de stoep te blijven terwijl ze los loopt en dit doet ze al braaf 13 jaar ...
Ja ze is 14 maar het eerste jaar tel ik niet mee want dat is het 'leerjaar' oftewel het jaar waarin je je afvraagt of ze ooit wel rustiger zal worden, dat je onder de schrammen en beten zit, dat je niet weet wat je zal aantreffen als je thuis komt, poep, plas, kots, kapotte meubels ... nu viel dit laatste bij haar wel mee, een plant en een knuffelbeer heeft ze gemolesteerd [wat een zooi zit er in zo'n knuffelbeer zeg] en zindelijk was ze ook redelijk snel.

Enfin terug naar mijn verhaal, ik dwaal zo makkelijk af, ja heus het is gewoon te zielig voor woorden ... zie je, ga ik weer!

Oke, op de heenweg liep ze vrolijk achter me aan, hier en daar een plasje, in het gras ... want mevrouw moet gras hebben om op te plassen anders komt er geen straaltje vocht uit.
Nou ja, na een tijdje te hebben gelopen draai ik me om, gewoon om te kijken hoever ze achter me liep.
Mevrouw zag dit dus als een signaal dat we terug naar huis gingen en zet het op een rennen.
Nog steeds op de stoep, ja dat dan weer wel.

Nu doet ze dit wel eens meer en blijft dan halverwege staan zodat ik haar kan aanlijnen, aangezien er stukje weg volgt waar nogal veel verkeer is.

Maar dit keer niet, nope ze rent lekker door, kijkt niet eens achterom.

Ik begin 'm nu toch wel te knijpen maar hoor lief zijn rustige stem in mijn hoofd
"geen paniek en niet rennen want dan gaat zij nog harder rennen"

Dus loop ik rustig door, tenminste dat wil zeggen dat mijn voeten rustig doorlopen terwijl er van binnen een soort van kerkklok galmt die al mijn botten laat trillen.

Ik zwaai inmiddels met de hondenriem voor me uit in de hoop dat ze eens achterom kijkt en ziet dat het vrouwtje in paniek is maar zo haar best doet om dit niet te laten blijken en dat ze de riem ook graag om haar hals wil doen.

Maar nee hoor, ze is inmiddels al bij het eind van de weg en ik zie precies op dat moment ook nog eens een blauwe personenauto aankomen.

"Nou schat", denk ik, "bekijk het nu maar met je fantastische advies!"
en ik begin te rennen alsof mijn leven er vanaf hangt, was ook wel zo alleen was het niet mijn leven maar dat van Belle!

Inmiddels zie ik haar zo de weg op huppelen, de bestuurder had haar gelukkig al gezien of misschien waren het wel mijn hystirische bewegingen die haar aandacht trok of nog waarschijnlijker hoorde ze mijn stem galmen gevolgd door het geluid van de trillende botten, aangezien de kerkklok nu inmiddels een heel carillon was geworden.

Eindelijk ziet Belle me en komt vrolijk naar me toe rennen ...
Ik ben inmiddels in alle staten, ik doe snel de halsband met riem om haar hals en verontschuldig me tegenover de bestuurder die alleen maar glimlacht.

Vervolgens loop ik terug naar de stoep met een huppelende Belle naast me en commandeer haar te zitten.
Ze zit nog voor ik de 't' heb uitgesproken.

Jaaa vrouwtje is boos ... ik breng mijn gezicht vlakbij die van haar en zou zoveel willen zeggen, dat ze moet luisteren, dat ik niet begrijp waarom ze zo idioot doet en dat ze nu haar koekje wel kan vergeten, dat ze voorlopig niet meer los mag lopen, dat ik haar al dood zag liggen, verpletterd door die rot auto, dat ik haar nog niet kan en wil missen en zeker niet op zo'n manier en bovenal ... dat ze echt niet lief is ...
maar ik kan er alleen maar een zielige 'foei' uit krijgen.

Ze geeft me een lik over mijn gezicht en terwijl er in mijn lichaam een rare vorm van breakdanceachtigebewegingen plaats vind lopen we naar huis.