je loopt tijdens onze wandelingen nog steeds mee,
met je tong uit je bek en die grote glimlach zoals alleen honden kunnen lachen,
je oren flapperen op en neer met iedere sprong die je maakt,
je snuffelt wat hier en kauwt op een grassprietje daar,
alleen wij 2 zien je rennen, al 3 jaar lang …..
— Prince [sometimes it snows in april]
31 maart, was het weer zover.
de klok was in de nacht een uur vooruit gegaan, jeweetwel zomertijd.
de paashazen waren druk met, ja wat doen die eigenlijk?
nou ja ze waren druk op eerste paasdag.
en ik?
ik was jarig.
lees verder …
4 weken verder zijn we nu.
op de dag zelf, dat bewuste telefoontje, de rit naar het ziekenhuis niet weten hoe hij er aan toe was en of hij uberhaupt nog wel leefde.
ik ben niet gelovig, maar die hele rit heb ik gesmeekt om hem niet van mij af te nemen. lees verder …
eigenlijk moet je onderaan de pagina beginnen en naar boven scrollen om de foto’s in de juiste volgorde te zien, ze vertellen een mooi verhaal.
Tim Robinson’s feet first
“ticketmaster, tegen de tijd dat het blauwe balkje vol is ben ik compleet grijs … #ellende”
wat een zenuwslopend iets is dat toch ook, concertkaartjes kopen in de voorverkoop op ticketmaster.nl
tergend langzaam zie je het grijs veranderen in blauw, terwijl met mijn hoofdharen juist het tegenovergestelde gebeurt.
lees verder …
ik weet nog precies waar we 10 jaar geleden waren op 5 Februari.
toen huppelde we rond in Walt Disney World.
man, man, man, wat een droom was dat …
al sinds ik een klein Gadiesje was droomde ik ervan en dan ineens loop je er. lees verder …
